W trzy lata zbudował sieć 90 tysięcy sklepów z koszulkami. Gdzie? W internecie.
Założenie sklepu trwa 10 minut. Wyposażenie nic nie kosztuje, asortyment pobiera się kliknięciem myszy. Ceny zakupu u producenta są stałe, każdy właściciel sklepu ustala własną marżę. Wystarczy nadać sklepowi nazwę, rozesłać maile z reklamą do znajomych. I zaczynamy zarabianie.
Kapitał? Zero euro
„Biznes jest prosty” — to dewiza Łukasza Gadowskiego, 27-latka, którego firmę Spreadshirt uznano w Niemczech za jedno z najbardziej innowacyjnych przedsięwzięć 2004 r. Zaczął ją wcielać w życie jeszcze na studiach w Lipsku.
— Istniało mnóstwo sklepów internetowych z koszulkami, ale żadnego, w którym można by zamówić T-shirt z własnym projektem. Łukasz wyczuł niszę i postanowił ją zapełnić — opowiada Marcin Kurek, szef polskiego oddziału Spreadshirt.
Jeszcze w lutym 2002 r. w jednym z konkursów plan biznesowy Gadowskiego uznano za nierealistyczny. A już rok później, gdy Marcin trafił na staż do Spreadshirt, Łukasz jednocześnie kończył studia i odwiedzał uczelnie z wykładami na temat własnej działalności.
Pierwsze biuro? Nie było. Gadowski wraz z informatykiem Matthiasem Spiessem, którego przekonał do swojej idei, pracowali w mieszkaniach. Kapitał? Raptem tyle, żeby wykupić domenę internetową. Pomysł? Dziś jest wart 40 milionów dolarów.
Szablonowy pomysł
— Idea z grubsza jest taka: tworzymy szablon sklepu internetowego, zapewniamy towar od sprawdzonych producentów, kilkadziesiąt wzorów i możliwość tworzenia własnych. Klient po prostu je od nas kupuje i sprzedaje pod własną marką — tłumaczy Kurek. Indywidualistów też obowiązuje samoobsługa. W „koszulkomacie” wybierają wzór z galerii albo ściągają własny z komputera, decydują, czy umieścić go na podkoszulku, kubku, zegarze czy kurtce. Zamawiają, płacą, czekają cztery dni i gotowe. Z takiej koncepcji korzystają fankluby i kluby sportowe (np. Borussia Dortmund), firmy zaopatrujące w ten sposób w firmowe koszulki swoich pracowników (Cofee Bay), gazety („Super Express”), organizacje (Lekarze bez Granic), a nawet serwis internetowy poświęcony papieżowi.
Na początku usługa dostępna była tylko w Niemczech, gdzie firma ma swoją siedzibę.
— Potem postawiliśmy wejść na rynki zagraniczne — mówi Marcin Kurek.
Co to oznacza w przypadku wirtualnego koncernu?
— Pozornie nic trudnego. Wystarczy przetłumaczyć stronę, wykupić domenę w danym kraju, zainwestować w reklamę internetową i linki sponsorowane — podaje receptę Kurek.
— Tyle że to bardzo żmudna informatyczna robota.
Na pierwszy ogień poszła Anglia i Francja, potem Hiszpania, Holandia, Włochy, Norwegia, Szwecja, USA i Rosja. Teraz klienci mogą wybrać język i walutę, w którym tworzą sklep. Wygrywa oczywiście euro.
Polak w butiku
Ale Gadowski stawia teraz na zysk w złotówkach. W kwietniu 2005 roku ruszył Spreadshirt.pl.
— Niemieccy partnerzy prędzej spodziewaliby się tu białych niedźwiedzi niż tak ostrej konkurencji. Początki we Francji, Anglii były banalnie proste, w sieci liczyło się ledwie parę sklepików. U nas działały już dwie podobne do naszej platformy i kilka bardzo poważnych sklepów — mówi Marcin Kurek, odpowiedzialny za rozwój polskiego oddziału.
Ale rynek jest obiecujący, bo Polacy lgną do internetu. W 2004 r. stałych użytkowników sieci było siedem milionów, w tym roku prawdopodobnie będzie ich około 10 milionów. W sklepach Spreadshirt kupują kilkadziesiąt produktów dziennie, a przeciętna wartość zamówienia wynosi 75 zł. Tort rośnie, ale okazało się, że zamiast wyrywać sobie kawałek po kawałku, lepiej zjeść go na spółkę.
— Zaproponowaliśmy fuzję Marcinowi Jagodzińskiemu, właścicielowi największej konkurencyjnej platformy — mówi Kurek. Cena, za jaką Spreadshirt kupił butik.pl — czyli 6 tys. już istniejących sklepów internetowych, wedle wyliczeń Jagodzińskiego — odpowiada jego kilkuletnim zyskom.
— Informatycy pracowali nad przeniesieniem tych sklepów na nasz portal osiem miesięcy — oblicza Kurek.
Przystosowani
Gadowski ma do Polski sentyment. Tu się urodził, zanim razem z rodzicami w latach osiemdziesiątych wyemigrował do Niemiec.
— Polski sklep jako jedyny ma formę płatności „za pobraniem”, dostosowaliśmy też galerię wzorów do polskich wymagań i co najważniejsze — koszulki są o wiele tańsze niż w innych zagranicznych oddziałach — twierdzi Marcin Kurek.
To działanie z myślą o przyszłości. W 2007 roku Gadowski chce przenieść produkcję koszulek z Lipska do Polski. Pracę ma tu znaleźć nawet 50 osób. Na razie właśnie tu podpisze być może największy kontrakt w historii firmy. Portal Onet zamierza kupić od firmy „koszulkomat” do projektowania pojedynczych T-shirtów. Jeśli się uda, polska sieć mocno wciągnie Spreadshirt. Gadowski już myśli o kolejnym przedsięwzięciu — firmie zajmującej się doradztwem w dziedzinie e-commerce.