Co siedzi w jogurcie czy w puszce z zupą? Jak długo będzie działał odkurzacz? Jak nie dać się problemom i co Baranina wie o sztuce? Odpowiedź na te i milion innych pytań tkwi w ramówce Mojej Telewizji.
W studiu numer 4 Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie młotki stukają przez cały dzień. Ekipa kończy ustawianie dekoracji, bo do pierwszej emisji pozostał niespełna tydzień. Reżyserka jest już gotowa, kabina lektorska również. W pomieszczeniu dawnej garderoby działa serwerownia. Ludzie gotowi, kamery ustawione, oświetlenie zamontowane. Ramówka też już przygotowana.
— Miała być tajemnicą, ale już następnego dnia trąbiono o niej na korytarzach wszystkich stacji telewizyjnych, od TVP1 po MTV — dziwi się Michał Siciński, pre- zes i współwłaściciel stacji.
Lada dzień krzyknie: cisza na planie, kamera, jedziemy! Z czym? Z nową polską stacją telewizyjną Moja Telewizja.
TV zamiast szpitala
Siciński jest człowiekiem renesansu, chętniej niż o biznesie woli opowiadać o swoich pasjach. Godzinami może mówić o lataniu, ma amerykańską licencję pilota, co oznacza, że może samodzielnie pilotować samolot prawie wszędzie, bo z wyjątkiem Polski.
— I na to znalazłem sposób, teraz staram się o licencję na szybowce i śmigłowce — mówi Siciński.
O malarstwie lepiej przy nim nie zaczynać, bo zagnie nawet fachowców. Z żeglarstwem też nie warto ryzykować. Nawet wędzenie wędlin nie jest dla niego tajemnicą.
— Domowy wyrób wędlin to moja najnowsza pasja. Na Wielkanoc wędzę szynkę, robię białą kiełbasę i salceson — dorzuca prezes.
Siciński — chemik, lekarz, prawnik, wraz z żoną stworzył od zera sieć klinik dentystycznych na światowym poziomie. Niedawno otworzyli w centrum Sadyba pierwszy w Polsce salon higieny stomatologicznej.
— Chciałem zbudować szpital na 100 łóżek, ale pojawiła się telewizja. Trochę przypadkowo. Był pomysł na ciekawą i inną od wszystkich telewizji, zrodziła się szansa na zdobycie licencji. Pomyślałem — czemu nie zaryzykować? W końcu nieważne, co się robi, ale jak. A szpital i tak jeszcze zbuduję — mówi Siciński.
Nie chce się przyznać, kto poszedł w czyje ślady. On — w Janusza Palikota, czy Palikot w jego. Faktem jest, że obu łączy to samo: obaj zainwestowali w media, choć dotychczas znali je głównie „z widzenia”.
— Telewizja to równie dobry interes jak klinika dentystyczna czy fabryka ołówków, pod warunkiem że ma się dobry produkt i odpowiednich ludzi, których pracą potrafi się pokierować. A że nie znam się na mediach? Co z tego, znają się moi współpracownicy, ja jestem tylko inwestorem — mówi prezes.
Kiedy opowiada o telewizji, nie ma się jednak wrażenia, że to rozmowa z lekarzem. Jego słownictwo, operowanie w realiach telewizyjnych, wiedza, przecież jeszcze świeża, sugerują, że wie, o czym mówi. I kiedy z błyskiem w oku zapowiada, że jego projekt się powiedzie, z miejsca porywa słuchacza.
— Kiedy zastanawiałem się, czy biznes telewizyjny jest opłacalny, analizowałem projekty, które z tych czy innych powodów upadły. To pozwoliło mi zapoznać się z różnymi stronami takiego biznesu, jakim jest telewizja. Dlatego nie pozwalałem sobie nigdy, by moje pragnienia przesłaniały trzeźwy obraz rzeczywistości. Fantastyczne jest jednak godzenie pragnień i namiętności z realnymi możliwościami. A z mojej analizy wychodziło, że ten biznes jest opłacalny przy wszystkich jego ograniczeniach i pułapkach — przekonuje.
Siciński zdaje sobie sprawę z ryzyka, tym bardziej że w przedsięwzięcie zainwestował już wraz ze wspólnikami kilka milionów złotych. Dlatego, jak mówi, stara się dokładnie oglądać każdą wydawaną złotówkę. Nie chodzi tu o sknerstwo, ale „racjonalizowanie wydatków”.
— W naszej telewizji żadna złotówka nie ma prawa się zmarnować, tym bardziej że — niejednokrotnie pełniąc funkcję misyjną — telewizje komercyjne nie mają prawa do abonamentu — konkluduje.
Czemu właśnie telewizja?
— Bo to dobry interes. Polacy są jednym z najbardziej „telewizyjnych narodów Europy”. Statystyczny Kowalski ogląda telewizję średnio 215 minut dziennie — tłumaczy prezes Siciński.
A czemu poradnikowa?
— Bo ludzie szukają rozwiązania wielu problemów, od całkiem przyziemnych po całkiem poważne. Na razie pomagają im jedynie książki i prasa. Telewizja dotychczas nie zauważała prostych problemów — mówi Siciński.
Prezes ma ścisły umysł i na wszystko gotową odpowiedź. Pieniądze?
— Moja Telewizja będzie żyła z reklam, od tradycyjnych spotów reklamowych po product placement i public relations. Będą bannery sponsorskie, audycje sponsorowane. W naszym internetowym serwisie redaktorzy poszczególnych działów zaprezentują firmy, produkty, wydarzenia. Oczywiście za pieniądze — mówi Siciński.
