Kontynuując obietnice wyborcze, wzmocnione w czasie rządowej studniówki przez Donalda Tuska, Platforma Obywatelska rozesłała do wszystkich klubów parlamentarnych propozycje zmian konstytucyjnych i wyborczych. Nie są to projekty ustaw, lecz jedynie zestaw haseł z kierunkami zmian.
Pierwszy sondaż partyjny potwierdza, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w obecnej kadencji zasadniczych korekt prawa wyborczego jest bardzo niskie, ponieważ w tej kwestii występuje naturalna sprzeczność interesów wszystkich ze wszystkimi — także między koalicjantami. Dlatego obecna Konstytucja RP, jakże często krytykowana za niejasność kompetencyjną, ma przed sobą długie i szczęśliwe życie. Jej dziesiąte urodziny w 2007 r. przebiegły w politycznym cieniu, ale całkiem realne jest doczekanie srebrnego wesela.
Problem polega na tym, że o wszelkich zmianach prawa wyborczego decydują ludzie, którzy przymierzają je „pod siebie”. W odróżnieniu od statystycznego obywatela, który o szczegółach nie ma na ogół pojęcia i którego jedynym zadaniem jest postawienie krzyżyka na kartce — politycy szybciej od komputerów przeliczają, jakie znaczenie w następnych wyborach nie tylko dla ich partii, ale wręcz dla nich osobiście ma każde drgnięcie w podziale na okręgi wyborcze, metodzie przeliczania głosów etc. Obiektywnie uczciwy, oderwany od jakichkolwiek interesów partyjnych kodeks wyborczy musiałyby uchwalić jakieś anioły, którym klasa polityczna czasowo powierzyłaby swój los. To rzecz jasna mrzonka, dlatego teza dotycząca trwałości konstytucji nawet nie wymaga dowodu.
Jacek Zalewski