Urzędnicze szuflady, o czym przekonaliśmy się wielokrotnie, przypominają tajemniczy sezam. Między powyginanymi spinaczami, urwanymi guzikami, zepsutymi długopisami trafiają się prawdziwe perełki. W jednej z takich szuflad, pomiędzy przepisem na babkę kartoflaną wyciętym z „Przyjaciółki” a sensacyjnymi doniesieniami z życia gwiazd, zupełnie przypadkowo znalazł się opracowany jakiś czas temu, zaakceptowany przez wszystkich do tego powołanych w kraju, a na koniec zatwierdzony przez Brukselę i umieszczony w załącznikach do traktatu akcesyjnego, program „Stabilne zatrudnienie”. Program dotyczący rzesz niepełnosprawnych, stwarzający im korzystne warunki zatrudnienia i zwolnienia podatkowe. Skonstruowane tam zasady, przypomnijmy — zaakceptowane przez Komisję Europejską, są znacznie korzystniejsze od funkcjonujących obecnie. Tyle tylko że odnalezienie tego programu to dopiero początek kłopotów. Bo w międzyczasie zmieniono istotne przepisy, zaistniały brzemienne w skutki „fakty dokonane”, zagrożono masowymi bankructwami firm zatrudniających niepełnosprawnych, zwolnieniami.
W szufladzie nie znalazł się więc skarb, ale mapa, plan dotarcia do godniejszego życia dla wielu tysięcy niepełnosprawnych. Czy ktoś go potrafi sensownie spożytkować?