Szyja Olimpii de Gouges miała wątpliwą przyjemność zapoznania się z wyostrzoną skutecznością wynalazku dr. J. Gillotina po tym, jak jej właścicielka dopominała się, że "skoro kobieta ma prawo stanąć na szafocie, winna mieć prawo stanąć na trybunie". Po 219 latach demokracja nie ma już takich problemów. Dziś przedstawicielki płci pięknej w osobach Ivety Radicovej, Mari Kiviniemi, Johanny Sigurdottir stoją na czele rządów Słowacji, Finlandii i Islandii. Nie zapominając o niemieckiej kanclerz Angeli Merkel.
Także na dalekich antypodach ster rządu od niedawna — po raz pierwszy w historii tego kraju — trzyma kobieta. W kontekście starej filmowej komedii "Żona dla Australijczyka", opartej na kanwie znaczącego deficytu kobiet na tym kontynencie, w życiu zdominowanym przez mężczyzn nie było to takie proste.
Premier i mistrz grzebienia
Miała zostać nauczycielką, ale "pewien znajomy stwierdził, że lepiej wychodzi mi wykłócanie się o swoje racje niż cierpliwe tłumaczenie czegoś innego". Dlatego skończyła prawo na uniwersytecie w Melbourne. Odziedziczony walijski temperament — upór, konsekwencja i determinacja — sprawił, że w 2010 r. Julia Gillard została szefem Australijskiej Partii Pracy, a w konsekwencji panią premier.
Zapewne walijskim genom zawdzięcza płomiennorude włosy. Jako zagorzała i praktykująca feministka zawsze nosiła je krótko ścięte, niemal po męsku uczesane. Do pewnego stopnia zdradzały jej radykalizm społeczny, sympatie lewicowe i ateistyczne. Wizyta w pewnym zakładzie fryzjerskim okazała się niezwykle brzemienna w skutki i to w dwóch wymiarach. Jej nowa fryzura stała się pełna, co sprawiło, że dość wyostrzone rysy twarzy nabrały korzystnej łagodności i delikatności. Wszystko za sprawą Tima Mathiesona, który po dziadku odziedziczył talent fryzjerski, ale także inne cechy, w tym umiejętność prowadzenia dysput politycznych, co sprawiło, że mistrz grzebienia zyskał sympatię Julii Gillard, a nawet coś więcej. Po jakimś czasie zostali parą i razem zamieszkali. Jako kobiecie dialogu i tolerancji nie mogły jej przeszkodzić jego rozwód, trójka dzieci, w tym jedno pozamałżeńskie, jazda sportowym alfa romeo po pijanemu i takie tam...
Wizualna propaganda
Zawsze pragnęła osiągnąć sukces w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Gdy wtargnęła na tereny dla nich zarezerwowane, przyjęła — zapewne programowo — reguły tam obowiązujące, czyli typowo męskie barwy: czernie, popiele, granaty. Kolory nie zawsze korzystne dla jej karnacji.
Jest właścicielką głowy osadzonej na łabędziej wręcz szyi, która prowokuje do zawieszania sznura pereł. I tak też Julia czyni. Stara się malować dyskretnie, ale też dyskretnie korzystać z biżuterii — jedynie pierścionek z perłą, zegarek na bransoletce, spokojne kolczyki.
Ubiera się zawsze klasycznie. By poczuć się pewniej na "politycznym męskim ringu", zakłada odpowiedniki męskich marynarek, zaś w dolnej części głównie spodnie. Na jej figurze znakomicie prezentowałyby się kostiumy, ale inne, bardziej kobiece w kroju, i prosiłaby się bardziej wyrazista kolorystyka, może jesieni — zgaszone zielenie i beże podkreślające kobiecość. No tak, ale to sprawiłoby, że jej wygląd przestałby już stanowić łopoczącą flagę feminizmu i wyraz jej poglądów. Przecież nawet szpilki zakłada nie dla uwodzicielskiego balansu bioder podczas seansu poruszania się, ale by podnieść swój nie najwyższy wzrost i zrównać się z mężczyznami. A szkoda!
Pozostaje zatem do rozwiązania problem: czy wygląd ma być jedynie odbiciem wnętrza, czy również formą korzystnego ukazania własnej osoby? Czy jest kreowany tylko dla propagandy wizualnej, czy również dla ucieszenia oka? Nawet może męskiego? l