Według klubowiczów, zabawa dzieli się na trzy następujące po sobie części: biforki (od angielskiego before), tańce i hulanki oraz wczesnoporanne afterki.
Nikt jeszcze naukowo nie zbadał dokładnie, dlaczego niektóre miejsca są modne, a niektóre odchodzą w zapomnienie. Ale prawie każdy klub kreuje się jako modny i wyjątkowy. Wszędzie gra się ponoć niezwykłą muzykę np. „karkołomny miks rock’n’rolla z punkiem, country oraz ukraińskim folkiem” czy „mieszankę różnych stylów muzycznych — funk, house, trip hop i drum&bass [...] w formie swoistych performersów”. Każdy klub ma najlepszy event, bounce i chillout. A menu to przeważnie coś w stylu sałatki z rekina z listkami rukoli.
Ale tylko niektóre miejsca są naprawdę warte odwiedzenia. Te charakteryzują się mieszanką różnych muzycznych gustów, selekcją przy wejściu, tłokiem w środku oraz wyjątkowym wystrojem wnętrza i atmosferą.
Kiedy zmierzcha
Jeśli chodzi o biforki, prym wiodą bary i knajpy z rejonu placu Trzech Krzyży oraz odchodzącej od niego ul. Żurawiej. Idealne miejsce na pełne przyjemnych wrażeń wyczekiwanie na rozwój nocy to Nu-Jazz czy Café 6/12. Przychodzi tam po pracy śmietanka warszawskich yuppies. Podobne klimaty panują w trzech „Sz”, czyli Szpilce, Szpulce i Szparce. Kiedyś najlepsi goście schodzili się do Szpilki, jednak od jakiegoś czasu palmę pierwszeństwa dzierży największa, dwupoziomowa Szparka, w której, wieczorem, trudno znaleźć wolne miejsce. Nie mówiąc już o stolikach na zewnątrz pod parasolami.
— Niektórzy siedzący tam wyglądają, jakby w tym lansowaniu własnej osoby przyssali się do krzesełek — z ironią opisuje to miejsce Katarzyna Zygarek, specjalista HR, która, jak sama przyznaje, też lubi w Szparce posiedzieć.
Oprócz walorów towarzyskich, Szparka chwalona jest za znakomitą kuchnię. Mniej elitarnie jest w Szpulce, przy barze wiszą t-shirty z napisem „Jestem gejem” itp.
Na wieczorne posiedzenie warta polecenia jest położona na drugim brzegu Wisły Fabryka Trzciny. Kompleks budynków przy ul. Otwockiej 14 to miejsce spotkań ludzi kultury, sztuki i biznesu. Oprócz wyjątkowych koncertów przyciąga tam niezwykłe wnętrze. Dawna, przedwojenna fabryka marmolady, później tenisówek na gumowej podeszwie, tzw. pepegów.
Gdy ciemno już
Wybór klubu uzależniony jest nie tylko od gustów muzycznych. Dni chwały i oblężenia przeżywa Le Madame przy ul. Koźlej. Jednak jej bardzo specyficzny klimat (gayfriendly) niejednego zniechęca.
— Zbyt wiele ciemnych kątów, a oferta kulinarna praktycznie nie istnieje — opisuje to miejsce Filip, bywalec warszawskich klubów.
Jakiś czas temu mieszkańcy stolicy odkryli Jezioro Łabędzie (ul. Moliera) — miejsce elitarne, snobistyczne, z najlepszymi didżejami i kuchnią z prawdziwego zdarzenia.
Centralny Dom Qultury, czyli CDQ, w starych warsztatach samochodowych przy ul. Burakowskiej pozwala naładować akumulatory pozytywną energią. Na górnym poziomie jest przytulny bar, gdzie można odpocząć przy drinku. Intrygujące są... toalety. Ciekawe wnętrze to też cecha Spawarki (ul. Mokotowska). Ci, których gusty muzyczne lokują się bliżej jazzu, powinni skierować kroki ku Jazzgotowi w Pałacu Kultury czy Tygmontowi przy ul. Mazowieckiej.
Bladym świtem
O 2-3 nad ranem pora na tzw. afterparty, czyli afterki. Klubowicze przenoszą się do spokojniejszych miejsc, gdzie można, mimo późnej pory, coś przekąsić. Do najpopularniejszych należą wymieniane już wcześniej Szparka i Szpilka.
— Rano dają tam nawet zestawy śniadaniowe — jajecznicę, muesli czy racuchy z syropem klonowym — zachęca Katarzyna Zygarek.
Bywalcy lubią przede wszystkim Lemon Cafe Bar przy ul. Sienkiewicza, z jego bogatszym menu.