Szok po sobotniej tragedii w hali Międzynarodowych Targów Katowickich nie mija. Zmalała z 66 do 62 liczba dokładnie policzonych ofiar śmiertelnych, ale za to wzrosła osób zaginionych.
Wśród dociekań przyczyn zarwania się dachu pojawiła się wielce dyskusyjna teza o generalnej słabości budowli powstających w Polsce w czasach gospodarki rynkowej. Walka na przetargach o uzyskanie zamówienia, w której decydującym kryterium najczęściej jest cena, miałaby powodować oszczędności materiałowe, czyli między innymi zużywanie zbyt małej ilości stali konstrukcyjnej. Znaczyłoby to, że solidne i odporne na katastrofy są tylko obiekty wzniesione w epoce gospodarki planowej, gdy nie liczono się z kosztami i wszystkiego pakowano ponad miarę.
Jakoś trudno wyobrazić sobie konstruktora lub firmę budowlaną, którzy rozmyślnie nie spełniają norm i narażają się na ryzyko. Rzecz leży raczej w niechlujstwie oraz fałszywie pojmowanych oszczędnościach w czasie eksploatacji obiektu. Przynajmniej taki obraz rysuje się po odsłanianiu się kolejnych szczegółów katastrofy hali targowej.
A jeśli chodzi o solidność budowli w gospodarce rynkowej, to nie jest ona kategorią bezwzględną. Przypomnijmy sobie, jak cały świat się zastanawiał, czemu wieże WTC zawaliły się w ciągu godziny od uderzenia samolotów w ich górne piętra. Otóż ich konstrukcja przeciwdziałała zupełnie innym zagrożeniom: regularnym huraganowym wiatrom (aż do 200 km/h) oraz hipotetycznym wstrząsom podziemnym. Wobec temperatury te zalety stalowej konstrukcji okazały się natomiast zabójcze i stopiła się ona w kilkadziesiąt minut.