Studia, kursy, konferencje, szkolenia są kluczem do kariery
W biznesie nastała epoka wiedzy. Zapomnijmy o awansach, jeśli nie chcemy się uczyć.
W 1984 r. ukończyła pedagogikę na Uniwersytecie Warszawskim. Już wtedy wiedziała, że na rynku pracy tytuł magistra to za mało. Zdecydowała się na studia podyplomowe, m.in. z prawa pracy. Pracodawcy nie chcieli ich współfinansować, więc zaciągnęła kredyt w banku.
— Wydatek spory, ale potraktowałam go jak długoterminową inwestycję o wysokiej stopie zwrotu — mówi Ewa Mroczek, pełnomocnik zarządu ds. handlowych Deni Cler.
Za kamień milowy w swej karierze uważa uzyskanie w 2002 r. dyplomu MBA na Politechnice Lubelskiej (program realizowany we współpracy z uniwersytetem w Illinois). Pięć lat później została absolwentką trzyletniego programu doktoranckiego z ekonomii w Instytucie Pracy i Spraw Socjalnych.
Nic na siłę
Czy wszyscy pracownicy mają takie nastawienie do nauki, jak menedżerka z Deni Cler? Statystyki temu przeczą. Badanie aktywności edukacyjnej dorosłych pokazuje, że w tzw. kształceniu ustawicznym uczestniczy tylko 35 proc. aktywnych zawodowo Polaków w wieku 25-64 lata. Tymczasem średnia unijna to 42 proc. A polskie dane obejmują nie tylko edukację sformalizowaną (kursy, w tym eksternistyczne, e-learning, kształcenie w miejscu pracy, konferencje, sympozja itp.), ale również deklaracje o samokształceniu.
Jeszcze gorzej wypadamy w analizach Eurostatu. Według nich wskaźnik uczestnictwa w szkoleniach dorosłych wynosi u nas 5,6 proc. Największą przewagę mają nad nami Szwecja (30 proc.), Dania (27 proc.) i Wielka Brytania (21 proc.). Z nowych krajów UE możemy zazdrościć Słowenii (17 proc.), Cyprowi i Łotwie (po 10 proc.).
Grzegorz Turniak, specjalista od rynku pracy, uważa, że najbardziej na rozwój przez naukę stawia u nas kadra kierownicza. Choć — jego zdaniem — są też szefowie, którzy wręcz szczycą się tym, że od lat nie mieli w ręku książki i omijają konferencje i szkolenia.
— Skazali się na porażkę. Jeszcze funkcjonują dzięki układom, ale niebawem wyjdzie na jaw, co naprawdę prezentują — nie ma wątpliwości Grzegorz Turniak.
Dziwi go to, tym bardziej że Unia nie szczędzi pieniędzy na dokształcanie pracowników, a działy HR stają na głowie, żeby uatrakcyjnić programy szkoleniowe.
— Można doprowadzić konia do wodopoju, ale nie można go zmusić, żeby się napił —komentuje Grzegorz Turniak.
Na szerokie wody
Wiedza rzeczywiście może być kluczem do sukcesu. Potwierdzeniem — curriculum vitae Ewy Mroczek. Jest ceniona w swojej firmie, a ponadto spełnia się, współpracując z międzynarodowymi organizacjami w ramach programu „Przeciw dyskryminacji — za różnorodnością” (realizują go m.in. International Society for Diversity Management oraz Human European Consultancy we współpracy z Helsińską Fundacją Praw Człowieka).
— Łączenie doświadczenia zawodowego i kolejnych studiów dają mi pewność, że moje praktyczne działania mają oparcie w rzetelnej wiedzy naukowej — mówi pełnomocniczka zarządu Deni Cler.
Czy zamierza się nadal dokształcać?
— Teraz marzę o studiach związanych ze strategicznym zarządzaniem siecią detaliczną w sektorze dóbr luksusowych, w tym kolekcji ubrań — zwierza się Ewa Mroczek.
Okiem Eksperta
Katarzyna Przybyło
menedżer HR w Europejskim Centrum Oprogramowania Sabre Holdings w Krakowie
To mi pomaga
Wiele wyniosłam ze szkoleń z zakresu prawa pracy, wprowadzania zmian w organizacji oraz narzędzi i metod rekrutacyjnych. Za owocne uważam też kursy z dziedziny przywództwa. Od września chciałabym podjąć studia podyplomowe z coachingu w zarządzaniu. Myślę też o podszlifowaniu angielskiego, bo właśnie tego języka używamy w naszej korespondencji wewnętrznej. Dzięki stałej edukacji lepiej wykonuję swoją pracę i jestem świadoma procesów zachodzących w dziedzinie HR.
Mirosław
Konkel