Po wejściu do studia głównego — vis-a-vis recepcji — w kąciku z lewej: stolik, dwa krzesła, ekran plazmowy, trzy kamery, kilka świateł. Jeszcze się nie zaczęło. Siedzą: Tomasz Sianecki i Tomasz Jachimek. Raczej nóżka na nóżkę. Głupie, wesołe miny, podłe — podszyte jadem pozornej zazdrości — przytyki. Jeden z drugiego drze łacha. Potworne napięcie w powietrzu zawisa. Aż w nosie kręci, łzy płyną. Morderczy atak śmiechu. Odliczanie, czołówka — są już na wizji. Politycy na sejmowej mównicy, SMS-y, telefony od widzów, uszczypliwe komentarze. Nie do zniesienia. Wszystko się zlewa w jedno —„Szkło kontaktowe”. Od podszewki.
Z błądzenia
Jesienią 2004 roku Adam Pieczyński, prezes TVN 24, wpadł na pomysł umieszczenia w ramówce interaktywnej audycji o zabarwieniu humorystycznym. Zainspirował się ponoć innym programem…
— Meksyk albo Hiszpania... W każdym razie hiszpańskojęzycznym. Ale myśmy tego nigdy nie widzieli — zarzeka się Tomasz Sianecki.
Pierwszego odcinka z 25 stycznia 2005 roku niestety nikt nie nagrał. Grzegorz Miecugow szczególnie nad tym ubolewa, bo właśnie powstaje książka o „Szkle”, Polsce i ludziach:
— Nie pamiętamy żadnego szczegółu. Jak wyglądał? Co w nim było? Wielka szkoda. Na szczęście drugi program mamy. Mama Tomka Jachimka nagrała.
Błądzili. Wiele pomysłów padło na starcie (jak ten, by dawać zdanie polityka i podpisywać, co chciał powiedzieć naprawdę). Niektóre (na przykład sondaże uliczne) umarły po kilku emisjach. Inne zredukowano (wrzucanie do Onetu tematów, by ludzie się wypowiadali). Miecugow mówi, że wciąż eksperymentują:
— To cały czas żyje. Naciskamy tu — nie idzie? Aha. No, to tam. Poszło! Internet wykorzystujemy już w mniejszym stopniu. Kręgosłupem są SMS-y. Żyjemy z nich. Czasami robią cały program.
Zagotowany
Parę godzin przed rozpoczęciem dostają do obejrzenia około 40 fragmentów — od dziewczyn, które cały dzień przeglądają „surówkę”. Każdy wybiera po swojemu. Subiektywnie.
Sianecki:
— Gdybyśmy zrobili eksperyment i tego samego dnia Grzegorz i ja dostalibyśmy te same 40 kawałków, no, to przypuszczam, że w 50 proc. by się pokrywały.
Potem spotkanie z komentatorem — tak na godzinę przed. Szybki scenariusz, kilka gagów, które niekoniecznie później zagrają. I do wizażystki, by przed kamerą jakoś wyglądać. Sianecki siada przed lustrem i filuternie rzuca do przemiłej pani:
— Bez gumy i nie za głęboko — oboje zanoszą się śmiechem (to stary dowcip Kamila Durczoka, który zwykł w ten sposób wydawać dyspozycje a propos swej fryzury).
No i do kącika. Tomaszowie Sianecki i Jachimek. Pięknie wymalowani. Pozytywni. Po całym dniu roboty, mają jeszcze siłę na żarty. Jest jakaś szczególna wesołość w Sianeckim. W duecie dziennikarzy prowadzących „Szkło kontaktowe” to on jest tym dobrym. Jego radość pracy, która udziela się wszystkim, potrafi być jednak przekleństwem. Zdarzyło się, że prowadził program z Markiem Przybylikiem. Naigrywali się z posła Łyżwińskiego. Od słowa do słowa i zagotowali się. Ryczeli ze śmiechu bez opamiętania. Filmik pod tytułem „Uhahane szkło” do dziś bije w sieci rekordy popularności.
— Ostatnio wziął go na celownik Zimiński — i zawsze, kiedy są razem, robi jedną rzecz, by go rozśmieszyć. Udanie. Ale nie mogę powiedzieć... — gryzie się w język Miecugow.
— To prawda. Wydaje z siebie dziwne dźwięki. Nie mogę… — dławi się śmiechem Sianecki.
Irokezik
„Szkła” prowadzone przez Grzegorza Miecugowa mają inny charakter. Mniej na wesoło, bardziej szyderczo. On sam jest nieco irytujący, rzadziej się śmieje. Nigdy się jeszcze nie zagotował na antenie. Chociaż ponoć raz było blisko — za sprawą irokezika. Według internautów, miał się pojawić w programie z irokezem na głowie — po tym, gdy jeden z widzów poprosił go o to — via SMS — dzień wcześniej. Komentarze na żywo były ponoć powalające, ale dziennikarz ani drgnął. Miecugow wkłada tę historyjkę między bajki i tłumaczy, że od kiedy pamięta, miał problemy z włosami. Z pełną powagą:
— One mi rosną niesfornie. Nie czeszę się, bo bardzo trudno je okiełznać. Widocznie samo się tak zrobiło... Jak mam krótkie, to fryzjerka stawia je do góry i czasami się schodzą.
