Sejm ma prawo się wypowiadać. Jeżeli jest intencja Wysokiej Izby, żeby dyskutować, proszę bardzo. Natomiast, oczywiście, nie może być mowy o decydowaniu. To jest domena rządu i bardzo wyraźnie się na ten temat wypowiedziałem tydzień temu. My będziemy realizować program prywatyzacyjny, który w istocie Sejm już raz zaakceptował jako załącznik do ustawy budżetowej zeszłorocznej — stwierdził premier Marek Belka, na radiowej antenie, w połowie ubiegłego tygodnia.
Końcówka tygodnia przyniosła premierowi wyśmienitą wręcz okazję do udowodnienia tej tezy. Oto bowiem Sejm, w swojej nieprzewidywalności, przyjął dwie uchwały. Uchwały, a więc niby nic nie znaczące „stanowiska w sprawie”, ale... Najpierw posłowie zdecydowali, że są za wprowadzeniem do obrotu publicznego 30 proc. należących do skarbu państwa akcji PKO BP, ale pod warunkiem sprzedaży tych akcji tylko inwestorom krajowym. Przy zgłaszaniu i forsowaniu tak wielce oryginalnych, by nie powiedzieć kuriozalnych, pomysłów zawsze można liczyć na SLD — nie inaczej było i tym razem.
Jeszcze gorzej było z prywatyzacją Wydawnictw Szkolnych i Pedagogicznych. Posłowie odrzucili informację ministra skarbu, dotyczącą założeń prywatyzacyjnych tej firmy, i skierowali projekt stosownej uchwały zalecającej giełdową prywatyzację WSiP do komisji sejmowych. Tym samym skutecznie sklinczowali ministra Sochę, który — by zakończyć prywatyzację WSiP do końca października (wtedy kończy się ważność prospektu emisyjnego) — musi opublikować prospekt w tym tygodniu.
Tym samym posłowie rozstrzygnęli stawiany od jakiegoś czasu dylemat, jak zjeść ciastko i mieć ciastko. Otóż oni chcą mieć ciastko, a że głodny rząd chce je zjeść (wpływy z prywatyzacji na poziomie 8,8 mld złotych zapisane są w budżecie) to już jego problem. Co zrobi rząd? Psy szczekają, a karawana jedzie dalej?