Henry McGovern, szef AmRestu, zarabia na tym, że ludziom chce się jeść, a gotować samemu — niekoniecznie.
Spotykamy się w otwartym ponad rok temu Rodeo Drive przy wrocławskim rynku. Upał dusi. W środku niewiele chłodniej. Przejściowy problem z klimatyzacją.
— Zawsze jak przychodzę do lokalu, który prowadzimy, znajduję szczegóły wymagające dopieszczenia — przyznaje Henry McGovern, szef AmRestu.
AmRest jest w Polsce, Bułgarii, Czechach, na Węgrzech i w Rosji czołowym operatorem restauracyjnym. KFC i Pizza Hut to ich flagowe marki. Do tego Burger King oraz dwa autorskie koncepty, czyli Rodeo Drive i Freshpoint. Coraz bliżej też do kolejnego klejnotu w koronie, debiutu Starbucksa w Polsce, Czechach i na Węgrzech.
Zmierzch na rynku
Wystrój i menu Rodeo Drive świadczą o tym, że to knajpa dla facetów lubiących grillowane mięso. Jakby wyjęta z klimatów Dzikiego Zachodu. Henry McGovern, Amerykanin wychowany na farmach w Północnej Karolinie i w Kentucky, czuje się tu jak w domu. Choćby dlatego że duża część wyposażenia pochodzi z jego zbiorów: podwieszane skrzynie czy mała poduszeczka imitująca flagę amerykańską. Gospodarz bierze stek, ja wybieram hamburgera.
— Widać, że nie jesteś z Teksasu, bo się boisz, czy zjesz całą kanapkę. W Teksasie, gdzie „everything is bigger”, nie zmieściłbyś burgera nawet w torbie — śmieje się prezes AmRestu, który ma pod sobą ponad 7 tys. podwładnych.
Prawie 630 mln zł przychodu w zeszłym roku. 244 restauracje w rejonie zamieszkanym przez 200 mln ludzi. McGovernowi apetyt dopisuje, ale sylwetkę ma niczym maratończyk. Takich ludzi pyta się wprost: po co mu była Polska?
— Co jest teraz najbardziej ekscytujące? — kontruje Henry McGovern.
— Chiny.
— Właśnie. A co było? Kraje postkomunistyczne.
Przyjazd do Polski miał być dla 20-latka krótkotrwałą przygodą. Jesienią 1992 r. wraz z kolegą ze studiów, Donem Kendallem juniorem, synem wieloletniego szefa PepsiCo, zwiedzał Węgry, Czechy i Polskę. Warszawa wydała się mu się najbrzydsza. Za to Wrocław okazał jedynym znanym im miejscem w Polsce, gdzie na rynku po zmierzchu coś się działo.
LSE? Lewicujący
W Polsce się nie zakochał. Po prostu chciał tu rozkręcić biznes. Wyczuwał wielkie pole do popisu. Wyniki AmRestu pokazują, że się nie mylił, ale na początek utopił parę tysięcy dolarów.
— Zaczęliśmy od profesjonalnych punktów ksero. Okazało się, że za wcześnie. Kompletna klapa — przyznaje.
Nad Odrę przyjechał jako właściciel dobrze prosperującej waszyngtońskiej agencji nieruchomości. Metropolitan Properties International rozkręcił jako student Georgetown University.
— Studiowałem na Georgetown i w London School of Economics (LSE), ale studiów nie skończyłem. Chyba jestem typem, którego uniwersytety nie inspirują — uważa Henry McGovern.
Co mu złego zrobiło prestiżowe LSE?
— Ekonomia w wydaniu prawdziwie kapitalistycznym nie była ich głównym zajęciem. A ja powtarzam: im mniej rządu w gospodarce, tym lepiej.