Ale dodaje, że kiedyś prawie pękł, czytając wątki na temat swoich butów:
— Bo ja rzeczywiście noszę ekstrawaganckie buty. Lubię. Koleżankom się podobają, inni się śmieją. Niech tak będzie.
Akurat w takich butach zasiadł do programu z Arturem Andrusem. Obaj poważni, nadęci wręcz… A tu w czasie rzeczowej dysputy Andrus zaczął szczekać. Prowadzący nie mrugnął. Potem znowu szczek — i nic. Wreszcie zadzwonił zniesmaczony pan Stanisław z Krakowa i zjechał Andrusa, że się w takim towarzystwie pokazuje. Po czym rzucił się do gardła Miecugowowi, że to wstyd i hańba pracować w tak lichej telewizji. Miał bowiem w pamięci jego lata świetności w TVP. I zarzucił programowi cenzurowanie telewidzów, bo w reżyserce go strasznie maglowano, zanim wszedł na antenę. Pan Grzegorz z kamienną twarzą odwarknął, że przecież skoro rozmawiają, to cenzury nie ma. Podziękował za rozmowę. I już.
Na tempo
W sensie organizacyjnym — szefem jest Grzegorz Miecugow:
— Dzwonię do komentatorów, podpisuję kwity. Programowo szefa natomiast nie ma. Podrzucam Tomkowi, kiedy coś zobaczę, on podrzuca mi. Tutaj jesteśmy jak bracia.
Wieczorny hit TVN 24 realizowany jest w tzw. podstudiu publicystycznym (tam się robi m.in. „Rozmowę poranka” oraz „Kropkę nad i”). Prowadzący nazywają ten program manufakturką. Bo — prócz nich — przy produkcji „Szkła” poci się pięciu komentatorów. Do tego cztery „szklane” dziewczyny i dwóch facetów do realizacji dźwięku i obrazu. W małej reżyserce. Tam w trakcie programu jest jak w ulu.
Gdy Grzegorz Miecugow wysłuchiwał utyskiwań Stanisława z Krakowa, tam — gotowe do odpalenia — czekały kolejne fragmenty sejmowych idiotyzmów, telewidzowie dzwonili bez opamiętania, a na jednym z montażowych monitorów Jamie Olivier ciął soczyste plastry krwistej wołowiny w Kuchni TV.
— Ech, ten to gotuje! Idealny facet! — wyrwało się jednej ze „szklanych” dziewczyn.
Na szczęście nie tej, co to magluje dzwoniących.
— Telefony odbiera ktoś z doświadczeniem radiowym. Po prostu lepiej od innych potrafi odsiewać — zaznacza Sianecki.
— My, Polacy jesteśmy słabi w artykułowaniu myśli. Bardzo rzadko zdarzają się telefony, w których ktoś precyzyjnie coś powie. Jej głównie chodzi o to, by wyczuć człowieka. Bo rozlazły telefon rozbija tempo — tłumaczy Miecugow.
Wstrząsający
Nie sposób przecenić roli komentatorów w „Szkle kontaktowym”. Na początku było ich siedmiu: Artur Andrus, Krzysztof Daukszewicz, Tomasz Jachimek, Marek Przybylik, Wojciech Zimiński, Robert Górski i Andrzej Poniedzielski. Trafiali do programu w różny sposób.
— Do Krzyśka Daukszewicza zadzwoniłem osobiście. Andrusa też namówiłem. Ten mi polecił Tomka Jachimka. Umówiliśmy się w kawiarni Nowy Świat. Po trzech zdaniach wiedziałem, że będzie fajnie — pamięta Miecugow.
— Z Przybylikiem mieliśmy kontakt z radiowej Trójki. Pamiętaliśmy go z „Dnia targowego”, to był kultowy cykl felietonów w „Życiu Warszawy” — końcówka lat 80. — wspomina Sianecki.
On sam znał trzech osobiście: Andrusa, Przybylika i Zimińskiego. Z żadnym się jakoś wcześniej nie przyjaźnił, teraz mówi, że wszyscy stanowią zwartą grupę — jeśli nie przyjaciół, to — powiedzmy — dobrych znajomych.
A dlaczego z siedmiu odpadło dwóch? Andrzej Poniedzielski głównie dlatego, że mieszkał w Łodzi, dużo koncertował i trudno było się z nim dogadać co do terminów. Podobnie z Robertem Górskim.
— Od września 2005 r. jesteśmy w piątkę. Nie możemy się zdecydować na żadną kobietę. I jest taka paczka troszeczkę. Ale wiem, że układem czasem trzeba wstrząsnąć. Może to zrobimy? Nas trzeba odsunąć? Na to wygląda — szyderczo-kamienna twarz Miecugowa mówi sama za siebie.