Wypoczynek w mieście ogrodzie

  • Materiał partnera
opublikowano: 24-02-2019, 22:00

Zmęczeni pracą finansiści Banku Gospodarstwa Krajowego mogli odpocząć w modernistycznym ośrodku w podwarszawskim Zalesiu, do którego dojeżdżali nowoczesną linią kolejową w ciągu zaledwie pół godziny

Koncepcja miasta ogrodu była próbą rozwiązania problemu przeludnionych centrów XIX-wiecznych miast zabudowanych ciasnymi kamienicami czynszowymi. Idea osiedli z domami rozsianymi w regularnej siatce wśród lasu lub rozległego ogrodu spisana została w 1898 r. i szybko zdobyła uznanie w Anglii, carskiej Rosji i Niemczech. W Polsce za jej wzór uważa się założoną w 1925 r. Podkowę Leśną. Sukces tej podwarszawskiej inwestycji pociągnął za sobą kolejne, m.in. Zalesie Dolne oraz Zalesie Górne, wydzielone w 1930 r. z parcelowanych dóbr Branickich.

Budowę domu wypoczynkowego związku zawodowego Zrzeszenie Urzędników BGK
oraz Funduszu Emerytalnego Pracowników BGK rozpoczęto jesienią 1935 r., a już w
kwietniu 1936 r. obiekt przyjął pierwszych gości.
Wyświetl galerię [1/2]

IMPONUJĄCE TEMPO:

Budowę domu wypoczynkowego związku zawodowego Zrzeszenie Urzędników BGK oraz Funduszu Emerytalnego Pracowników BGK rozpoczęto jesienią 1935 r., a już w kwietniu 1936 r. obiekt przyjął pierwszych gości. Fot. ARC

W ostatniej z wymienionych miejscowości jesienią 1935 r. przy ul. Białej Brzozy 6 rozpoczęła się budowa domu wypoczynkowego, wspólnej inwestycji związku zawodowego Zrzeszenie Urzędników BGK oraz Funduszu Emerytalnego Pracowników BGK. Budynek zaprojektowany przez architektów Mieczysława Łokcikowskiego i Marię Wroczyńską położony był na rozległej leśnej działce o powierzchni około 3 ha. Inżynierowie zaprojektowali nowoczesny obiekt, wpisujący się w dominujący wówczas nurt modernistyczny, charakteryzujący się unikaniem zbędnych zdobień i maksymalnym wykorzystaniem powierzchni, m.in. poprzez tarasy wypoczynkowe na dachu budynku. Miał on służyć pracownikom coraz bardziej zmęczonym hałasem wielkiego miasta, dlatego standard wykończenia wnętrz był bardzo wysoki. Pokoje mieszkalne na piętrze wyposażono w szafy wnękowe i umywalki z bieżącą wodą ciepłą i zimną, a podłogi wyłożono dębową klepką.

Na parterze znajdował się duży hol z marmurowym kominkiem połączony z jadalnią i pokój brydżowy oraz kuchnia i pokój dla gospodyni budynku. W podpiwniczeniach umieszczono prysznice, pokoje dla pracowników ośrodka, pomieszczenia gospodarcze, pralnię, suszarnię, węzeł cieplny i garaż. Meble, zaprojektowane przez architekta Kazimierza Prószyńskiego, wykonało Atelier Wnętrz i Architektury. Obiekt oddano do użytku po kilku miesiącach prac — już w kwietniu 1936 r. Fenomenem było działające od 1934 r. wpływowe Stowarzyszenie Przyjaciół Zalesia Górnego, w którego władzach zasiadał również przedstawiciel Zrzeszenia Urzędników BGK. Wydawało ono własny miesięcznik, a także ustanowiło swoim patronem św. Huberta, któremu wystawiono świątynię parafialną. Przed wybuchem wojny miejscowość została całkowicie zelektryfikowana i w 1939 r. liczyła około 500 mieszkańców. Do jej szybkiego rozwoju z pewnością przyczyniło się równieżotwarcie radomskiej linii kolejowej, która umożliwiła dojazd ze śródmieścia Warszawy do Zalesia w zaledwie 30 minut. W czasie niemieckiej okupacji dom BGK był częściowo użytkowany przez warszawski zakład wychowawczy dla chłopców. Po wybuchu powstania warszawskiego do budynku przeniósł się na krótko Dom Małych „Anusia”, który w istocie był zakonspirowaną placówką Pogotowia Harcerek, żeńskiej struktury Szarych Szeregów, działającej pod kryptonimem „Związek Koniczyn”. Od stycznia 1945 r. do zakończenia wojny w budynku mieściła się działająca wcześniej w Zalesiu konspiracyjna szkoła podstawowa i gimnazjum. Obecnie w przebudowanym obiekcie znajduje się ośrodek szkoleniowy NBP.

© ℗
Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych” i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Podpis: Materiał partnera

Polecane

Inspiracje Pulsu Biznesu