Samochody go nie podniecają. Szuka adrenaliny, zakrętów, pędu. I zwycięstw.
wudziestu dwóch facetów pędzi w 4,5-metrowych bolidach, a Polaków interesuje tylko jeden — Robert Kubica. Przed rokiem, mając niespełna 22 lata, zadebiutował w cyrku F1. Pierwszego występu na węgierskim torze Hungaroring nie zaliczył jednak do udanych. W wyniku wycieku z uszkodzonej gaśnicy samochód schudł o kilka kilo i Kubica został zdyskwalifikowany za zbyt lekkie auto.
Przypominało to trochę historię Adama Małysza i za długich o centymetr nart. Ze skoczkiem łączy Kubicę coś więcej. Nie cieszy go sam udział, cieszą go zwycięstwa. Jednak zamiast dwóch dobrych skoków, trzeba kilkadziesiąt szybkich okrążeń.
— W tym sezonie nasz samochód, m.in. dzięki nowym oponom, będzie bardzo blisko najlepszych — zapowiada Robert Kubica. A on sam, jaki będzie?
— Mam nadzieję, że szybszy — odpowiada bez namysłu.
W jego przypadku młodość jest atutem. Niekoniecznie zwiastuje marne doświadczenie, lecz raczej wielkie możliwości.
Zwykły diesel
Mało kto zaczyna przygodę z motoryzacją w wieku czterech lat, niewielu jest też takich, którzy rezygnują z nauki po to, by całymi dniami hulać po torach kartingowych.
— Motoryzacją się nie interesuję, nie podnieca mnie grzebanie w silniku. Tylko ściganie i adrenalina — mówi Kubica.
Poza torem traktuje samochód jak środek do celu. Jeździ co prawda BMW serii 5, ale w żadnym razie nie tym z serii M, ze wzmocnionym silnikiem.
— Zwykły diesel — opowiada beznamiętnie.
Za to jego styl jazdy znawcy Formuły 1 określają krótko: „he is fast”. Ale nie „furious”, nie ryzykancki, szaleńczy, czasem tylko brawurowy. Inaczej niekoniecznie zaproszono by go do bolidu, którego konstrukcja kosztowała dziesiątki milionów euro. Pewność daje kierowca, który do mety dowiezie samochód cały i zdrowy, oczywiście na przodzie stawki. I tak, w swoim trzecim wyścigu w Formule 1 na słynnej Monzie, w wyścigu o Grand Prix Włoch, Polak zajął pierwsze w karierze punktowane miejsce. I to od razu na pudle, przed nim była tylko dwójka: odchodząca legenda Michael Schumacher i kreowany na jego następcę Kimi Raikkonen.
— Radość i wielka satysfakcja — tak lakonicznie nasz kierowca opisywał swoje wrażenia z tego wyścigu.
A co było potem — bale, imprezy, piwo i chipsy? Niekoniecznie. Pojechał do toskańskiej kliniki sportowej Dr Ceccarelli.
— To miejsce, gdzie można odpoczywać i trenować jednocześnie. Ten sezon jeszcze się nie skończył i chcę utrzymać moje przygotowanie fizyczne na możliwie najwyższym poziomie — tłumaczył Kubica.
Pasta i calcio
Jego żywioł to jazda, z dziennikarzami pogada, bo musi albo wypada. A jak idzie z dziewczyną do kina w rodzinnym Krakowie, to na salę wchodzą dopiero wtedy, gdy światła zgasną. Kiedy pojawił się w warszawskim klubie na imprezie urodzinowej pewnej telewizji, kilkadziesiąt osób straciło nagle zainteresowanie galą i niczym piszczące nastolatki zaczęło przepychać się w jego stronę. Z serwetkami w dłoni. Po autograf. Czteroletni Kubica sam kiedyś narobił niezłego rabanu, więc teraz ma za swoje.
— Rodzice wzięli mnie do salonu i tam wypatrzyłem miniaturkę samochodu spalinowego. To było to. Wsiadłem, zacząłem trąbić, aż w końcu rodzice mi go kupili — śmieje się „duży” Robert Kubica.
Zaczęło się ustawianie slalomów z plastikowych butelek wypełnionych piaskiem. Na wizytę na torze gokartowym w Częstochowie musiał, z racji wieku, poczekać jeszcze dwa lata. Potem jeździł tam z ojcem niemal codziennie, tuż po szkole. Jako dziesięciolatek został po raz pierwszy mistrzem Polski. Jako trzynastolatek podjął, z błogosławieństwem ojca, kluczową dla jego przyszłości decyzję. Jako sześciokrotny mistrz Polski wyjechał do najsilniejszej ligi kartingowej świata. Sam do Włoch.
Skutek? Szybki słowiański młokos jako pierwszy obcokrajowiec w historii został mistrzem tego kraju. Tam też zaczęła się jego kolejna miłość, czyli piłka nożna. A raczej calcio.
— Kiedy do Milanu przychodził Szewczenko, wszyscy się śmiali, że to jakiś dzikus. A ja im powiedziałem, że z tej mąki będzie chleb. I był — wspomina Robert Kubica.
Włoski to dla niego drugi język. Czasem nawet pierwszy. Na pytanie o ulubione danie odpowiada krótko — pasta.
Przyjaciel koń
Na co dzień niewiele ma czasu na pichcenie makaronów. Trening, testy i jeszcze raz trening. Dziesiątki tysięcy kilometrów, większość dnia na torze, w ciasnym kokpicie.
— Nie żałuję, choć moja kariera to suma wielu wyrzeczeń. Osładzają ją efekty — zaznacza.
Zanim trafił do F1, zwyciężał w Formule 2000 i Formule 3. Aż w końcu po wygranej w cyklu World Series by Renault w nagrodę trafił na testy do stajni francuskiego zespołu F1. Wcześniej był w programie dla młodych kierowców, takiej kuźni przyszłych kierowców F1. Nie poznali się na nim i po roku wyleciał. Tym razem zaimponował, został kierowcą testowym BMW Sauber. Odesłał na emeryturę Jacques’a Villeneuve’a i wcisnął się na styk do wyścigowego bolidu.
— Został zaprojektowany na potrzeby Francuza, o kilkanaście centymetrów niższego niż ja — tłumaczy polski kierowca.
Ponoć po odsunięciu Villeneuve’a w zespole atmosfera trochę się podgrzała. Tym bardziej że kolega, a raczej partner z zespołu BMW Sauber Nick Heidfeld, to też ambitny typ. Ale o tym sza, bo w światku F1 obowiązuje zasada, że brudów nie pierze się na zewnątrz.
— W Formule nie jest tajemnicą, że jeśli chcesz mieć przyjaciela w padoku, to lepiej kup sobie konia — żartuje Robert Kubica.
Mówiąc serio, to na taki wydatek jak najbardziej go stać. Jeśli wierzyć ludziom z okolic torów F1, zarobki Kubicy oscylują wokół 1,4-1,7 mln euro rocznie. Pytanie tylko, na co je wydać? Może na dom w Monako, gdzieś nieopodal mieszkania jego menedżera Daniela Morelliego?
W niedzielę cała gadanina i gwiazdorstwo zostaną w garażu. Tor w Melbourne aż się prosi o ciężkie hamowanie i mocny gaz.
— Ostre zakręty i mnóstwo akcji. To lubię — przekonuje Robert Kubica.
Prawie 60 okrążeń ze średnią prędkością ponad 190 km/godz. 308 kilometrów szaleńczej pogoni, czyli coś w sam raz dla dużego chłopca w niedzielne popołudnie. n