Dla kogo ma być Moja Telewizja?
— Potencjalni widzowie to osoby przebywające w domu i oglądające telewizję przed południem — mniej więcej do godz. 16.30. Druga grupa — to widz „zapracowany”, który zaczyna szukać czegoś dla siebie w programie telewizyjnym po godzinie 21.30. Chcemy dotrzeć do osób w wieku 20-59 lat, stanowiących 11,1 proc. populacji. Stawiamy na widownię średnio zamożną, aktywną zawodowo lub czasowo przebywającą w domu, z perspektywą powrotu do aktywności — mówi Jacek Filipowicz, rzecznik stacji.
Filipowicz zapewnia też, że Moja Telewizja będzie interesować się sprawami Polski lokalnej, tzw. małych ojczyzn. Przykładem tego ma być nawiązana współpraca ze Związkiem Powiatów Polskich.
Zrób to sam
Prace nad koncepcją stacji trwają od wiosny zeszłego roku, a pod koniec grudnia spółka Media Ekspert (nadawca) otrzymała konces-ję. To inwestycja polskich biznesmenów, niezwiązanych wcześniej bezpośrednio z rynkiem telewizyjnym. Zespół redakcyjny stacji liczy osiem osób, pracujących pod kierunkiem Doroty Jasłowskiej, dyrektora programowego, dziennikarki telewizyjnej z ponaddwudziestoletnim stażem. W telewizji działa też Biuro Reklamy i Public Relations. Swój sygnał Moja Telewizja zaoferuje sieciom kablowym za darmo.
W ramówce Mojej Telewizji próżno szukać filmowych hitów czy politycznych debat. Nic dziwnego, to bowiem pierwsza w Polsce tzw. telewizja poradnikowa. W ramówce, od godziny 9 rano do 23, niemal same programy z radami, m.in.: jak dbać o dziecko, jak poradzić sobie z komputerem, z łupieżem, samochodem, mieszkaniem, jak gotować, jak dbać o zdrowie, urodę, wywabić plamę z dywanu, kiedy sadzić stokrotki, gdzie spędzić urlop, jak znaleźć pracę, przełamać samotność czy poradzić sobie z kłopotami psychicznymi... Mnóstwo rad, praktycznie z każdej tematyki. W sumie 27 pasm programowych.
— Staraliśmy się, żeby nasze porady były rzeczywiście przydatne, a zarazem żeby każdy znalazł wśród nich coś dla siebie — mówi Filipowicz.
Czy Polacy zechcą przez cały dzień oglądać programy typu „zrób to sam”?
— Przeanalizowaliśmy czytelnictwo prasy poradnikowej, pytaliśmy kablówki, czy taki profil zaciekawi widzów. Wyszło, że ludzie tego potrzebują — twierdzi Siciński.
Nie ukrywa, że pomysł zaczerpnął z popularnego przed laty cyklu programów „Zrób to sam” Adama Słodowego.
— Kiedyś program Słodowego bił rekordy popularności, dzisiaj telewizja o nim zapomniała. Chyba niesłusznie — dodaje Siciński.
Wiele miejsca Siciński chce poświęcić również edukacji, w tym konsumenckiej.
— Życie to pasmo wyborów, od poważnych po drobne. Chcemy doradzać ludziom, jak dokonywać tych właściwych, w możliwie każdej dziedzinie — mówi Siciński, otwierając laptopa — symbol drugiej twarzy Mojej Telewizji.
Baranina o sztuce
Siciński otwiera portal telewizji www2.moja.tv. Po chwili wyświetla się coś, czego próżno szukać na stronach innych stacji telewizyjnych. Portal Wirtualna Redakcja to mieszanka technologii, informacji, humoru, całość w lekkich oparach absurdu. Nie wiadomo, co tu ma być uzupełnieniem czego, telewizja internetu czy internet telewizji. Pierwsze zaskoczenie — głosowanie: kogo szef powinien wyrzucić w tym tygodniu z pracy. Każdy może zagłosować. W tym tygodniu najwięcej głosów oddano na… Lilianę Space, redaktora naczelnego. Sporo na recepcję i Zabellę Max, zastępcę naczelnego.
— Na razie głosujemy sami na siebie, ale za kilka dni zastąpią nas widzowie — tłumaczy Siciński.
Kolejne zaskoczenie: lektura poszczególnych działów tematycznych. O komputerach opowiada Matka Stefka, Zabella Max o filmie, Igor Baranina o kulturze, a redaktor B. Spokojny prezentuje najnowsze raporty konsumenckie. To tak w skrócie.
— Portal powstał z myślą o e-maniakach, czyli młodych użytkownikach internetu, których w Polsce jest ponad 5 mln. Będzie jeszcze internetowe radio i inter-aktywne blogowisko (blog — internetowy pamiętnik), czat i forum. Pełna interaktywność — tłumaczy Siciński.
Zdaniem szefa stacji, zainteresowanie operatorów kablowych telewizją jest duże, ale najwięksi gracze czekają z podpisaniem umów na start kanału. Ale niektórzy zwracają uwagę na fakt, że zdobycie popularności w Polsce może być dużym wyzwaniem dla nadawcy. Moja Telewizja najprawdopodobniej już niedługo pojawi się na którymś z bardziej obleganych przez polskich widzów satelitów, np. na Astrze 19,2 i Hotbird 13E.
Czy nowa stacja telewizyjna przypadnie do gustu Polakom? Nie zawsze to, co nowatorskie, udaje się dobrze sprzedać. Może minąć wiele miesięcy, zanim nowa telewizja podbije serca widzów i portfele reklamodawców.