Gdy inni szukali zysku w imporcie, oni związali się z raczkującymi polskimi producentami. Teraz cieszą się, że postawili na właściwych ludzi.
Białostocka Cortina to dziś jeden z krajowych liderów sprzedaży płytek ceramicznych i wyposażenia łazienek. Założył ją Cezary Dąbrowski — jeszcze w pierwszej połowie lat 90. — chirurg. W podróży poznał Włocha, dystrybutora glazury, który zaraził go pomysłem na biznes.
— Potem spotkałem jeszcze kilka osób z branży. Umieliśmy słuchać i rozmawiać, więc się dogadaliśmy. Wtedy nie trzeba było mieć bardzo nowatorskiego pomysłu. Do czego się człowiek wziął, dawało korzyści — byle robił to rzetelnie — mówi Cezary Dąbrowski.
Ale to niejedyne powody.
— Leszek Balcerowicz ogłosił, że wszystko, co przeznaczone na budownictwo i wyposażenie wnętrz, będzie odejmowane nie od podstawy opodatkowania, lecz od podatku. Chodziło więc także o łazienkowe płytki ceramiczne. To mnie zachęciło. Poza tym czystość w łazience jest mi bliska jako chirurgowi — ze względów estetycznych i higienicznych. W Polsce było wtedy dużo do zrobienia — opowiada prezes Dąbrowski.
Po co nam magazyny
Na początku założył jednoosobową firmę Cerim, z której w 1996 r. powstała Cortina.
— Ta nazwa ma brzmienie międzynarodowe i łatwe do powtórzenia. To nie pozostawało bez znaczenia, gdy większość sprzedawanego przez nas i przez konkurencję towaru pochodziła z importu — wyjaśnia Cezary Dąbrowski.
Ceramika szła jak woda.
— Można zażartować, że nie potrzebowaliśmy ani wózka widłowego, ani magazynierów, bo towar nie miał kiedy leżeć w magazynie. Ludzie w kolejkach czasem sami chcieli rozładować tiry, byleby dostać płytki — śmieje się Katarzyna Dąbrowska, wiceprezes Cortiny.
Sztuką okazało się za to zdobycie towaru.
— Jeszcze nie było dużych polskich producentów, a zagraniczni nie nadążali z dostarczaniem potrzebnej ilości towaru, bo na Zachodzie też zaczął się wtedy boom budowlany — tłumaczy Katarzyna Dąbrowska.
Postawili na rodzimych
W 2000 r. na rynku szykowała się mała rewolucja — polskie fabryki ceramiki rosły w siłę i powoli wypierały import.
— To był przełomowy moment. Nasza siła polegała na tym, że w odpowiedniej chwili mocno związaliśmy się z polskimi producentami. Inne firmy nadal uważały, że zysk będzie głównie na towarach importowanych. Teraz widzę, że w tym wyścigu postawiliśmy na właściwego konia — uważa Katarzyna Dąbrowska.
Proporcje całkiem się odwróciły — rodzima produkcja sięgnęła aż 80 proc. sprzedaży Cortiny. Firma stała się pierwszym i często jedynym dystrybutorem wyrobów wielu firm na północno-wschodnią Polskę. Kiedy inni notowali spadki — Cortina w ciągu trzech lat miała 200-procentowy wzrost.
Dzisiaj firma oferuje szeroki wybór glazury, terakoty, ceramiki sanitarnej i akcesoriów łazienkowych. Pomocą w wyborze służą klientom architekci. Jednak co teren — to inne preferencje.
— W stolicy Podlasia, jak w większości kraju, przeważają kolory beżowo-brązowe, ciepłe pastele. W Łomży, położonej tylko 70 kilometrów dalej, popularniejsze są kolory bardziej nasycone, na przykład niebieskie czy zielone — opowiada Katarzyna Dąbrowska.
Rynek się czyści
W 2001 r. Cortina zaczęła realizację czteroletniego planu inwestycji — otwierała kolejne punkty i zmieniała wygląd dotychczasowych salonów. Dziś ma dziewięć oddziałów w siedmiu województwach.
— Możemy spijać śmietankę, choć ostatni rok był dla branży wyjątkowo trudny. Ceny płytek ceramicznych spadły mniej więcej o 15 procent, co wynikało ze spadku eksportu, zamknięcia wschodnich granic. Ale nam i tak udało się wypracować 24-procentowy wzrost przychodów — mówi prezes Dąbrowski.
Zdaniem szefów Cortiny, liczba firm w ich branży w kilka lat znacznie się zmniejszy.
— To czyszczenie rynku już się zaczęło, bo mocno spadła i ciągle spada marża procentowa. Najwięcej do powiedzenia będą miały firmy oferujące szeroki wybór i dodatkowe serwisy — usługi architekta czy dowóz towaru. Zostanie tylko czołówka, która już się powoli klaruje — uważa Katarzyna Dąbrowska.
Okiem eksperta
Łazienka na czasie
Od kilku lat wśród kupujących płytki do mieszkań triumfy święci moda na minimalizm: szarości i grafity, a do tego metalowe i szklane dodatki.
Druga tendencja — wciąż popularna — to spokojne, stonowane pastele, bez większych kontrastów. Nie męczą oka i chyba nigdy nam się nie znudzą.
No i wreszcie trzeci nurt — to płytki rustykalne, czyli wyglądające bardzo surowo, chropowate, o nierównych brzegach. Znajdują one coraz więcej amatorów.
Katarzyna Dąbrowska
wiceprezes Cortiny