Ryszard Murawski pracuje w sortowni śmieci w podwarszawskim Wołominie od początku jej działalności. W zawodzie znalazł się dzięki służbie wojskowej, podczas której wyrobił prawo jazdy na pojazdy ciężkie. Jeździł nimi na różne wysypiska i w końcu trafił tutaj. Teraz jest mistrzem segregowni.
W sortowni czuje się jak u siebie i tak też pracuje — jak u siebie. Jak trzeba coś kupić, to pojedzie i kupi najlepsze, bo w zakładzie porządek musi być. Od młodości gra w piłkę nożną, ale inni pracownicy sortowni nie są gorsi. Zakładowa drużyna nie raz wracała z turniejów z nagrodami. W dużej gablocie za wejściem do budynku dyrekcji stoi kilkanaście pucharów i wiszą dyplomy za wysokie miejsca na imprezach w całej Polsce.
Radosław Wasilewski jest dyrektorem MZO w Wołominie, którym podlega sortownia. Pracę zaczął niedawno, jest zarazem wiceburmistrzem. Poprzedniego dyrektora zastąpił z powodu nieprawidłowości, jakie wykryto w MZO. Przeprowadzony niedawno audyt wykazał ich 130.
— Wbrew pozorom jest tu spokojnie. Cisza, trochę zieleni — mówi Radosław Wasilewski, wyglądając przez okno swego niewielkiego biura na kawałek trawnika przed budynkiem dyrekcji MZO.
— Ostatnio często były kontrole. Niektórzy przyjeżdżają i dziwią się, że u nas taki porządek, że wszystko opisane, poukładane. Oczywiście, trzeba te nieprawidłowości poprawić, ale trzeba też myśleć naprzód. My robimy swoje, sortownia radzi sobie coraz lepiej. W zeszłym roku po raz pierwszy wyszliśmy na plus. Dotychczas zakład przynosił straty i miasto musiało do niego dopłacać, ale jak widać, że jest potencjał, to trzeba sortownię rozwijać, pomyśleć o inwestycjach — uważa Ryszard Murawski.
Góra odpadów
Do wołomińskiej sortowni zjeżdżają śmieci z całej gminy i z części sąsiedniej Kobyłki. Poza śmieciarkami MZO odpady zostawiają tu również pojazdy prywatnych firm śmieciarskich, z którymi sortownia podpisała umowy. Także mieszkańcy gminy przywożą posortowane odpady.
Rzeczywiście panuje tu cisza. Głośno jest tylko w dużej niebieskiej hali na środku placu, gdzie sortuje się śmieci. Ciężarówki przyjeżdżają kilka razy dziennie. Do środka prowadzą dwie duże bramy od frontu i jedna z boku. Za lewą bramą leży góra kolorowych toreb. Od jakiegoś czasu okoliczne gminy rozprowadzają duże foliowe torby. Różne rodzaje odpadów (szkło, plastik) trafiają do toreb innego koloru.
— To nam ułatwia pracę, ale ludzie zawsze upchną coś ekstra — mówi Ryszard Murawski.
Dlatego śmieci z toreb muszą być posegregowane. Lądują na taśmie, która je przenosi w górę do pomieszczenia, w którym pracownicy ręcznie je sortują, wrzucając do zsypów. Kategorii jest całkiem sporo: szkło, tzw. pety, czyli plastikowe butelki białe i kolorowe, papier zwyczajny, kolorowe opakowania po sokach, folie, plastik twardy (kawałki krzeseł, stołów, doniczek). To, czego posortować nie można, zostaje na taśmie i trafia do kontenera, a stamtąd na pobliskie wysypisko.
W rogu hali maszyna prasuje niektóre odpady w potężne kostki. Trafiają na taśmę i stamtąd do kwadratowego otworu. Maszyna pracuje dość wolno, więc zanim sprasuje śmieci, mija trochę czasu.
