Wnętrza, przedmioty, ludzie, obyczaje i sytuacje — coś, co lubię, co czasem także lubią inni, co może się spodobać także Wam. Z modą i pod prąd. Co miesiąc w Business Class.
Francuska miłość
Styczeń to czas karnawału, zabawy i — co często za tym idzie — flirtu. Przyjrzyjmy się więc bliżej relacjom damsko-męskim. Ludwik Stomma, wykładowca na paryskiej Sorbonie, w książce „Francuska miłość” opisuje ślubne i nieślubne perypetie miłosne władców Francji oraz znanych Francuzów. Zaczyna od małżeństwa Henryka I z Anną, księżniczką kijowską, które — choć udane — trwało zaledwie 9 lat. Później temperamentna wdowa poślubiła żonatego już (!) księcia Racula, za nic mając papieską ekskomunikę. Znajdujemy w książce także historyczne wersje bajki o Kopciuszku. Ot, jak choćby sprawa Marii de Verreres, córki handlarza lemoniadą, która najpierw została kochanką Maurycego Saskiego — nieślubnego syna króla Polski Augusta Mocnego, potem weszła na salony największych domów Francji i wreszcie otworzyła swój salon kulturalno-literacki. Jej wnuczką była George Sand. Bardzo ciekawy, trochę rozpustny i wyrozumiały dla ludzkich słabostek jest świat opisany przez Stommę, który obala też wiele stereotypów dotyczących sfery miłości.
Zainteresowana tym tematem sięgnęłam po rzecz, która jest także podróżą przez historię, ale tutaj obszarem badań objęta jest ludzkość w ogóle, a przedmiotem — miłość. Jak twierdzą autorzy „Najpiękniejszej historii miłości” (praca zbiorowa), najprawdopodobniej miłość jako uczucie łączące instynkt, sympatię, przywiązanie i troskę pojawiło się już 37 tys. lat temu, w epoce ludzi z Cro Magnon, o czym świadczy rewolucyjna sztuka naskalna tego okresu. To był prawdziwy złoty wiek — obfitość pożywienia, swobodny wybór partnera... Skończył się wraz z rozwojem osadnictwa i organizacją społeczną. Potem było już tylko gorzej: w Rzymie nie chodziło o miłość, lecz o małżeństwo jako obywatelski obowiązek. Żona była narzędziem pomocnym mężowi w wykonywaniu jego powinności wobec kraju. Spełnianiu seksualnych zachcianek służyli niewolnicy. Ale uwaga — mąż, który nakrył żonę w łóżku z innym, mógł go nawet wykastrować. Żony nie mógł tknąć. Chrześcijańska awersja do rozkoszy sprawia, że seks staje się tożsamy z „rozpustą, lubieżnością i nierządem”. We Włoszech w XVI wieku za pocałowanie wdowy lub mężatki mogło grozić nawet ścięcie, a cudzołożnice rozebrane do pasa i z ogoloną głową poddawano publicznej chłoście. Wydaje się, że dopiero rewolucja w latach 60. XX w. zburzyła wszelkie zakazy i normy, przynosząc co prawda nowe problemy, ale to już zupełnie inna historia...
Maska Milowicza
Klub Maska powstał w miejscu, w którym działały już kiedyś lokale gastronomiczne, nie mające jednak specjalnego znaczenia. Od niedawna nowy klub Maska, mieszczący się przy Krakowskim Przedmieściu obok Harendy, firmuje swoim nazwiskiem Michał Milowicz. Nazwa klubu to oczywiste nawiązanie do tradycji teatralnych, a wystrój odpowiada wyobrażeniom o klubie artystycznym z nutą nostalgii. Często można tam spotkać aktorską młodzież, ludzi show-biznesu, reżyserów i tych, którzy lubią bywać. Ważnym miejscem jest scena, która naprawdę żyje.
W karnawale odbywały się tu imprezy z cyklu Hawana Night.
