Złoty dąb, mahoń, orzech, dąb bagienny — to jest na topie. Kiedyś królowała biel. Cóż, klient rządzi.
Spółka prowadzona przez Tamerlana i Małgorzatę Muchę to lider w produkcji okien w północno-wschodniej Polsce. Zaczynali w 1999 r., gdy Tamerlan Mucha po kilku latach pracy za granicą wrócił do Polski.
— Mąż chciał się zająć działalnością, za którą stałby jakiś zysk. Padło na produkcję okien. To był skok na głęboką wodę, bo wcześniej nie byliśmy związani z tą branżą. Trochę bałam się ryzyka — wspomina Małgorzata Mucha, żona założyciela firmy i wiceprezes firmy Witraż.
Wgryźć się w rynek
Pierwszą siedzibą firmy była wynajęta 700-metrowa hala. Załogę stanowiło 20 osób. Były trudności z pozyskaniem klientów i rzetelnych kontrahentów.
— Trzeba było wielu wyjazdów, rozmów, zachęcania i przekonywania, by wgryźć się w tę branżę. Ale efekt został osiągnięty — podkreśla pani wiceprezes.
Przez kilka miesięcy Witraż działał tylko na rynku lokalnym, ale w 2000 r. znacznie poszerzył zasięg działania. Zatrudnił handlowców, którzy ruszyli w Polskę szukać kontrahentów. W krótkim czasie sprzedaż wzrosła kilkakrotnie — i niezbędna stała się nowa hala. Od położenia fundamentów do zakończenia prac minęło zaledwie sześć miesięcy.
Tak dobrze już nie będzie
Nowoczesna siedziba kosztowała 3 mln zł. Ale dzięki tej inwestycji firma ma największą produkcję stolarki PCW w północno-wschodniej Polsce. W ubiegłym roku przychody ze sprzedaży wyniosły 34 mln zł i w porównaniu z 2004 r. wzrosły o 58 proc. Obecny rok nie zapowiada się tak dobrze.
— Wpłynęła na to długa zima, brak ulgi remontowo-budowlanej, no i na rynku robi się coraz ciaśniej — wymienia Małgorzata Mucha.
To między innymi dlatego firma stawia na eksport. Już teraz za granicę Witraż sprzedaje około 20 proc. produkcji — najwięcej do Niemiec, Estonii i na Łotwę. Zgłaszają się też firmy m.in. z Irlandii i Anglii.
— Udział eksportu będzie się zwiększał, bo na polskim rynku zapotrzebowanie spada. Poza tym dla zagranicznych klientów nasz produkt jest tańszy niż rodzimy, a nie ustępujemy im jakością — zwraca uwagę pani wiceprezes.
Zależnie od pory roku produkują co miesiąc od 10 do 20 tys. okien.
— Najgorzej jest między styczniem a kwietniem, kiedy nie rozpoczynają się żadne budowy. Najlepiej — między czerwcem a grudniem, gdy są zamykane stany surowe. Wtedy też ludzie najczęściej wymieniają stolarkę. Tak naprawdę jesienią musimy zbierać pieniądze, żeby przetrwać zimę — podkreśla Małgorzata Mucha.
Klient się zmienia
Szefowie Witrażu mówią, że przez kilka lat upodobania klientów zupełnie się zmieniły.
— Ludzie mają już dosyć bieli. Coraz popularniejsza jest stolarka kolorowa. Na topie jest złoty dąb, mahoń, orzech, dąb bagienny — szczególnie w budownictwie jednorodzinnym — opowiada Małgorzata Mucha.
Oferta firmy obejmuje szesnaście kolorów okien, m.in. czarny, czerwony czy zielony. Na nietypowe czeka się dłużej i są droższe, bo robione tylko na zamówienie. Czarne kosztują nawet o 40 proc. więcej niż standardowe. Kiedyś kolorowe było co dziesiąte okno, dziś — co trzecie. Dobrze sprzedają się też produkowane przez firmę drzwi balkonowe i aluminiowe fasady.
Ale rzecz nie tylko w kolorach.
— Klienci zwracają większą uwagę na bezpieczeństwo — interesują się okuciami przeciw wyważeniom. Coraz więcej chce mieć okna ze szprosami, z grubszymi profilami. Są coraz bardziej świadomi wyboru i stać ich na dużo więcej niż kiedyś — uważa pani wiceprezes.
Oddanie firmie
Witraż jako jedna z dwóch firm w Polsce otrzymał ceniony na świecie certyfikat IFT, wydawany przez Instytut w Rosenheim. Nic dziwnego, że właściciele snują ambitne plany.
— Rozbudowa siedziby, potem zakup nowych maszyn i urządzeń. Myślimy o nowym profilu produkcji. Jakim? Na razie nie mogę powiedzieć — uśmiecha się Małgorzata Mucha.
I wymienia czynniki, dzięki którym firma osiągnęła swoją pozycję.
— Wytężona praca i poświęcenie się jej, systematyczność, ale też zdolności menedżerskie męża. Jesteśmy bezgranicznie oddani firmie. Mamy dosłownie kilka dni w roku, kiedy możemy tak naprawdę odpocząć. Ale jeśli ma się firmę produkcyjną, to czy można przestać choćby na dwa dni o niej myśleć? Chyba nie potrafiłabym — śmieje się Małgorzata Mucha.
