„Wyjście z domu grozi śmiercią”
Szanowna Redakcjo,
Z zaskoczeniem i wielkim niesmakiem przeczytałem w wydaniu „PB” z 19.09.2003 materiał pt. „Wyjście z domu grozi śmiercią” autorstwa Pani Agnieszki Ostojskiej. Forma i treść tego artykułu oraz fakt jego zamieszczenia w dodatku „Weekend” sugeruje, że polowanie na dziko żyjące zwierzęta to lansowany przez Redakcję sposób spędzania wolnego czasu.
Opisany w reportażu dr Józef Hryniewicz, lekarz, dla którego strzelanie do zwierząt jest, cytuję: „sposobem odreagowania po pracy w szpitalu”, bez zażenowania opowiada Pani Ostojskiej o myśliwskich trofeach zgromadzonych w jego domu, pomimo tego, że wśród nich znajdują się zwierzęta wpisane do tzw. Czerwonej Księgi jako gatunki ginące. Reportaż opowiada o zabijaniu tych zwierząt na różnych kontynentach świata, przytaczając zabawne dla myśliwych przygody jak ta z bawołem, którego postrzelono, ale nie odnaleziono w gęstwinie afrykańskich zarośli. Opisu konania niedobitego zwierzęcia brak, a szkoda, bo być może część czytelników zdałaby sobie sprawę z tego, jak okrutnym zajęciem jest polowanie.
Wśród spreparowanych trofeów „bohatera” reportażu znajdują się m.in. głuszec i cietrzew, gatunki ptaków niegdyś bardzo liczne w naszym kraju, w ostatnich dziesięcioleciach przetrzebione w dużej mierze za sprawą myśliwych. (...)
Lobby myśliwskie w Polsce jest wyjątkowo liczne i wpływowe. Często blokuje lub sprzeciwia się działaniom na rzecz ochrony przyrody. Niestety, obraz myśliwego (tak efektowny, a więc często podchwytywany przez media), który w szlachetnym pojedynku o wyrównanych szansach dokonuje tzw. odstrzału sanitarnego, jest fałszywy. Gdyby tak było, w Polsce wystarczyłoby kilku myśliwych. Są ich dziesiątki tysięcy. Duża ich część łamie przepisy obowiązującego w Polsce prawa łowieckiego (często za przyzwoleniem lokalnej społeczności), nie mówiąc już o łamaniu norm etycznych, czy zdrowym rozsądku. (...)
Z poważaniem,
Arkadiusz Glaas
Sopot
- Pan Arkadiusz Glaas w komentarzu do artykułu „Wyjście...” wykazuje się dużą wiedzą przyrodniczą, ale typowo ekologiczną. Prawdziwy ekolog musi widzieć jednak szerzej (...). Nieodłączną częścią przyrody jest łowiectwo, które istnieje tak długo, jak człowiek. W Polsce jest 100 tys. myśliwych, ale np. we Francji i Włoszech — 1 mln. Nowy model łowiectwa jest wysoko ceniony we wszystkich krajach UE. Może to zabrzmi dla mojego interlokutora dziwnie, ale to myśliwi gospodarują populacją zwierzyny: karmią ją i ochraniają, walczą z kłusownikami. Są na to środki finansowe, uzyskiwane głównie ze składek myśliwskich i z odstrzału zaplanowanej liczby zwierzyny — przy zachowaniu stada podstawowego. Tak postępują myśliwi na całym świecie, również na Syberii, skąd wróciłem 5 dni temu.
Niestety, pomimo pełnej ochrony, moratorium na odstrzały od wielu lat, nie udaje nam się zwiększyć populacji głuszca, cietrzewia, zająca i łosia. Tu wysiłki ekologów i myśliwych są niewystarczające.
Na zakończenie (a mógłbym rozpisywać się polemicznie bardzo długo) zapraszam kolegów ekologów do dokarmiania zwierzyny. Myśliwi mojego koła dokarmiają zwierzynę 2 razy w tygodniu, wywożąc owies, buraki, kukurydzę i marchew. Będziemy to robić aż do kwietnia 2004 r. Karmę w bardzo dużej ilości kupujemy za własne pieniądze. Każda praktyczna pomoc (a nie gadulstwo) będzie potrzebna.
W tym roku dokarmianie jest wyjątkowo konieczne, bo brakuje zupełnie owoców lasu — nasion buku i dębu — wiedzą o tym leśnicy, których również — jak i ekologów — pozdrawiam.
Darzbór! Darzbusz!
Józef Hryniewicz
- Polowania na zwierzęta zagrożonych wyginięciem gatunków odbywają się w rezerwatach lub innych placówkach, prowadzących prace nad zwiększeniem populacji zagrożonego gatunku. Dokonuje się tam m.in. odstrzałów selekcyjnych i sanitarnych. Logiczniej zezwolić na to myśliwemu, gotowemu zapłacić za tę przyjemność tysiące dolarów. Na tych samych zasadach, na których w Afryce strzela się do zwierząt z tzw. wielkiej piątki, w Polsce dokonuje się np. odstrzałów żubra. Uzyskane w ten sposób środki zasilają konta jednostek hodowlanych.
A oburzenie, że bohater reportażu poluje na głuszce i cietrzewie? Ptaki te w Polsce od lat objęte są ochroną gatunkową, gdyż niemal już u nas wyginęły. Ale nie za sprawą myśliwych, lecz wskutek zniszczenia ich specyficznych siedlisk. Wycinanie lasów i melioracje łąk zawiniły tu bardziej niż polowania, które w Polsce urządzano od stuleci. Trudno nie podzielać oburzenia naszego czytelnika na przypadki łamania przepisów zasad polowań. W Polsce wśród myśliwych zdarzają się ludzie nieodpowiedzialni lub nieuczciwi. W Polskim Związku Łowieckim działają komisje dyscyplinarne i sądy łowieckie, które stanowczo zwalczają patologie.
Lobby myśliwskie jest w naszym kraju bardzo silne. Tak bardzo, by zablokować podobne pomysły jak forsowana przed kilku laty przez Ministerstwo Ochrony Środowiska koncepcja redukcji o połowę populacji łosia, który — zdaniem resortu — wyrządzał zbyt duże szkody w drzewostanach. Tak silne, by wymusić na budowniczych autostrad tworzenie specjalnych przejść dla zwierzyny itd.
Wojciech Kowalczuk
myśliwy