Relacja gigantycznej logistyki i kosztów wizyty prezydenta Baracka Obamy do jej konkretnego dorobku prowadzi do wniosku, że USA i Polska roztrwoniły sporo pieniędzy podatników. Przyjmijmy jednak, że efekty takich imprez odkładane są w czasie i że w ujęciu biznesowym były to koszty uzyskania przyszłego przychodu. Zwłaszcza nad końcową konferencją u premiera Donalda Tuska hulał wiatr. W obszarze gospodarczym rolę koła ratunkowego odegrał modny termin — innowacyjność, którą ponoć ma w Polsce wdrażać mglisty amerykański fundusz.
W wątku gazu łupkowego także żadnego konkretu, a takim byłaby choćby pomoc doświadczonych federalnych służb geologicznych. Tak naprawdę amerykańskie koncerny wolą, żeby do ich łupkowych działań nikt się nie wtrącał, bo w aktualnym stanie prawnym Polska to surowcowa kolonia. Ciekawie zabrzmiał sygnał o amerykańskim zainteresowaniu energetyką jądrową — a to dlatego, że budowanie naszych przyszłych reaktorów jest naturalną gratką dla Francuzów.
Wreszcie poniżająca Polskę kwestia wiz — prezydent USA, tak jak jego poprzednicy, odesłał nas do Kongresu. Nie chce polecić Departamentowi Stanu złagodzenia wewnętrznej instrukcji dla konsulów w Warszawie i Krakowie, co natychmiast poskutkowałoby spadkiem odmów z niecałych 10 proc. poniżej 3 proc. i temat przestałby istnieć. Dlatego trudno pojąć, jaki interes Polska ma w utrzymywaniu asymetrii i wpuszczaniu Amerykanów bez wiz! Warszawiacy dali wyraz dezaprobacie wobec traktowania nas przez Wuja Sama — oprócz grupki stale koczującej pod Pałacem Prezydenckim, potraktowali gościa z obojętnością.