Barwy według Pankiewicza

AK
06-01-2006, 00:00

Trochę czasu minęło od ostatnich wystaw malarstwa Józefa Pankiewicza. Fragmenty jego twórczości prezentowane były w Krakowie (1946), Warszawie (1947) i Olsztynie (1948/49). Wystawa przygotowana przez warszawskie Muzeum Narodowe będzie pierwszą tak okazałą — ponad 250 obrazów, 200 rysunków, 100 grafik i wiele akwarel.

Wypożyczono je z kolekcji polskich, francuskich i prywatnych. Niektóre poddano zabiegom konserwatorskim.

Józef Pankiewicz to jeden z najwybitniejszych artystów w historii sztuki polskiej XX w. Należał do malarzy nowatorów — był otwarty na awangardowe prądy w sztuce europejskiej. Był polskim pionierem impresjonizmu w jego czystej, francuskiej redakcji. U schyłku XIX w. zwrócił się ku wyrafinowanej estetyce symbolizmu. We Francji po 1900 r. zainteresował się malarstwem postimpresjonistów, a w latach 1914-18 podejmował także eksperymenty bliskie kubizmowi i fowizmowi. Z fascynacji twórczością Cézanne’a i Bonnarda wyprowadził indywidualną formułę koloryzmu. W ostatniej fazie twórczości Pankiewicz sięgnął po wzory sztuki klasycznej, co zaowocowało harmonią układów kompozycyjnych i subtelnością rozwiązań kolorystycznych.

Artysta zasłużył się też jako pedagog, który wywarł wpływ na ukształtowanie artystów reprezentujących dwie ważne formacje w sztuce europejskiej i polskiej — postimpresjonistyczną i ekspresjonistyczną awangardę z kręgu Ecole de Paris oraz malarstwo kolorystyczne Komitetu Paryskiego.

Artyście w 140. rocznicę urodzin,

10 stycznia-26 marca, Muzeum

Narodowe w Warszawie

© ℗
Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych” i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Podpis: AK

Polecane

Inspiracje Pulsu Biznesu

Puls Biznesu

Po godzinach / Barwy według Pankiewicza