Rozstrzelanie za łapówkę

Marcin Dobrowolski
10-06-2015, 00:12

II Rzeczpospolita dość szybko uregulowała w prawodawstwie problem korupcyjny. I to z iście chirurgiczną precyzją. Przynajmniej teoretycznie.

W czasie, gdy Naczelnikiem Państwa był Józef Piłsudski, premierem był Wincenty Witos, marszałkiem sejmu Wojciech Trąmpczyński a ministrem sprawiedliwości Jan Morawski, karę śmierci przez rozstrzelanie przewidywała ustawa z dnia 18 marca 1921 o odpowiedzialności urzędników za przestępstwa popełnione z chęci zysku. 

Ustawa z dnia 18 marca 1921 r. o zwalczaniu przestępstw z chęci zysku, popełnionych przez urzędników.
Zobacz więcej

Ustawa z dnia 18 marca 1921 r. o zwalczaniu przestępstw z chęci zysku, popełnionych przez urzędników.

sejm.gov.pl

Ustawa z 1921 roku była nowelizacją uszczegóławiającą uchwalonej rok wcześniej przez Sejm poprzedniczki. W omawianych tu przepisach kwotą, która mogła zdecydować o surowej karze było 2 tysiące marek polskich, czyli niecałe 60 dolarów amerykańskich

Ilu chciwych urzędników stracono - nie wiemy, nikt jeszcze nie pokusił się o dokonanie wyliczenia. Źródła wskazują jednak, że przed plutonem egzekucyjnym stawali głównie wojskowi, którzy nie mogli liczyć na złagodzenie kary. Cywilne sądy najwyższego wymiaru raczej wobec tego typu przestępstw nie ferowały, doszukując się każdorazowo okoliczności łagodzących. 

Wyroki sądów wojskowych bywały jednak spektakularne. Na przykład w 1922 r. na karę śmierci (na podstawie ustawy "o odpowiedzialności osób wojskowych za przestępstwa z chęci zysku" z 1 sierpnia 1919 roku) skazano 19 oficerów i 74 szeregowców. 

Ustawa z dnia 18 marca 1921 r. o zwalczaniu przestępstw z chęci zysku, popełnionych przez urzędników wymieniała:

Art 1. Urzędnik, winny popełnienia w związku z urzędowaniem i z pogwałceniem obowiązków urzędowych lub służbowych:

1. kradzieży lub przywłaszczenia (sprzeniewierzenia), albo udziału w tychże (art.51 k.k. ros. z r. 1903, § 5 austr. u. k. z r. 1852, §§ 47-49 niem. k. k. z r.1671), jeśli mienie skradzione lub przywłaszczon (sprzeniewierzone) było mu dostępne lub powierzone z powodu służby lub stanowiska służbowego: Z oszustwa lub udziału w niem (art. 51 k. k. ros. z r. 1903, §5 austr. u. k. z r.1852, §§ 47-49 niem. k.k. z r. 1871), jeśli oszustwo popełniono w ten sposób, że winny w zamiarze osiągnięcia dla siebie lub osoby trzeciej nieprawnej korzyści majątkowej wyrządzili innemu szkodę  majątkową przez wprowadzenie w błąd lub utrzymywanie w błędzie za pomocą przedstawienia okoliczności fałszywych, albo przekręcenia lub ukrywania prawdziwych , będzie karany śmiercią  przez rozstrzelanie.

Surowe prawo obowiązywało do 1923 roku.

© ℗
Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych” i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Podpis: Marcin Dobrowolski

Polecane

Inspiracje Pulsu Biznesu

Puls Biznesu

Puls Historii / Rozstrzelanie za łapówkę