Minister skarbu podjął męską decyzję i sprzedał francuskiej Dalkii łódzki zespół elektrociepłowni. Lokalni posłowie PiS uważają, że to skandal.
Prawie osiem miesięcy potrzebował Jacek Socha, minister skarbu, na podjęcie decyzji o sfinalizowaniu prywatyzacji Zespołu Elektrociepłowni w Łodzi (ZEC). Tyle czasu „dojrzewała” w resorcie skarbu (MSP) umowa parafowana z francuskim inwestorem branżowym. Ostatecznie za 85-proc. pakiet akcji elektrociepłowni Dalkia zapłaciła nieco ponad 900 mln zł. Łącznie prywatyzacja ZEC trwała grubo ponad dwa lata. Pierwsze oferty resort skarbu dostał na początku maja 2003 r. O łódzkiego producenta ciepła i energii elektrycznej rywalizował z Dalkią szwedzki Vattenfall.
Dlaczego minister tak długo wstrzymywał się z decyzją? Z obawy przed polityczną awanturą, jaką mogliby (i wciąż mogą) rozpętać łódzcy samorządowcy i posłowie, którzy od dawna próbowali zablokować sprzedaż ZEC. Domagali się, by MSP podzieliło spółkę na część produkcyjną i dystrybucyjną, by tę drugą przekazać miastu.
Mogli poczekać
We wczorajszym komunikacie resort przypomina, że ta prywatyzacja „była od dłuższego czasu kontestowana przez prezydenta miasta (...)”.
„Bazując w wielu przypadkach na nierzetelnych i wprowadzających w błąd opinię publiczną argumentach, zwolennicy komunalizacji doprowadzili do złożenia w Sejmie dwóch projektów ustaw — poselskiego i obywatelskiego — zakładających podział spółki, komunalizację i nieodpłatne przekazanie majątku sieciowego władzom samorządowym” — twierdzi MSP.
Ministerstwo dodaje, że żaden z projektów nie został uchwalony przez Sejm. Prawdą jest jednak również — co podkreśla Elżbieta Więcławska-Sauk, łódzka posłanka PiS pilotująca poselską wersję ustawy — że choć jej projekt trafił do kosza wraz z początkiem sejmowych wakacji, inicjatywa obywatelska przetrwałaby wybory i trafiła pod obrady nowego parlamentu.
— To skandal — komentuje posłanka decyzję Jacka Sochy o podpisaniu umowy z Dalkią.
Podkreśla, że pod projektem ustawy podpisało się 160 tys. mieszkańców Łodzi.
Jej zdaniem, rząd absolutnie nie powinien podejmować takiej decyzji tuż przed końcem kadencji.
— Skoro czekali tak długo, można było poczekać jeszcze dwa miesiące. Ten pośpiech budzi podejrzenia — uważa Elżbieta Więcławska-Sauk.
Zbigniew Chlebowski z PO również krytycznie ocenia decyzję ministra.
— To poważny błąd. Jestem za prywatyzacją takich spółek, ale ze względu na lokalnych charakter ich działalności, decyzje prywatyzacyjne powinny zapadać na poziomie samorządów — twierdzi Zbigniew Chlebowski.
Jego zdaniem, ustawa, nad którą Sejm nie zakończył prac, „była absurdalna” i niepotrzebna, bo minister skarbu mógł bez niej przekazać ZEC miastu.
Mieliśmy rację
MSP przekonuje, że podjęło słuszną decyzję. Powołuje się na brak zastrzeżeń ze strony Urzędu Regulacji Energetyki i Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz zapewnia, że „przyjęte rozwiązania umowne w zakresie gwarantowanego programu inwestycyjnego i gwarancji pracowniczo-socjalnych zostały określone w taki sposób, aby nie wywierać istotnej presji cenowej w przyszłych taryfach (...)”.
Dalkia zobowiązała się zainwestować w łódzki ZEC 272 mln zł w ciągu czterech lat. Francuska spółka kontroluje już produkcję i dystrybucję ciepła w Poznaniu, a wraz z powiązanym z nią EDF — także w Zielonej Górze. Stara się też o zakup wrocławskiego dystrybutora ciepła. Tamtejszy producent jest w rękach EDF.