— Niektórzy z przyjeżdżających do zakładu czasem zagadują, jak to możliwe, że prasowana jest tektura, a z maszyny wychodzą butelki. Ale cudów nie ma, po prostu tyle to trwa, więc widzą efekt poprzedniego załadowania — uśmiecha się mistrz Murawski.
W 2010 r. sortownia odzyskała 2,5 tys. ton czystego surowca na sprzedaż.
Kierownik Murawski mówi, że z roku na rok jest go coraz więcej. Na początku odzyskiwano tylko około 1,3 tys. tony.
— Planujemy w najbliższym czasie uruchomienie kolejnej linii sortowniczej. Chcemy też kupić bęben, by dodatkowo przebrać i odsuszyć śmieci, które teraz nie nadają się do utylizacji. To zwiększy odzyskiwanie surowca i zmniejszy o jakieś 30 proc. ilość śmieci wyrzucanych na wysypisko — tłumaczy Radosław Wasilewski.
Drugie życie śmieci
Sortownia sprzedaje wszystkie posegregowane odpady. Skupują je firmy, które potem dają śmieciom drugie życie. Na przykład duże transporty plastiku wędrują do Chin. Tam powstają z niego polary i buty, które… wracają do Polski. Firmom, które kupują, zależy na tym, by towar był jak najczystszy, dlatego ważne, by śmieci były dobrze posegregowane.
Za halą sortowniczą stoi budynek dla pracowników, a obok kolejne góry odpadów, których nie da się upchnąć w kostki. Szkło, styropian w dużych worach i drewno.
Sprasowane kostki lądują w magazynach. Razem z innymi śmieciami, takimi jak świetlówki, lodówki, meble, baterie, przeterminowane leki, chemia… Tylko metalowe drzwi do pomieszczenia ze sprzętem elektronicznym nie są oznaczone żadną tabliczką.
— Często odwiedzają nas wycieczki ze szkół, wtedy pytam dzieciaki, co tu może być? Jedne mówią, że złoto, inne, że pieniądze, a tu niespodzianka! — opowiada Ryszard Murawski.
Za drzwiami leży na stosie mnóstwo urządzeń elektronicznych: stare telewizory, radia, komputery, monitory. Niektórzy przywożą działający sprzęt. To, co nadaje się do użytku odbierają podopieczni Wołomińskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Biorą też meble i drewno na opał. Wielu nie stać na kupno tego, co wyrzucają inni.
— Niektórzy już się pytali, czy jeszcze nie ma tych płaskich telewizorów — śmieje się mistrz Murawski.
Na stałe pracuje piętnastu ludzi. Sporo pra-cowników przysyła do sortowni opieka społeczna. Kierowane są tu do pracy także osoby z wyrokami sądowymi.
Jak mówi Ryszard Murawski, chociaż praca nie jest prestiżowa, chętnych jest wielu. Na razie jednak nie ma wolnych posad.
Pracownicy mówią, że przy sortowaniu nie znajdują w śmieciach niczego niezwykłego. Za to często wracają do nich mieszkańcy przywożący śmieci, bo do worka wpadły a to kluczyki, a to dokumenty.
W magazynie sortowni najmniej jest sprasowanych puszek.
— Wiadomo, że tutaj mamy silną konkurencję. Zanim śmieciarka podjedzie pod kosz, już jest wyczyszczony z puszek — uśmiecha się Ryszard Murawski.
Podobno zbieracze mają nawet rewiry i nie daj Boże, żeby któryś zebrał puszki ze śmietnika nie w swojej strefie. Chodliwym towarem jest biała folia.
Od nowa
Robota zaczyna się przed siódmą rano. Około godziny 14 pracownicy już się szykują na fajrant. Praca powoli ustaje. Po 14 w zakładzie jest już tylko Ryszard Murawski. Stosik śmieci przy linii sortowniczej to namiastka góry, którą był wcześniej. Z budynku dla pracowników wychodzi zakładowy kot. Nikt już nie pamięta, skąd się wziął, nie ma imienia, ale na dobre się zadomowił. Pracownicy kupują mu czasem jakąś karmę. Kot zaczyna buszować po zakładzie.
