Po kilku latach względnego bezruchu płace zaczęły iść w górę. To skutek utrzymującej się dobrej koniunktury gospodarczej, która pozwala firmom (i ich pracownikom) coraz więcej zarabiać. Decydujące jest jednak to, że rynek pracy stał się bardziej konkurencyjny.
Po wejściu Polski do Unii Europejskiej i otwarciu rynków pracy dla Polaków przez niektóre kraje członkowskie w wielu polskich branżach nagle zabrakło rąk do pracy.
Przedsiębiorcy, chcąc powstrzymać wykwalifikowaną kadrę przed wyjazdem za granicę, muszą podnosić płace. Na razie większość z nich na to stać, jednak w dłuższej perspektywie może to oznaczać mniejsze zyski i słabszą konkurencyjność na rynkach UE (bo przecież wiele firm to eksporterzy).
I tu rząd ma pole do popisu. Nie chodzi o tak lubiane przez rząd instrumenty jak dotacje, subwencje, strategie czy programy. Chodzi o ułatwienie biznesmenom życia i obniżenie kosztów pracy. Może warto wreszcie zrealizować obietnice „jednego okienka” dla przedsiębiorców i zmniejszenia klina podatkowego. Może wtedy mogliby poświęcić się tylko zarabianiu pieniędzy, a nie mozolnemu śledzeniu zmian w przepisach. A zatrudnienie kolejnego pracownika byłoby inwestycją, nie luksusem.