Unia chce wprowadzić specjalny system zabezpieczeń, który w razie perturbacji po rozszerzeniu ma ochronić jej rynki. Polska naciska na sprecyzowanie jego zakresu.
Im bliżej zakończenia negocjacji, tym bardziej „piętnastka” chce mieć pewność, że przyłączenie dziesięciu krajów nie zdestabilizuje rynku. Bruksela chce wprowadzić system zabezpieczeń w postaci klauzul wpisanych do traktatów akcesyjnych nowych członków. Nie jest to wielka nowość, gdyż podczas poprzednich rozszerzeń UE także się asekurowała. Była to jednak klauzula ogólna. Tym razem — oprócz tego środka — „piętnastka” chce zabezpieczeń w dwóch najważniejszych dziedzinach stanowiących filary UE, jednolitego rynku oraz spraw wewnętrznych i administracji.
— Ogólne zapisy o możliwości zastosowania restrykcji w przypadku nieprzewidzianych zachowań czy braku wypełnienia norm lub zobowiązań mogą okazać się niebezpieczne. Dlatego w negocjacjach domagamy się sprecyzowania zakresu obowiązywania klauzul oraz katalogu instrumentów. Czasu zostało niewiele, a UE na razie stosuje zasadę uników — podkreśla osoba uczestnicząca w negocjacjach.
Negocjatorzy mają obawy co do dowolności stosowania przez UE klauzul i nakładania ewentualnych restrykcji. Może to dotyczyć zarówno braku wypełniania przez Polskę zobowiązań np. co do bezpieczeństwa, jak też jakości produktu, zbyt dużej jego ilości (która może się pojawić w UE np. w wyniku różnicy cen) czy braku wystarczającej szczelności granic. Takim przykładem może być np. cukier.
Najgroźniejszą restrykcją, jaką może zastosować Bruksela, jest wstrzymanie napływu pomocy. Na to Polska nie może sobie pozwolić.