Gorąca muzyka grana na żywo, pokazy tańców w wykonaniu kubańskich mistrzów, cygara, kolorowe drinki, zmysłowy taniec, specjalnie przygotowana scenografia. Salsy i innych latynoskich tańców można było nauczyć się na miejscu, można też było podpatrywać kubańskich mistrzów: Alexis Vinent Batalla & Milagros Abreu Machado. Klimat spotkań był naprawdę gorący, więc w lutym zorganizowane będą kolejne. Znawcy tematu mówią, że umiejętność tańca staje się znowu — po długiej przerwie — cechą pożądaną towarzysko. Może warto zacząć od salsy, a potem poznać tajniki tanga, walca, cza-czy, kadryla, kontredansa, paso doble, sarabandy, sztajera, flamenco, hajduka, czardasza, berżeretki i innych…?
Belvedere
Jest takie miejsce w Warszawie, które omija kapryśna moda na „modne” lokale. Od 12 lat, kiedy to powstało w budynku Nowej Pomarańczarni w Łazienkach Królewskich w Warszawie, cieszy się renomą, sympatią stałych bywalców i zachwytem przychodzących tu po raz pierwszy. Dostojny spokój ogrodów, obfita nawet zimą zieleń, ptaki, wiewiórki, pawie tworzą atmosferę sielską i odmienną od gwaru wielkiego miasta, które pulsuje tuż obok.
Wnętrze wypełnione jest ogromnymi, sięgającymi po sufit roślinami, architekturą nawiązuje do XIX wiecznych wzorów, a dzięki wystrojowi Borisa Kudlicki, scenografa Teatru Wielkiego, ma aspekt współczesnej elegancji.
To lokal bardzo prestiżowy (i drogi) — nic dziwnego więc, że gościła tu para cesarska Japonii. Co podano? Tatar z marynowanego i wędzonego łososia z sosem z czerwonego kawioru, krem z zielonych szparagów z musem z pomidorów i śmietanki, cielęcinę w płatkach bekonu nadziewaną suszoną śliwką podaną w sosie z czarnej wiśni, a na deser — owoce. Stali bywalcy restauracji zazwyczaj wybierają kaczkę pieczoną w majeranku z czerwoną kapustą i jabłkami w karmelu lub nowozelandzką polędwicę jagnięcą. Dodać należy, że wina serwowane są w kieliszkach firmy Riedel, która słynie z tego, że dobiera szkło do szczepu winogron. Obsługa — zawsze na najwyższym poziomie. Król Stanisław August byłby kontent, mogąc tutaj zaprosić gości na czwartkowy obiad.
Dobra inwestycja
Wśród pięciu współczesnych malarzy w USA, w których dzieła najbardziej warto inwestować, znajduje się Polak — Tomasz Rut. „Robb Report”, które corocznie ogłasza taki ranking, to pismo dla koneserów luksusowego stylu życia i bywalców salonów, ale też poradnik dla marchandów. Polski artysta sprzedaje swoje obrazy w 290 galeriach w całych Stanach, a ich ceny sięgają 100 tys. USD. Dla mniej zamożnych dostępne są kopie wykonane metodą komputerową — po 6 tys. dolarów za sztukę. Na Florydzie, gdzie mieszka Rut, panuje prawdziwa moda na artystę, rozpisuje się o nim prasa, jego kolejne przedsięwzięcia stają się sensacją artystyczno- towarzyską — słowem, pełen sukces. Kolekcjonują go Sylwester Stallone, Armani i sułtan Brunei, ozdabiał też ściany w rezydencji Gianniego Versacce. Co maluje? Na próżno szukać u niego sztuki nowoczesnej. Przeciwnie — tworzy w manierze mistrzów renesansu, krytyka nie bez powodu porównuje go z Leonardo da Vinci, a on sam mówi o fascynacji Michałem Aniołem. Przedstawia sylwetki kobiet i mężczyzn, często akty, ale też obficie czerpie z mitologii. Widzimy więc boginie i bogów, centaury, satyry, sceny mitologiczne. Malując ciała greckich herosów i rzymskich westalek, stara się uchwycić dynamiczne piękno ludzkiego ciała i przekazać rozmaitość i głębie uczuć.