W niektórych krajach podczas kampanii wyborczych politycy przekonują wyborców, by głosować właśnie na nich. Polska scena polityczna nie idzie tymi utartymi, by nie powiedzieć banalnymi, ścieżkami. Nasi politycy wskazują, na kogo nie głosować. Zaprezentowana wczoraj telewizyjna reklamówka Prawa i Sprawiedliwości stawia wyborcę przed alternatywą: albo partia braci Kaczyńskich, albo gangsterzy. Podobne przesłanie niosą billboardy Platformy Obywatelskiej, które nie mówią, dlaczego ta partia miałaby otrzymać od wyborców władzę. Mówią jedynie, że tej władzy nie powinien utrzymywać PiS.
Politycy nie mówią o takich drobiazgach, jak ułatwienia dla przedsiębiorczości lub wejście Polski do strefy euro (z wyjątkiem — oddajmy sprawiedliwość — Ligi Prawicy Rzeczypospolitej). Politykom nie spędza snu z powiek stan finansów publicznych lub zaangażowanie polskich sił zbrojnych w operacji afgańskiej i irackiej. Przez wszystkie przypadki odmieniane jest za to hasło walki z korupcją, jakby były to wybory na prokuratora generalnego, a nie do parlamentu.
Kampania wyborcza to gra na emocjach. Być może mają rację politycy Platformy, którzy mówią, że choć mają znakomity program, to podczas kampanii będą prezentować tylko hasła, bo programów i tak nikt nie czyta. Smutne spostrzeżenie, tym bardziej że coraz częściej można odnieść wrażenie, że owych programów nie czytają nawet ci politycy, którzy je mają realizować. Z programem jest zawsze kłopot, bo po pierwsze trzeba wiele stron zapisać, a ponadto istnieje niebezpieczeństwo, że ktoś go przeczyta i potraktuje poważnie. Potem upomni się o miliony mieszkań i tanie państwo. Partie chcą takiego ryzyka uniknąć i dlatego wiele nam o sobie nie powiedzą.
Wyborcy są więc w sytuacji uczestnika teleturnieju „Randka w ciemno”, w którym na podstawie skąpych wypowiedzi muszą wybrać partnera romantycznych wakacji, będących w owym turnieju główną nagrodą. W wyborach, niestety, nie chodzi tylko o wakacje. Gdy zakończy się głosowanie i opadnie kurtyna, może
się okazać, że zamiast blond-
włosej Wenus znowu wybraliśmy szczerbatego łysielca z brzuszkiem. W teleturnieju byłoby śmiechu co niemiara. Tyle że to nie teleturniej.
Adam Sofuł