W zamierzchłych czasach zbuntowani angielscy robotnicy niszczyli mechaniczne przędzarki i inne ówczesne parowe cuda techniki. Groziła im za to nawet kara śmierci, choć ich argumenty były całkiem słuszne — maszyny zabierały pracę. Jedna mechaniczna przędzarka mogła zastąpić 80 osób. Dziś przemysł w krajach rozwiniętych boryka się z odwrotnym problemem. Brakuje rąk do pracy. W społeczeństwach, które zaakceptowały brutalne prawa rewolucji przemysłowej, zapełniają się uniwersytety, a pustoszeją fabryki.
Wielka Brytania sięga więc po robotników z Polski. A rodzimi przemysłowcy głowią się, jak znaleźć spawacza czy tokarza. Z drugiej strony, obecność naszych firm na rynku UE oznacza, że polskie produkty muszą dbać o konkurencyjność: pod kątem i ceny, i jakości. Automatyka daje szansę na rozwiązanie tych problemów i stawienie czoła wyzwaniom. Ale jak większość źródeł przewagi rynkowej — kosztuje. Warto jednak traktować ją bardziej jako inwestycję niż wydatek. Automatyzacja to światowy trend, który ma swoje ekonomiczne uzasadnienie.
Na fali są i polscy producenci automatyki, zatrudniający coraz to więcej inżynierów, programistów, handlowców czy logistyków. Przykładem niech będzie krakowski VAI. Ten producent oprogramowania do automatyki hutniczej to lider zeszłorocznego zestawienia rankingu Gazele Biznesu. W ciągu ostatnich 3 lat jego przychody wzrosły o ponad 2200 proc. Takie właśnie firmy dają teraz pracę ludziom, by produkowali maszyny — tak znienawidzone przez dawnych angielskich robotników.