Budżetowa taksówka

Jacek Zalewski
opublikowano: 2008-01-07 00:00

Po świątecznym wyciszeniu i rywalizacji jedynie na liczbę wystąpień w mediach, pierwsze dni roku otworzyły nowe fronty politycznej wojenki prezydenta z premierem. Rząd nie zgadza się na nominacje ambasadorów z ostatniego rozdania PiS, w rewanżu prezydent zwleka z opiniowaniem kandydatów na szefów służb specjalnych.

Dodatkowe starcie sprowokował samobójczo sekretarz generalny PiS Joachim Brudziński, który zarzucił Donaldowi Tuskowi cotygodniowe latanie rządowym Tupolewem 154M do Gdańska i z powrotem. Kontratak służb premiera był dotkliwy — KPRM opublikowała przygotowane przez 36 Specjalny Pułk Lotnictwa Transportowego precyzyjne zestawienie prezydenckich i premierowskich lotów oboma pułkowymi „tutkami” od dnia wyborów. Nie licząc wizyt zagranicznych — gdzie latanie flotą sił powietrznych danego państwa jest światową oczywistością — okazało się, że od 21 października Lech Kaczyński aż piętnaście razy (raz śmigłowcem Bell) fruwał z Warszawy do Gdańska i z powrotem, premier zaś tylko raz. Ta szokująca rozrzutność wynika z tego, że Tupolew w piątki zawozi głowę państwa na weekend (Sopot lub Hel) i pusty wraca na Okęcie (musi, bo tylko w pułku możliwa jest jego obsługa), a potem w niedzielę na pusto leci i prezydenta przywozi. Jego służby to zestawienie wstydliwych faktów wręcz zatkało — tylko tak da się wytłumaczyć brak ich propagandowego odporu.

Sekretarz Brudziński w jednym tylko miał rację — rzeczywiście, lot premiera do Brukseli w klasie biznes rejsówką LOT był chwytem populistycznym i chyba jednorazowym, skoro następne wizyty w stolicach o równie dobrych połączeniach linowych, choćby w Rzymie czy w Berlinie, odbył już Tupolewem. Notabene tak skomplikowane wyprawy, jak np. przez Paryż do Lizbony na podpisanie traktatu i zaraz potem na szczyt do Brukseli, byłyby połączeniami rejsowymi logistyczną paranoją. Specyfiką Tuska stały się natomiast międzylądowania rządowego samolotu w Gdańsku w celu zabrania/wysadzenia premiera przed/po wizycie zagranicznej. Tę ścieżkę przetarł już kiedyś Kazimierz Marcinkiewicz, którego domowym lotniskiem blisko Gorzowa stał się podszczeciński Goleniów. Dla udającego się na weekend szefa rządu to kapitalna oszczędność czasowa, ale koszty się zwiększają — najbardziej paliwożernym (a Tupolew pije jak smok) elementem lotu jest start i wyniesienie maszyny na pułap, zatem znacznie tańsze byłoby lądowanie rządówki na Okęciu, a następnie dolecenie do Gdańska rejsówką.

Tupolewy latają w charakterze weekendowych taksówek nie tylko dla prezydenta, ale i osób głowie państwa bliskich. Na przykład późnym wieczorem 20 października 2006 r., w czasie powrotu ze szczytu energetycznego z Lahti, międzylądowanie w Gdańsku posłużyło wyłącznie wysadzeniu minister Anny Fotygi — prezydent wracał wtedy do Warszawy. Ciekawszy obieg zdarzył się w niedzielę 7 października 2007 r. Tupolew przed wieczorem poleciał z Warszawy do Gdańska, wrócił z parą prezydencką na Okęcie i po krótkim postoju wystartował dalej do Paryża — ale już z samym prezydentem, bo wizyta miała formułę roboczą.

Rozdmuchana za sprawą Brudzińskiego kwestia lotów jest kapitalnym powodem domagania się przez opinię publiczną stałych już, comiesięcznych zestawień lotów obu kosztownych rządowych maszyn (nie tylko prezydenta i premiera, także marszałków parlamentu, ministra obrony oraz innych ewentualnych dysponentów). To zaledwie okruch góry lodowej kosztów funkcjonowania władzy, ale jeśli się takie zestawienie nałoży na zagraniczny i krajowy kalendarz danego organu — wyjdzie czarno na białym, kiedy budżetowe pieniądze wydatkowane zostały w służbie państwa, a kiedy zaspokajały osobiste potrzeby polityka.

Jacek Zalewski