Dziś dzięki GPS-owi znamy swoje dokładne położenie w świecie. Komu ludzkość zawdzięcza możliwość łapania sygnału z satelitów? Prezydentowi usA Billowi Clintonowi
Co najlepszego USA dały światu? Pierwszą konstytucję? Zimno. Marilyn Monroe albo Google? Też zimno. „Gwiezdne wojny”? W pewnym sensie cieplej. Bo dla mnie ów najważniejszy dar to... GPS. Kiedyś – jeszcze w PRL-u – wizyta w nieznanym mieście zaczynała się dla mnie od znalezienia kiosku Ruchu, żeby kupić papierowy plan miasta.
Gdzie tam kupić – zdobyć! Bo przecież map brakowało tak samo jak papieru toaletowego czy książek Gombrowicza. USA już wtedy miały swoje satelity, dzięki którym amerykański żołnierz wiedział, czy jest na Grenadzie, czy nad Libią. Ale przez wiele lat Amerykanie zakłócali ten sygnał, żeby nie mogła z niego korzystać reszta świata, łącznie z amerykańskimi cywilami.
Dziś nawet ja trafię do Małkini Dolnej – a to dzięki prezydentowi Billowi Clintonowi, który zakazał zakłócania. Ludzie podróżujący z GPS-em przez egzotyczne kraje narzekają na to urządzenie. Nie dlatego jednak, że jest niedokładne. Przeciwnie, jest tak precyzyjne, że nie ma sensu pytać kogokolwiek o drogę. A przecież pytanie to pretekst, żeby nawiązać kontakt z tubylcami.
Jeśli ktoś zarzeka się, że nie będzie używał GPS-u – tak jak kiedyś zapewniał, że nie potrzebuje komórki ani Internetu – niech sprawdzi, czy mu się ten GPS przypadkiem nie zakradł do telefonu.
Obecnie już większość z nich ma wbudowany moduł GPS, a nawet program Google Maps (za darmo!), który ściągając mapy z sieci, dokładnie wskaże nasze położenie w świecie. Tylko jak ja wrócę do domu nocną porą, kiedy nie będą już jeździły PKS-y, a Amerykanie wyłączą GPS-y? Pozostanie pamiętać, z której strony wschodzi, a z której zachodzi słońce.