Dyrektywy bez tajemnic: VI Dyrektywa (art. 17 ustęp 3)

Mira Wszelaka
24-07-2003, 00:00

„Państwa członkowskie przyznają również każdemu podatnikowi prawo do odliczenia lub zwrotu podatku od wartości dodanej, o którym mowa w ustępie 2, o ile towary lub usługi wykorzystywane są do celów: (a) transakcji związanych z działalnością gospodarczą, o której mowa w artykule 4 (2), prowadzoną w innym kraju, od których przysługiwałoby prawo do odliczenia podatku, gdyby transakcje te przeprowadzono w kraju; (b) transakcji zwolnionych na podstawie art. 14 (1)(i) świadczenia usług w związku z importem towarów, jeśli ich wartość wliczona jest do podstawy opodatkowania, art. 15, 16 (1)(B), (C), (D) lub (E) lub (2) lub 28a (A) i (C); (c) którejkolwiek z transakcji zwolnionych na podstawie art. 13B (a) i (d)(1) do (5), jeśli klient posiada siedzibę poza Wspólnotą lub jeśli transakcje te mają bezpośredni związek z towarami przeznaczonymi na eksport do kraju spoza Wspólnoty”.

Ustępy 2 i 3 art. 17 tworzą zamknięty katalog sytuacji, w których podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia (względnie zwrotu) podatku naliczonego. Katalog ten nie może być ani zawężany ani rozszerzany przez państwa członkowskie.

Ustęp 3 rozszerza prawo do odliczenia lub zwrotu podatku naliczonego o sytuacje, w których zakup nie jest związany z czynnością podlegającą opodatkowaniu VAT w danym kraju. Tym samym ma on zastosowanie zarówno do podatników zarejestrowanych w danym kraju, którzy wykonują czynności opodatkowane lub zwolnione od podatku poza terytorium tego kraju, jak i do podatników posiadających siedzibę w innych krajach członkowskich lub poza Unią, którzy dokonali na terenie danego kraju zakupów opodatkowanych VAT.

Marcin Chomiuk ekspert PricewaterhouseCoopers

W pierwszym przypadku chodzi przede wszystkim o sytuacje, w których zakupy towarów i usług związane są z działalnością, która ze względu na swój charakter jest w Unii traktowana jako transakcja opodatkowana, ale jest objęta jurysdykcją innego kraju — a więc nie podlega opodatkowaniu w kraju, który ma zagwarantować prawo odliczenia podatku naliczonego. Klasycznym przykładem mogą być tu usługi, co do których obowiązek podatkowy powstaje w kraju innym niż kraj siedziby usługodawcy (np. usługi oddelegowania personelu). W takim przypadku usługa ta nie podlega opodatkowaniu w kraju usługodawcy (nie ma związku między zakupami towarów i usług a czynnościami opodatkowanymi w kraju usługodawcy). Mimo to usługodawca zachowuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z takimi usługami. VI Dyrektywa wprowadza też prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z określonymi transakcjami, które zasadniczo są zwolnione od VAT — głównie są to transakcje związane z międzynarodowym obrotem towarowym (np. usług zwolnionych od VAT ze względu na ich doliczenie do wartości celnej importowanego towaru, usług związanych z eksportem towarów).

© ℗
Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych” i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Podpis: Mira Wszelaka

Polecane

Inspiracje Pulsu Biznesu

Puls Biznesu

Puls Firmy / Dyrektywy bez tajemnic: VI Dyrektywa (art. 17 ustęp 3)