Kolejny dzień nudnego serialu pod tytułem „konstruowanie większościowej koalicji rządowej” nie przyniósł zasadniczego zwrotu akcji. W dalszym ciągu nie wiadomo, które partie i na jakich warunkach przystąpią do spółki PiS z Samoobroną. W języku polityków nazywa się to „unifikowaniem programów”, ale rozwój wydarzeń nie pozostawia wątpliwości, że chodzi po prostu o wyrwanie jak największej liczby stanowisk. Potencjalny wspólnik oznajmia: „jesteśmy gotowi wziąć odpowiedzialność za resorty... (tu następuje lista), bo wiemy jak skutecznie i szybko poprawić sytuację w tych sprawach”.
W okresie nieskutecznego tworzenia koalicji Prawa i Sprawiedliwości z Platformą Obywatelską samoczynnie ukształtował się podział ministerstw na polityczno-bezpieczniackie, jakże bliskie sercu przywódców PiS, oraz blok gospodarczy, z założenia przypisany ludziom PO. Notabene takie były również oczekiwania grupy czytelniczej „Pulsu Biznesu”. Po fiasku rozmów okazało się, że PiS nie było ani mentalnie, ani kadrowo przygotowane do przejęcia także drugiej części rządu. Szukanie ministrów gospodarczych przypominało pospolite ruszenie i zaowocowało koniecznością bardzo szybkiej wymiany szefów kluczowych resortów, takich jak finansów czy skarbu państwa — a następni stoją w kolejce.
Ponieważ potencjalni koalicjanci zdają sobie sprawę, że o przejęciu z rąk PiS żadnego resortu z „twardego jądra” rządu w ogóle nie może być mowy, a kandydatów nadających się do objęcia, powiedzmy, MSZ ani Samoobrona, ani PSL, ani LPR nie mają — zatem ich uwaga koncentruje się na bloku gospodarczym. Andrzej Lepper chce rolnictwa oraz środowiska, Waldemar Pawlak gospodarki i budownictwa, Roman Giertych... pardon, raczej Bogusław Kowalski chętnie przechwyciłby transport (po wydzieleniu go w odrębne ministerstwo).
Najgorzej, że na czele całego pionu gospodarczego każdego, także tego zrekonstruowanego, rządu powinien stać wicepremier. Oczywiście nie Ludwik Dorn, zatem w grę wchodzi Zyta Gilowska albo...