Fundusze zdefiniowanej daty w PPK

Mariusz Wnuk, CFA wiceprezes Pocztylion-Arka PTE
opublikowano: 09-12-2019, 22:00

Fundusze zdefiniowanej daty pojawiły się na rynku kapitałowym ponad 25 lat temu, ale ich popularność rośnie szczególnie w ostatnich 10 latach.

Mowa oczywiście o rynkach zagranicznych. W Polsce są nowością, która pojawia wraz z PPK i stanowi główny mechanizm oszczędzania. Z punktu widzenia uczestnika fundusze zdefiniowanej daty PPK to osiem funduszy inwestycyjnych, w których nazwie pojawia się rok. Jest to: 2025, 2030, 2035, 2040, 2045, 2050, 2055 i 2060. Rok ten oznacza przybliżoną (z dokładnością do dwóch lat) datę osiągnięcia wieku emerytalnego przez uczestników danego funduszu (na potrzeby PPK wiek ten ustalony jest w ustawie na poziomie 60 lat, bez względu na płeć).

Poszczególne fundusze przeznaczone są dla osób urodzonych w rocznikach wskazanych w tabeli. Każdy uczestnik zapisywany jest automatycznie do funduszu właściwego dla jego roku urodzenia. Innowacją w stosunku do innych zorganizowanych programów oszczędzania w miejscu pracy (DC na świecie, PPE w Polsce) jest zmienna polityka inwestycyjna funduszy zdefiniowanej daty.

Uczestnik nie musi zmieniać funduszy w trakcie pracy zawodowej. To fundusz zmienia się wraz z wiekiem swoich uczestników. Fundusze zdefiniowanej daty są zaprojektowane w taki sposób, aby zapewnić optymalną ścieżkę inwestycji dla osób planujących odejście na emeryturę w pobliżu konkretnego roku.

Co oznacza optymalna ścieżka inwestycji z punktu widzenia pracownika? Przede wszystkim alokacja powinna być dostosowana do wieku inwestora. Im starszy inwestor, tym większy udział w jego portfelu przypada na bezpieczne instrumenty, a im młodszy, tym bardziej rentowne, ale i ryzykowne, mogą być jego aktywa. W uproszczony sposób można podzielić działanie danego funduszu na dwa okresy: akumulacji i ochrony.

Graficzne przedstawienie zmian w strukturze portfela funduszu zdefiniowanej daty na przestrzeni całego okresu jego funkcjonowania tworzy ścieżkę zmiany alokacji. W językuangielskim używa się terminologii lotniczej — zmiana alokacji w czasie określana jest jako glide path, czyli ścieżka podejścia. Taka analogia opisuje logikę inwestycji funduszy zdefiniowanej daty. Jeżeli jesteśmy daleko od lotniska (czyli daleko od osiągnięcia wieku emerytalnego), zakres położenia jest większy (można inwestować w więcej instrumentów, nawet bardziej ryzykownych), bo jest czas na korektę podejścia (odrobienie ewentualnych strat). Jeżeli jesteśmy blisko lotniska, musimy się trzymać linii pasa startowego, żeby bezpiecznie wylądować (bliżej emerytury inwestujemy bezpiecznie, aby zachować zgromadzony kapitał).

Ustawa o PPK określa minimalne i maksymalne udziały instrumentów dłużnych i udziałowych, jakie muszą spełniać fundusze zdefiniowanej daty w poszczególnych latach funkcjonowania. Pomiędzy tymi granicami istnieje przestrzeń do decyzji instytucji finansowych zarządzających aktywami funduszy. Zakres alokacji do decyzji zarządzających wynosi od 15 do 25 proc. wartości portfela i można się spodziewać, że faktyczne ustalenie przez poszczególne instytucje poziomu alokacji w ramach tego przedziału będzie stanowić główne źródło różnic w wynikach inwestycyjnych.

© ℗
Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych” i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Być może zainteresuje Cię też:

Polecane