Interes doraźny często konkuruje z długofalowym. Kto kupił akcje Orlenu na krótki okres, nie ucieszył się z zaskakującej wiadomości o zakupie Możejek. Ten zakup będzie przecież wiązał się ze znacznymi wydatkami spółki z Płocka. I diabli wzięli nadzieje na sowitą dywidendę. Kto jednak czyni inwestycje z dłuższym horyzontem, ma prawo zakładać, że po zakończeniu całego procesu inwestycyjnego na Litwie wyniki i wartość Orlenu istotnie wzrosną. To dobrze i dla spółki, i dla akcjonariuszy, tym razem głównie instytucjonalnych, i dla całego polskiego rynku giełdowego.
Ale Orlen to nie tylko komercyjna spółka notowana na giełdzie, której zarząd ma statutowy obowiązek pomnażać stan posiadania i zyski akcjonariuszy. Orlen to także — a może przede wszystkim — kontrola nad polskim rynkiem paliw płynnych. Gdy przed laty przegrał rywalizację o Slovnaft, ten, wzmocniony przez węgierskiego właściciela, opanował spory fragment rynku na południu kraju. Możejki to wielka rafineria, nieznacznie tylko mniejsza od płockiej. Przejęcie jej przez któryś z dynamiczniejszych od sparaliżowanego Jukosu koncernów rosyjskich z pewnością ułatwiłoby mu dostęp do baków naszych aut. I nigdzie nie jest powiedziane, że byłoby to z korzyścią dla klienta.
Teraz to Orlen może szykować się do ekspansji na Wschód, chociaż na razie brzmi to jak bajka. Ponadto kompleks Orlen-Możejki stanie się znaczącym, bodaj największym, odbiorcą rosyjskiej ropy w Europie, a z takim trzeba się liczyć i uważać na słowa.
Ale tak wielkie transakcje są niebywale skomplikowane, a drogi do nich pełne dziur i ostrych zakrętów. Także niedługa historia sprzedaży Możejek nasuwa porównanie z kampanią wojenną. Dlatego z wybuchem entuzjazmu po sukcesie Orlenu lepiej jeszcze trochę poczekać. Co najmniej do podpisania wszystkich papierów i wygaśnięcia wszystkich możliwości sypnięcia piasku w tryby.