Istnieją różne sposoby oszczędzania wydatków na energię elektryczną.
Bolesław Prondzyński
uważa jednak, że największe da mu jej produkcja.
Bolesław Prondzyński, właściciel firmy Expro z Wałdowa, chce udowodnić, że produkcja energii elektrycznej na własne potrzeby jest opłacalna. Na swoich gruntach postawił już siedem siłowni wiatrowych, następne siedem czeka w magazynie na zakończenie procedur administracyjnych.
Firma Expro to połączenie tartaku z zakładem produkującym galanterię ogrodową. Powstała na 6-hektarowej działce w dawnych zabudowaniach Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w Wałdowie koło Miastka (woj. pomorskie). Bolesław Prondzyński kupił je w 1995 r., gdy po rozpadzie spółki, której był współudziałowcem, szukał miejsca na własny zakład.
— Zaczynałem właściwie od początku, bo nieruchomość znajduje się w szczerym polu. Trzeba było zbudować nową stację transformatorową, aby nie było kłopotu z energią elektryczną. Musiałem także doprowadzić wodę i linię telefoniczną. Zaczynałem z trzema pracownikami. Na szczęście udało mi się pozyskać dobrego odbiorcę z Francji, który częściowo sfinansował rozwój firmy. Dzięki temu już w grudniu 1995 r. zatrudniałem ponad 50 osób — opowiada Bolesław Prondzyński.
Pracodawca
Bolesław Prondzyński jest obecnie największym pracodawcą w gminie Miastko. W sezonie — od stycznia do maja — zatrudnia ponad 500 osób. Na stałe — 380. Byli pracownicy pegeerów w Expro zarabiają miesięcznie minimum 1000 zł netto. Wyroby firmy — w całości wykonywane na zamówienie — są sprzedawane za granicę. Głównie do Francji i Wielkiej Brytanii. Odbiorcy mogą wybierać spośród ponad 100 produktów, na które składają się rozmaite elementy wyposażenia ogrodów i ogrodzenia z drewna.
— Szybko reagujemy na zmieniającą się modę i nowe potrzeby odbiorców. Co roku przedstawiamy piętnaście nowych propozycji, z których zwykle do masowej produkcji trafiają trzy. Staramy się jednak dopieszczać odbiorców. Jeśli połączy się wysoką jakość z ilością i terminowością, to utrzymanie długoletnich umów jest możliwe — wyjaśnia właściciel Expro.
Kosztowna energia
Są jednak także problemy, bo co roku odbiorcy korygują ceny umowne, zwykle dążąc do ich obniżania. Drugi kłopot to niestabilne kursy walut, utrudniające planowanie. Jednocześnie rosną wymagania i oczekiwania, co powoduje, że firma musi inwestować w zakup nowych maszyn i urządzeń, które są bardziej energochłonne. W konsekwencji Expro wydaje rocznie około miliona złotych na opłaty za energię elektryczną, co stanowi 2-4 proc. stałych kosztów zakładu.
— Z tego powodu zacząłem myśleć o produkcji energii elektrycznej na własne potrzeby. Zdecydowałem się na siłownie wiatrowe — wyjaśnia Prondzyńki.
Oferty znalazł w internecie. Pochodziły od Duńczyków, którzy wystawili na sprzedaż 10-letnie siłownie o mocy 150 kW jedna. Kupił 14 po 25 tys. EUR za sztukę.
Aby dodatkowo ograniczyć koszty inwestycji, właściciel Expro postanowił ją zrealizować sposobem gospodarskim: przewiózł siłownie własnym transportem, zatrudnił osoby, które zajęły się sprawami proceduralnymi. Kupił także dźwig.
— Zanim uzyskaliśmy wszystkie pozwolenia na budowę, minęły trzy lata. To efekt niewiedzy. Uczyliśmy się my, ale także urzędnicy w gminie i starostwie — ocenia Bolesław Prondzyński.
— W sumie chciałbym osiągnąć moc 2,5 mW. Założenie jest takie, że w ciągu 5 lat inwestycja się spłaci. Będę produkował energię na potrzeby zakładu, a ewentualne nadwyżki zamierzam sprzedawać — wyjaśnia przedsiębiorca.
Trwają negocjacje warunków sprzedaży energii do Zakładu Energetycznego w Słupsku. Prondzyński liczy na 26-28 gr za kW.
— Teraz kupuję energię po 40 gr, więc koszty powinny się obniżyć — dodaje.
Przedsiębiorca nie zamierza jednak rezygnować z dostaw energii elektrycznej przez Zakład Energetyczny w Słupsku.
— Zdarzają się dni bezwietrzne. Wtedy trzeba będzie korzystać z tradycyjnie dostarczanej energii elektrycznej — tłumaczy Bolesław Prondzyński.
Elektrociepłownia
Być może siłownie wiatrowe nie będą ostatnim przedsięwzięciem Prondzyńskiego w związku z energią. Już myśli bowiem o budowie elektrociepłowni.
— Mamy olbrzymią ilość trocin, które pozostają po obróbce drewna. Na razie sprzedajemy je zakładowi produkującemu płyty wiórowe. Jednocześnie jednak ponosimy wysokie koszty ogrzewania zakładu i suszenia drewna. Własna elektrociepłownia mogłaby je obniżyć, a my pozbylibyśmy się odpadów — opowiada o swoim nowym pomyśle.