Sprawa porozumienia się Narodowego Banku Polskiego z Ministerstwem Finansów (a może MF z NBP) ma już swoją bardzo długą historię. To tak jak z tym rzucaniem palenia. Rzucić palenie? A cóż to za sztuka? Z dziesięć razy już rzucałem. I jeszcze będę rzucał. Próbowano już wiele razy. I wiele razy wydawało się, że już, już, naprawdę niewiele brakuje. Mieliśmy przecież i taki przypadek, że nagle nadzwyczajne zyski NBP ratowały budżet państwa. Ale szybko wszystko wracało do normy: włodarze obydwu gmachów, po dwóch stronach ulicy Świętokrzyskiej, odnosili się do siebie z ledwo skrywaną niechęcią. Różne były tego przyczyny, różne natężenie — ale prawidłowość aż nadto widoczna.
Wraz z nowym „bilansem otwarcia” premiera Millera, rekonstrukcją rządu, odejściem nieodżałowanego szołmena Grzegorza Kołodki, zastąpieniem go przez spokojnego nad wyraz (może nadto) Andrzeja Raczkę oraz objęciem roli gospodarczego stratega rządu przez premiera Hausnera, w stosunkach rząd - NBP również miała nastąpić nowa era. Zaproszenie dał minister Raczko, który ujawnił, że nigdy nie był fanem „skoku na kasę”, czyli zabrania NBP pieniędzy z rezerwy rewaluacyjnej, za to zadeklarował się jako fan współpracy z NBP i „uzyskania takiego porozumienia, aby można było spożytkować aktywa banku na spłatę zadłużenia zagranicznego”.
Słowem, nie był fanem skoku na kasę, ale pieniądze banku centralnego pachną mu bardzo ładnie (przecież: pecunia non olet). Wspiera go w tym gospodarczy strateg rządu, Jerzy Hausner. Czwartkowe spotkanie miało doprowadzić do przełomu. Panowie Balcerowicz, Hausner, Raczko podobno się spotkali. Rozmawiali, podobno, półtorej godziny. Jedli, podobno, ciasteczka i polskie truskawki (czereśni nie podano, bo pestki, w wypadku zasadniczej rozbieżności zdań, mogą służyć jako pociski). Pili, podobno, herbatkę i wodę mineralną. Nawet, podobno, było miło. I na tym się skończyło.
Prezes Balcerowicz chciał bowiem rozmawiać o budżecie konstruowanym przez swoich rozmówców (szczególnie o jego stronie wydatkowej), wicepremier Hausner i minister Raczko o pieniądzach zarządzanych przez prezesa NBP. Jednym zdaniem: obie strony stolika (i ulicy) chciały rozmawiać o sprawach, które zupełnie nie powinny ich obchodzić. Po tak konstruktywnej wymianie poglądów panowie rozeszli się w zgodzie i znakomitych nastrojach. Aha. I umówili się na kolejne, pouczające wymiany poglądów. Życzymy równie smacznych ciasteczek. Tylko żeby nikomu nie przyszło do głowy, wśród owoców, podawać granatów.