W starożytności na czas igrzysk zamierały konflikty zbrojne, zastępowała je szlachetna sportowa rywalizacja. Nawet jeżeli to tylko legenda, to dość sympatyczna. Bo w czasach nowożytnych nikt nie jest na tyle naiwny, by przerywać wojnę tylko dlatego, że ktoś biega, skacze albo pływa. Również wiara w sportowy charakter rywalizacji maleje z każdym skandalem dopingowym. Dziś igrzyska olimpijskie to sposób na promocję kraju, pokazanie potęgi, wreszcie na znakomity biznes. Chiny odrobiły tę lekcję na piątkę. Igrzyska mają pokazać, że Państwo Środka jest mocarstwem, i to bynajmniej nie regionalnym.
Dawno już żadna impreza sportowa nie odbywała się w tak głębokim cieniu polityki. To, czy np. na igrzyskach wystąpi gwiazdor Barcelony Lionel Messi, było spychane na drugi plan przez spekulacje, którzy przywódcy państw wezmą udziałw ceremonii otwarcia igrzysk, a którzy zbojkotują tę uroczystość. Powodów znalazłoby się aż nadto — łamanie praw człowieka, Tybet, dostawy broni do Darfuru. Teraz już za późno na dociekania, czy dokonano słusznego wyboru gospodarza igrzysk. Międzynarodowy Komitet Olimpijski uznał, że warto dać Chinom szansę. W przypadku poprzednich azjatyckich igrzysk w Seulu przed 20 laty taka strategia się sprawdziła. Z pomocą igrzysk lub bez niej Korea Południowa zrobiła krok w stronę demokracji. Z Chinami pewnie będzie gorzej, ale warto też zauważyć, że ostatnie zamieszki w Tybecie wzbudziłyby znacznie mniejsze zainteresowania światowych mediów, gdyby Chiny nie były gospodarzem największej sportowej imprezy. Setki tysięcy kibiców i tysiące dziennikarzy też będą uważnie patrzeć nadopiekuńczym gospodarzom na ręce.
Zapowiadają się gorące igrzyska olimpijskie. Chiny będą chciały — oby nie za wszelką cenę — udowodnić, że są potęgą także w sporcie. Zapewne nie zabraknie demonstracji politycznych, i to z obu stron. Przy tych wszystkich kontrowersjach warto nie zapominać, że to wielkie sportowe święto. Dla sportowców, kibiców, ale też dla gospodarzy. Dla wielu mieszkańców Państwa Środka igrzyska będą szansą na kontakt ze światem zewnętrznym. Być może zasiane podczas zawodów ziarno kiedyś wykiełkuje. To może potrwać lata. A na razie czeka nas kilka tygodni zarwanych nocy (ta różnica czasu), wiele sportowych emocji i, oby, może trochę wzruszeń przy okazji Mazurka Dąbrowskiego. Może te igrzyska nie musiały być akurat w Chinach. Ale skoro są, nie zapominając o politycznych cieniach, możemy się cieszyć sportowymi blaskami.