Wyniki pierwszych ocen wniosków o dofinansowanie z funduszy strukturalnych pokazują, jak wiele musimy się jeszcze nauczyć. Niezależnie od tego, kto składa wniosek, prawdopodobieństwo, że będzie on wolny od błędów formalnych, jest znikome. Jakiś przedsiębiorca zapomni o załączniku numer 348. Urzędnikowi w gminie pomylą się cyferki — i wszystkie wyliczenia biorą w łeb. Może się też zdarzyć, że urząd wydający dokumenty, które mają się stać załącznikami, podstempluje je pieczątką, która nie odpowiada wymaganiom oceniających wnioski… Różnie to bywa, ale zawsze kosztuje utratę szansy na dotację.
Z jednej strony, trudno się dziwić surowości oceniających wnioski. Jakoś trzeba wyłonić tych najlepszych — tym bardziej że pieniędzy jest mniej niż chętnych. Z drugiej jednak, zastanawia, dlaczego przygotowanie wniosku poprawnego pod względem formalnym przekracza możliwości tak wielu Polaków — niezależnie od tego, czy są oni przedsiębiorcami czy urzędnikami. Tym bardziej że błędy wymieniane jako popełniane najczęściej są łatwe do uniknięcia.
Być może składający wnioski nie mają czasu i cierpliwości na kilkakrotne, uważne sprawdzenie kilkudziesięciu, a niekiedy nawet kilkusetstronicowej dokumentacji noszącej niewinną nazwę „wniosek wraz z załącznikami”. A może to urzędnicy ministerstwa opracowujący programy, wytyczne, instrukcje, wzory wniosków, formularze biznesplanów i inne materiały pomocnicze nie stanęli na wysokości zadania. Może przygotowanie poprawnej dokumentacji wymaga anielskiej cierpliwości i wyłączenia kilku osób z pracy firmy co najmniej na kilka dni. Może wskazówki podane w dokumentach programowych nie są jasne i jednoznaczne. A może wina za błędy leży po obu stronach…