Czyta Kevin Aiston - pobierz mp3 >>
By bramka się otworzyła, użyjemy karty zbliżeniowej (proximity card) - jest to jeden z typów karty chipowej (smart card). Takich kart używamy nie tylko w biurach, ale także np. w londyńskim metrze - jest to tak zwana "Oyster card", z której można korzystać we wszystkich środkach komunikacji na całym obszarze metropolitalnym Londynu (Greater London).
Gdy gościmy w nieznanym nam biurze, zapewne zostaniemy wyposażeni w plakietkę (badge) z napisem "gość" lub "visitor". Plakietkę, na której znajduje się nasze imię i nazwisko, nazwiemy "name badge" lub "name tag". Zgodnie z zasadami korporacyjnej etykiety, plakietkę zawsze powinniśmy umieszczać na prawej klapie marynarki.
Następnie zazwyczaj udajemy się do windy: w brytyjskim angielskim "lift", a w amerykańskim - "elevator". Gdy nam się śpieszy, zazwyczaj wciskamy przycisk zamknięcia drzwi (close door button), by winda szybciej ruszyła. Jeden z miejskich mitów głosi, że w wielu przypadkach naciśnięcie tego przycisku nie powoduje żadnej reakcji - daje jedynie naciskającemu złudne poczucie kontroli (nie jest to jednak prawdą z uwagi na przepisy dot. bezpieczeństwa użytkowania wind). W języku angielskim taki udawany przycisk określa się mianem "placebo button" - lub w wersji bardziej wyrazistej, "idiot button".
- More than 2,500 of the 3,250 walk buttons that still exist in New York function essentially as placebo buttons, city figures show.
- I'm actually feeling a bit like I did as a kid when I was told that the stop light button used to change the light was actually an idiot button. They were installed to make people think they had some control of the light.