Mamy oto „złych” — system komunistyczny oraz „dobrych” — zwykłych ludzi, jak każdy z nas, którzy w pewnym momencie powiedzieli: „dość” i mianowali swojego „szeryfa”. Ten szeryf zdołał obronić wartości i mimo klęsk oraz niepowodzeń jego walka zakończyła się sukcesem. To nie jest zarys scenariusza filmu fabularnego o narodzinach Solidarności i politycznych narodzinach Lecha Wałęsy (ale po obejrzeniu kilku superprodukcji amerykańskich śmiem twierdzić, że mógłby być, a być może będzie), lecz opis fenomenu nieustającej popularności byłego prezydenta w Stanach Zjednoczonych i na świecie. Niemalże jak coca-cola.
Ta i inne diagnozy pochodzą z konferencji „Solidarność a promocja Polski”, na której to specjaliści zastanawiali się, czy jest to jeszcze marka i „produkt marketingowy” rozsławiający Polskę na całym świecie, a jeżeli tak, to czy jest właściwie wykorzystywany. Konkluzja jest zaskakująca: Polska powinna od nowa podjąć wysiłek budowy marki „S”, lecz już jako symbolu „nowoczesnego, europejskiego państwa, choć w oparciu o jego historię”.
No cóż, w dobie, kiedy wszystko jest na sprzedaż, a to, czego nie można sprzedać, nie istnieje, wynik debaty tylko na pierwszy rzut oka jest zaskakujący. Tyle tylko że zadanie „sprzedania” Solidarności wydaje się trudniejsze niż np. berlińskiego muru. Jej nie da się rozebrać na kawałki.