W kolejnych rankingach ze szczytów lecimy na dno, a za chwilę wypadamy całkiem dobrze. Pochopne wnioski z takich badań mogą być mylące.
W ostatnich tygodniach ukazało się wiele badań i rankingów obrazujących sukcesy poszczególnych państw na polu przyciągania nowych inwestorów zagranicznych. W każdym kolejnym Polska zajmuje inne miejsce — często skrajnie różne.
— Powiedzmy sobie szczerze —Polska nie jest krajem superatrakcyjnym. Brakuje nam jednoznacznych przewag konkurencyjnych — ocenia Ryszard Petru, główny ekonomista Banku BPH.
Prawdą jest też, że rankingi nie są do końca miarodajne i porównywalne. Często badane są różne aspekty wśród różnych respondentów. Być może więc nie powinno się do nich przykładać tak ogromnej uwagi i wyciągać generalnych wniosków.
— Jeśli w coraz to nowych zestawieniach Polska gwałtownie zmienia pozycję w kilkumiesięcznych odstępach czasu, to stawia to pod znakiem zapytania jakość tych badań. Przecież niemożliwe jest, żeby w tak krótkim czasie coś się diametralnie zmieniło w gospodarce, by pogorszyć lub poprawić pozycję o kilka miejsc — wyjaśnia Sebastian Mikosz, od wczoraj były wiceprezes PAIIZ.
Do rankingów należy podchodzić więc ostrożnie, ale jeśli to możliwe, to trzeba je też umieć wykorzystać.
— Jeśli w danym zestawieniu wychodzimy korzystnie, to można spożytkować ten fakt do przyciągania i zachęcania, czyli pozytywnej propagandy. Ale tak naprawdę, dla rzeczywistej, realnej oceny naszej konkurencyjności należałoby przeprowadzić badania pod kątem konkretnej inwestycji. Jakie atuty ma Polska, a co oferują konkurenci — mówi Zbigniew Zimny, szef Działu Analiz Inwestycji UNCTAD (Konferencji Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju).