Zakończenie marszu „Morze, nasze morze”, będącego hymnem Marynarki Wojennej, odnosi się do legnięcia na dnie. Polskim piłkarzom aż taki los nie grozi, wszak po mundialu ligowe i reprezentacyjne życie będzie toczyć się dalej. Jednak na mistrzostwach w Niemczech pobili oni rekord — karierę zakończyli już po pięciu(!) dniach turnieju, o czym zdecydowała zarówno porażka 0:1 z gospodarzami, jak i wczorajsze wspaniałe zwycięstwo 3:0 Ekwadoru z Kostaryką.
W Dortmundzie legliśmy z honorem, ale całkowicie znokautowani. Zaprezentowała się polska ambitna nijakość, która zaledwie kilka razy w ogóle przedostała się pod niemiecką bramkę, nie stwarzając choćby jednej szansy na gola. Ostatni zaś kwadrans, gdy graliśmy w osłabieniu, był tyleż rozpaczliwą, co nieskuteczną obroną wyniku 0:0. A jednak po straconej bramce nie słychać było złorzeczeń, albowiem końcówka meczu doskonale wpisała się do narodowych tradycji, podtrzymywanych w literaturze, filmach etc. — wszak naszą ulubioną postawą jest „walka z przeważającymi siłami wroga”.
Ugruntowany został kompleks Polski wobec Niemiec. Mamy przynajmniej raz „na rozkładzie” wszystkich pozostałych mistrzów świata, czyli Brazylię, Argentynę, Urugwaj, Anglię, Włochy, Francję, a z innej beczki — Związek Radziecki. Tylko z Niemcami najwyżej remisy... Tę niższość przez lata odreagowywaliśmy na NRD, chociaż czasem i ona nas „po bratersku” pognębiała — jak w olimpijskim finale w Montrealu. W pasku powyżej mecze, od pierwszego w 1933 r. aż do przedwczorajszego, podzielone zostały na trzy epoki. Wygląda na to, że jedyna nadzieja na przyszłość to... IV Rzeczpospolita. Skoro ma być krainą wszelkiej szczęśliwości, to na pewno coś zaradzi i na nędzę piłkarską.
Niemcy są sąsiadem Polski, zdecydowanie największym partnerem gospodarczym, naszym „wprowadzającym” do UE — a jednak kontakty piłkarskie ograniczają się do ssania od nas co lepszych graczy. Między ostatnim meczem reprezentacji z epoki PRL a pierwszym po obaleniu muru berlińskiego upłynęło lat... piętnaście, od 1981 do 1996. A potem znowu dekada przerwy, która trwałaby jeszcze długo, gdyby naszych reprezentacji nie zetknął los. Może przywódcy obu państw wymogliby na związkach piłkarskich organizowanie raz na dwa lata obligatoryjnego meczu? Podciągnęlibyśmy się i za którymś razem spełniłyby się nadzieje kibiców, absolutnie nie- realne 14 czerwca w Dortmundzie...