Połączenie wody z ogniem, jak powszechnie wiadomo, daje parę. Wiek pary mamy już za sobą, ale niewątpliwie przyczynił się on do postępu cywilizacyjnego; ba, również dzisiaj, parę można wykorzystać pożytecznie — pod warunkiem wszakże, że nie pójdzie w gwizdek.
Kolejna odsłona prywatyzacyjnej debaty sejmowej, której przejściowym zwieńczeniem jest odesłany do komisji projekt uchwały w sprawie prywatyzacji przedsiębiorstw w 2005 r., udowodniła nam, że mamy dwa niezależne nurty tego zjawiska: teoretyczny i praktyczny.
Teoretyczny to właśnie debata sejmowa, w gruncie rzeczy sprowadzająca się do tego, jak ubezwłasnowolnić rząd i nie dopuścić do prywatyzacji, a jeżeli już, to pod kontrolą Sejmu i każdego posła z osobna. O tyle zawiera ona w sobie pewną aberrację, iż parlament zobowiązał ministra skarbu do uzyskania określonych wpływów z prywatyzacji — by teraz utrudniać, czy wręcz uniemożliwiać mu ich uzyskanie. Bierze się ona z przekonania większości posłów, że lepiej wiedzą, jak prowadzić proces prywatyzacji niż minister, i równoległego niejako przekonania posłów opozycji, że oni wiedzą lepiej, jak prywatyzować, nie tylko od obecnego ministra, ale i obecnych posłów. Trzeba im to więc zostawić, a oni — po wyborach — już sobie z tym poradzą. To, że obie tezy trudno udowodnić, nikogo nie zraża.
W drugim, niezależnym nurcie szamocze się minister skarbu, poddawany różnym, często biegunowo sprzecznym siłom. Efekty mamy takie, że spółka PGNiG ogłasza w prospekcie emisyjnym, podpisanym przez tegoż ministra, daty oferty swoich akcji, datę debiutu giełdowego, by w tym samym dniu dowiedzieć się, że jej prywatyzacja (m.in. na skutek protestów posłów) została odłożona w bliżej nieokreśloną (sytuacja polityczna jest niezwykle dynamiczna i trudno przewidywalna) przyszłość. Zarząd i załoga, tym razem zgodnie, protestują. Podobnie zgodnie protestują zarząd i załoga (wspierani przez posłów) Polmosu Białystok przeciwko... prywatyzacji, a raczej sprzedaniu ich firmy wybranemu przez ministerstwo inwestorowi. Przykłady można by mnożyć w nieskończoność.
Jakie spektakle czekają nas jeszcze przy okazji zapowiadanych prób prywatyzacji, w najbliższych miesiącach, Enei, Ruchu czy Elektrowni Kozienice — nie sposób przewidzieć. W tej sytuacji trudno jednak mówić o prowadzeniu racjonalnej, planowej polityki prywatyzacyjnej, a raczej realizowana jest strategia „co się uda przepchnąć”.