Oczekiwane od dawna z ogromnym napięciem przez globalne rynki, uzgodnione przez prezydenta Baracka Obamę i przywódców Demokratów z liderami Republikanów ustawowe podniesienie limitu zadłużenia Stanów Zjednoczonych Ameryki jest kompromisem — czyli z definicji nie zadowala żadnej ze stron. Najbardziej charakterystyczną jego cechą jest zaś rozwarcie nożyc terminowych.
Możliwość zadłużania się budżetu USA o dodatkowe 3 bln USD wchodzi w życie od ręki, zapewniając rządowi komfort emitowania pustych pieniędzy do początku 2013 r. Dopiero wtedy ma się rozpocząć redukowanie wydatków o 1 bln USD, a szukaniem reszty cięć na kwotę 2 bln USD ma się zająć iluzoryczna komisja międzypartyjna. W praktyce znaczy to, że Barack Obama do końca swojej pierwszej kadencji ma kasę na wydatki, natomiast oszczędnościową stroną równania będzie się martwił dopiero po reelekcji. Lub przekaże gigantyczną finansową banię republikańskiemu następcy. Jak to się poodwracało — o równoważenie budżetu USA tradycyjnie dbali prezydenci demokratyczni, szczególnie Bill Clinton, deficyt rozdmuchiwali zaś republikańscy, zwłaszcza ostatnio George W. Bush.
Dzięki polityczno-kalendarzowo-księgowej sztuczce niewypłacalność USA zostaje odłożona w czasie. Kompromis nie rozwiązuje żadnego problemu, lecz odracza wykonanie wyroku — co wystraszonym kolejną kryzysową falą światowym rynkom daje zastrzyk tak pożądanego optymizmu. W tym kontekście można przewidzieć, że amerykańskie agencje ratingowe utrzymają fikcję przyznawania swojemu państwu niemającej podstaw w realiach gospodarczych oceny AAA…