MONIKA KOWALCZYK
rzecznik patentowy, kancelaria Chałas i Wspólnicy
Porozumienie ACTA pozostawia państwom swobodę określenia sposobu wprowadzania w życie jego postanowień. Jest jednak dość ogólne i zawiera szereg zwrotów niedookreślonych. Jako przykład przepisów niezgodnych z prawem UE można wskazać art. 9 dotyczący odszkodowań. Straty ma się wyceniać zgodnie z ceną rynkową lub sugerowaną detaliczną, tymczasem dyrektywa w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej wskazuje, że odszkodowania mają być „odpowiednie do rzeczywistego uszczerbku”. Naruszenia nie zawsze są oczywiste, a procesy długie i kosztowne. Z drugiej strony – kto zdecyduje się być innowacyjnym i zaryzykuje naruszenie patentu, gdy będzie istniał choćby cień wątpliwości, że do naruszenia może dojść?
Szybkie środki tymczasowe mogą być zastosowane przeciwko stronie sporu lub nawet osobie trzeciej bez wysłuchania domniemanego naruszyciela. Widać tu nierówność wobec prawa i faworyzowanie rzekomo pokrzywdzonego. Inny przepis stanowi, że wystarczy samo podejrzenie, iż towary naruszają czyjeś prawa, aby mogła nastąpić ich konfiskata. Art. 27 zaś, dotyczący środowiska cyfrowego, stanowi, że każda strona dąży do wspierania wysiłków przedsiębiorców na rzecz skutecznego zwalczania naruszeń ich praw, przy zachowaniu konkurencji oraz zasad wolności słowa, sprawiedliwego procesu i prywatności. Po analizie innego przepisu można mieć wątpliwości. Państwo może przyznać swoim organom prawo zidentyfikowania internetowego… abonenta, którego konto zostało użyte do domniemanego naruszenia.