Żywy kapitalizm go kręci. Może zaraziła go siostra, która lata temu mianowała Henry’ego menedżerem i współwłaścicielem swego sklepu z akcesoriami tenisowymi. Rozstała się wtedy z chłopakiem i stwierdziła, że na wakacje najlepszym szefem sklepu będzie jej 13-letni brat.
— Działałem przez siedem sezonów. Spotkałem tam człowieka, który przekonał mnie, że do biznesu trzeba świetnie opanować liczby — przekonuje szef AmRestu.
Ludzie, nie cyfry
Udziały w sklepie sprzedał za ćwierć miliona dolarów. W cyferkach pozostał świetny do dziś. Współpracownicy mówią, że potrafi budować zespół jak mało kto. Docenia to Don Kendall, większościowy udziałowiec, członek rady nadzorczej AmRestu, żywo zainteresowany spółką. Czy może być lepsza rekomendacja niż to, że współtwórca potęgi PepsiCo inwestuje w twoją firmę?
— Kendall to niezwykły gość. Spotykasz go i widzisz ten błysk w oku, a jednocześnie ludzkie podejście do biznesu — przekonuje Henry McGovern.
Bo taki jest, jego zdaniem, dobry szef. Nakierowany na ludzi, nie na cyfry, szukający „funu” nawet w biurze. Udało się w Google, działa też we wrocławskiej spółce.
Krzesło na wodzie
Prezes AmRestu pracuje około 50 godzin tygodniowo i choć dużo podróżuje, ma wreszcie czas dla siebie i żony Małgorzaty.
— Urodził mi się syn, remontuję dom — mówi.
Dom nie byle jaki, bo 150- -letni, zamieszkany niegdyś przez braci polskich, strawiony przez pożary. Kawałek od centrum, z dużym terenem, który objeżdża na własnym koniu. Z tej perspektywy patrzy na początki.
— Zaczynałem od jednej Pizzy Hut na wrocławskim rynku. Sam byłem sobie pracownikiem i bossem — mówi Henry McGovern.
Lubi gotować, z żoną często zapraszają na kolację przyjaciół. Normalny gość. Dla znajomych Heniek. Z charyzmą.
— Wizja musi być prosta i jasna. Chcemy zostać największą firmą restauracyjną w regionie, jesteśmy już w pięciu krajach. Działamy ze świetnymi markami w pizzy, kurczakach, burgerach i zaraz dojdzie kawa. Mamy najlepszą pozycję startową, by za pięć lat dominować w Europie Środkowo-Wschodniej — stwierdza prezes AmRestu.
Prosi o długopis, narysuje mi airchair, na którego punkcie oszalał. Absolutely cool. Takie narty wodne na siedząco, musi je sobie kupić. Na razie próbował tylko raz, u kolegi. Utrzymał się może z 15 sekund i łupnął do wody. Ale adrenalina poszła. n
Włości i aspiracje
39
mln zł Taki zysk przyniósł AmRest w 2006 r.
33
proc. O tyle wzrosły przychody spółki w I kwartale 2007 r.
14
tys. Prawie tyle punktów z logo Starbucks działa w 40 krajach na świecie.
Bydło na trawie
Sieć restauracji Rodeo Drive ma swoje amerykańskie pierwowzory. To sieci Saltgrass Steak House i Longhorn Steakhouse. Pierwsza kryje w sobie nazwę trawy rosnącej w południowych stanach USA, druga oznacza gatunek bydła o długim porożu, popularny w Teksasie. Saltgrass, należący do Landry’s Restaurants, ma 39 knajpek, głównie w okolicach Dallas, ale także w kilku stanach bardziej na północ. W menu wszystko jest „teksańskie do szpiku kości”. Longhorn właśnie skończył 25 lat i ma ponad 200 restauracji w 23 stanach, nie ma go jedynie na zachodnim wybrzeżu. W sezonowym menu jest na przykład Iceberg Wedle, czyli góra sałaty lodowej nadziewana m.in. pomidorami, bekonem z orzechami amerykańskimi i tartym serem.