W 1973 r. polska reprezentacja piłkarska nie budziła respektu na europejskich arenach. Była wprawdzie "złotą jedenastką" z igrzysk olimpijskich w Monachium, ale to trofeum dla amatorów. W prawdziwą piłkę grało się na mistrzostwach świata. Aby tam awansować, musiała pokonać Walię i Anglię. Mogła awansować tylko jedna drużyna. Większość uważała, że Anglia. Początek eliminacji to potwierdzał — Polska przegrała w Cardiff z Walią 0:2.
Cud numer jeden
Po fatalnym początku nadzieje w serca kibiców mógł wlać tylko cud. I się zdarzył. Podczas meczu w Chorzowie z Anglią goście występowali w roli faworytów. Ale po zaskakującym strzale Roberta Gadochy z wolnego w krótki róg (piłka po drodze się odbiła, ale do dziś historycy futbolu spierają się, czy od Bobby’ego Moore’a, czy od Jana Banasia), a potem po fantastycznym rajdzie najlepszego wówczas snajpera Włodzimierza Lubańskiego Polska wygrała 2:0. Nie obyło się bez strat. Ciężką kontuzję odniósł Lubański, który przez wiele następnych miesięcy mecze kolegów śledził z trybun. Potem przyszło 3:0 z Walią i pozostał tylko jeden mecz. Wystarczył remis.
Piekło na Wembley
Na Wembley Polaków czekało gorące, acz niekoniecznie przyjazne przyjęcie. Brytyjska prasa w dniach poprzedzających mecz rozpętała niemal antypolską kampanię. Wychodzących na boisko piłkarzy przywitał ryk stutysięcznego tłumu "animals!" — zwierzęta. Presja tłumu okazała się na swój sposób skuteczna — Kazimierz Górski (na zdjęciu u góry) nie musiał motywować graczy.
Gra toczyła się na połowie Polaków. Reprezentacja pokazała coś, co kibice nazywają obroną Częstochowy. Jan Tomaszewski, którego prasa angielska przed meczem nazywała pajacem, dokonywał w bramce iście cyrkowych sztuczek, ale kibice na Wem-bley jakoś nie wydawali się nimi rozbawieni. Gdy popełniał błąd, asekurowali go obrońcy, np. Mirosław Bulzacki wybił piłkę z linii bramkowej.
Aż nadeszła 57. minuta. Kibice znają to na pamięć. Henryk Kasperczak przejął piłkę w środku boiska i podał do Grzegorza Laty. Ten ruszył do przodu, a na pozycję zaczął wychodzić Robert Gadocha, za którym poszło dwóch angielskich obrońców, zapominając zupełnie o Janie Domarskim. Do niego podał Lato, a Domarski wyszedł na pozycję sam na sam ze zziębniętym nieco z braku zajęcia bramkarzem Peterem Shiltonem. Płaski strzał po ziemi, nieco spóźniona interwencja Shiltona i na Wembley zapanowała cisza.
Desperackie ataki Anglików przyniosły im kilka minut później rzut karny i wyrównanie. Ale mimo wściekłych ataków wyspiarzy i rozpaczliwej obrony Polaków wynik się nie zmienił. Kazimierz Górski nie wytrzymywał zawodów nerwowo. Kilka minut przed ostatnim gwizdkiem sędziego zszedł do szatni. Wrócił dopiero, aby z piłkarzami świętować zwycięstwo.
Początek drogi
Remis na Wembley angielska prasa określiła jako "koniec świata". Dla Polski był początkiem drogi na piłkarskie szczyty. Rok później reprezentacja została trzecią drużyną na świecie. Srebrny medal w Niemczech zdobyła niemal ta sama ekipa, która grała na Wembley.
Niewielkie zmiany w składzie, jakich dokonał najsłynniejszy polski trener, okazały się genialne. Za Domarskiego zagrał Andrzej Szarmach, znany też jako "Diabeł". Wstawiony do składu na mundial młodziutki Władysław Żmuda stał się podporą reprezentacji na lata.
Do bohaterów Wembley z kolejnymi turniejami dołączali następni. Ale trudno sobie wyobrazić, aby sławę Orłów Górskiego przyćmili jacyś piłkarscy następcy. Po meczu ze Słowacją coraz trudniej.