Prezydencka wizyta Lecha Kaczyńskiego u Wiktora Juszczenki jest kontynuacją linii wytyczonej przez Aleksandra Kwaśniewskiego. Oprócz rozwijania wątku wyrywania Ukrainy spod dominacji Rosji, wczoraj doczekaliśmy się deklaracji obu prezydentów w sprawie poszukiwania dróg przesyłowych gazu ziemnego i ropy naftowej z Azji Środkowej przez Ukrainę do Polski i dalej do Europy.
Takie deklaracje politycy obu państw składali już wiele lat przed pomarańczową rewolucją, ale w ostatnim czasie nabrały one specyficznego wymiaru. W rozgrywce o energetyczną przyszłość dostrzegalna jest symetria intencji. Rosja, forsując swój ropociąg pod Morzem Bałtyckim do Europy Zachodniej, chce obejść nieodpowiedzialne państwa tranzytowe, za jakie uważa i Ukrainę, i Polskę. Koncepcja przedłużenia do Płocka ukraińskiego ropociągu z Odessy do Brodów opiera się na identycznym założeniu — obejściu nieodpowiedzialnego państwa tranzytowego, za jakie wspólnie uważamy imperialną Rosję.
Problem ewentualnego sprowadzania do nas azjatyckich surowców energetycznych przez Morze Czarne i Ukrainę tak czy owak sprowadza się do chłodnego rachunku ekonomicznego. Rozstrzygająca będzie cena ropy czy gazu płacona przez Polskę na granicznej bramce wejściowej. Dlatego prezydenci mogą — i oczywiście powinni — deklarować zapalanie zielonego światła, ale znacznie ważniejsze od ich górnolotnych słów okaże się studium wykonalności oraz opłacalności czarnomorskiego kierunku dostaw.
Różnicowanie źródeł zaopatrzenia musi się wiązać nie tylko z polityczną życzliwością właścicieli złóż, ale także — a może przede wszystkim — z ich technologiczną dostępnością. Na początku roku Europa została zaskoczona poważnymi ograniczeniami dostaw gazu, wprowadzonymi przez Rosję ze względów ewidentnie politycznych. Zaledwie kilkanaście dni później kryzys się powtórzył, jednak z zupełnie innych powodów. Trudno w to uwierzyć, ale Gazprom nie radził sobie z mrozami panującymi w rejonach wydobywczych gazu...