Ustawa w swoim założeniu miała zwiększyć kontrolę organów władzy publicznej nad obrotem wyrobami, które są lub mogą być wykorzystane do celów napędowych lub opałowych (tzw. wyroby wrażliwe). Istotą ustawy jest wprowadzenie obowiązku zgłaszania w elektronicznym systemie SENT przewozów towarów wrażliwych na terytorium Polski. Do zgłoszenia przewozu zobowiązany jest podmiot wysyłający towar, następnie zgłoszenie jest uzupełniane przez przewoźnika i na końcu zamknięcia zgłoszenia dokonuje podmiot odbierający towary.
Niestety, już w trakcie prac nad ustawą oraz w pierwszym okresie jej funkcjonowania pojawiły się poważne wątpliwości co do zakresu wyrobów, jakie podlegają tej ustawie. Wskazuje ona bowiem zakres wyrobów objętych ustawą poprzez wskazanie m.in. dwóch katalogów. Pierwszy wskazuje listę wyrobów definiowanych na podstawie numeru PKWiU, drugi natomiast obejmuje listę kodów CN. Jeżeli dany towar znajduje się w jednym albo drugim katalogu — podlega obowiązkowi monitorowania (chyba że jest możliwość zastosowania określonego wyłączenia z obowiązku z uwagi np. na wielkość pojemników, w jakich towar się znajduje, albo podleganie procedurze zawieszenia poboru akcyzy). Co do zasady, katalog zawierający PKWiU i katalog CN powinny się pokrywać, a wskazanie tych dwóch katalogów miało na celu ułatwienie firmom określenie wyrobów podlegających obowiązkowi zgłoszenia. W praktyce bowiem niektóre firmy mają sklasyfikowane wyroby wyłącznie przy wykorzystaniu jednej z tych dwóch klasyfikacji.
Przy dokładnej analizie tych grup okazuje się jednak, że nie są to zbiory pokrywające się. W szczególności katalog wyrobów określonych przez kody CN jest szerszy od katalogu PKWiU. Co więcej, w katalogu wyrobów w CN pojawił się beton (CN 3824), który na pewno nie jest wyrobem mającym funkcje opałowe lub napędowe. W tym obszarze przedsiębiorcy z branży budowlanej zaczęli zgłaszać swoje zastrzeżenia do ministra finansów, wskazując, że katalog kodów CN jest zbyt szeroki i odbiega od celu, w jakim została uchwalona ta ustawa. Ministerstwo Finansów udzielało odpowiedzi na zadawane pytania, w których wskazało, że wyroby, które nie są tzw. wyrobami wrażliwymi, nie podlegają systemowi monitorowania. Problem jednak, że takie stwierdzenie nie znajduje żadnej podstawy w przepisach ustawy. Jednocześnie takie odpowiedzi Ministerstwa Finansów nie dają przedsiębiorcom, którzy się do nich zastosują, formalnej ochrony przed ewentualnymi karami z tytułu niedopełnienia obowiązku zgłoszenia przewozu w systemie SENT.
Wydaje się, że Ministerstwo Finansów zauważyło, że problem powinien być rozwiązany wprost w ustawie. W projekcie nowelizacji ustawy zamieszczonym na Rządowym Centrum Legislacji zostało wyraźnie wskazane, że obowiązkowi monitoringu podlega wyłącznie przewóz wyrobów sklasyfikowanych pod kodem CN 3824, które są wyrobami akcyzowymi — tzn. są przeznaczone do celów opałowych lub napędowych. Należy mieć nadzieję, że ewentualne przypadki, w których dotychczas przedsiębiorcy nie zgłosili do systemu SENT przewozu wyrobów wymienionych w ustawie, a jednocześnie niebędących tzw. wyrobami wrażliwymi, nie będą karane przez organy skarbowe z uwagi na interpretacje wydawane przez Ministerstwo Finansów.