Sąd Najwyższy,
Wyrok z 2 kwietnia 2003 r.
- Jeżeli w wyniku podjęcia przez zgromadzenie wspólników uchwały w sprawie podziału czystego zysku, na podstawie której nastąpiło równocześnie przesunięcie w czasie terminu wypłaty należnych wspólnikom (udziałowcom) kwot z tytułu dywidendy, spółka dysponuje tymi kwotami, oznacza to, iż uzyskuje ona tym samym przychód w postaci „nieodpłatnego świadczenia”. Jego wartość odpowiada wysokości odsetek, jakie musiałaby zapłacić w tym czasie „na rynku” w celu pozyskania kapitału odpowiadającego wartości pozostawionych jej do bieżącego dysponowania kwot należnych wspólnikom z tytułu dywidendy (art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z 15.02.1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych; tekst jednolity znajduje się w DzU z 1993 roku nr 106, poz. 482 ze zm.).
NSA, Wrocław
Wyrok z 14 lutego 2003 r.
- Jeżeli umowa prawa cywilnego może mieć wpływ na zakres zobowiązań podatkowych, to prawo organu do dokonania oceny jej charakteru, dla ustalenia wpływu na treść oraz zakres obowiązku podatkowego stron umowy w ogóle nie może być kwestionowane.
NSA, Białystok
Wyrok z 20 lutego 2003 r.
- Lokal mieszkalny (mieszkanie) jest niezbędnym elementem większej całości, jaką jest budynek mieszkalny. W związku z tym wydatki ponoszone na lokal mieszkalny były w odpowiedniej części wydatkami ponoszonymi na budynek mieszkalny.
- Wyodrębnienie lokalu ma ten aspekt, że bez niego nie można w ogóle skorzystać z ulgi podatkowej. Zarówno przed rozpoczęciem budowy budynku mieszkalnego na wynajem, jak też w trakcie jej trwania — nie ma jeszcze wyodrębnionych lokali mieszkalnych.
- Istotą uzyskania ulgi jest zatem budowa lokali na wynajem i to bez względu na to, czy w budynku stanowiącym wyłączną własność podatnika, czy też pozostającym we współwłasności osób budujących tylko na wynajem, czy też w przypadku istnienia współwłasności osób budujących lokale na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych i osób budujących lokale na wynajem. Uprawnienia do ulgi muszą być identyczne dla wszystkich budujących mieszkania na wynajem i brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia lege non distinguente, że różnice istnieją.