Kilkanaście minut po wyjściu pracowników wjeżdża zapełniona śmieciarka. Wyrzuca śmieci. W jednej chwili prawie przesortowana góra znowu rośnie. Kilka minut później kolejna ciężarówka wysypuje następny ładunek. Z boku wjeżdża koparka i podsypuje rozsypane po połowie hali odpady. Rano nikt się nie zdziwi, że przywieziono tyle śmieci.
— Wszyscy są już przyzwyczajeni — kwituje mistrz Murawski.



Ryszard Murawski pracuje w sortowni śmieci w podwarszawskim Wołominie od początku jej działalności. W zawodzie znalazł się dzięki służbie wojskowej, podczas której wyrobił prawo jazdy na pojazdy ciężkie. Jeździł nimi na różne wysypiska i w końcu trafił tutaj. Teraz jest mistrzem segregowni.
W sortowni czuje się jak u siebie i tak też pracuje — jak u siebie. Jak trzeba coś kupić, to pojedzie i kupi najlepsze, bo w zakładzie porządek musi być. Od młodości gra w piłkę nożną, ale inni pracownicy sortowni nie są gorsi. Zakładowa drużyna nie raz wracała z turniejów z nagrodami. W dużej gablocie za wejściem do budynku dyrekcji stoi kilkanaście pucharów i wiszą dyplomy za wysokie miejsca na imprezach w całej Polsce.
Radosław Wasilewski jest dyrektorem MZO w Wołominie, którym podlega sortownia. Pracę zaczął niedawno, jest zarazem wiceburmistrzem. Poprzedniego dyrektora zastąpił z powodu nieprawidłowości, jakie wykryto w MZO. Przeprowadzony niedawno audyt wykazał ich 130.
— Wbrew pozorom jest tu spokojnie. Cisza, trochę zieleni — mówi Radosław Wasilewski, wyglądając przez okno swego niewielkiego biura na kawałek trawnika przed budynkiem dyrekcji MZO.
— Ostatnio często były kontrole. Niektórzy przyjeżdżają i dziwią się, że u nas taki porządek, że wszystko opisane, poukładane. Oczywiście, trzeba te nieprawidłowości poprawić, ale trzeba też myśleć naprzód. My robimy swoje, sortownia radzi sobie coraz lepiej. W zeszłym roku po raz pierwszy wyszliśmy na plus. Dotychczas zakład przynosił straty i miasto musiało do niego dopłacać, ale jak widać, że jest potencjał, to trzeba sortownię rozwijać, pomyśleć o inwestycjach — uważa Ryszard Murawski.
Góra odpadów
Do wołomińskiej sortowni zjeżdżają śmieci z całej gminy i z części sąsiedniej Kobyłki. Poza śmieciarkami MZO odpady zostawiają tu również pojazdy prywatnych firm śmieciarskich, z którymi sortownia podpisała umowy. Także mieszkańcy gminy przywożą posortowane odpady.
Rzeczywiście panuje tu cisza. Głośno jest tylko w dużej niebieskiej hali na środku placu, gdzie sortuje się śmieci. Ciężarówki przyjeżdżają kilka razy dziennie. Do środka prowadzą dwie duże bramy od frontu i jedna z boku. Za lewą bramą leży góra kolorowych toreb. Od jakiegoś czasu okoliczne gminy rozprowadzają duże foliowe torby. Różne rodzaje odpadów (szkło, plastik) trafiają do toreb innego koloru.
— To nam ułatwia pracę, ale ludzie zawsze upchną coś ekstra — mówi Ryszard Murawski.
Dlatego śmieci z toreb muszą być posegregowane. Lądują na taśmie, która je przenosi w górę do pomieszczenia, w którym pracownicy ręcznie je sortują, wrzucając do zsypów. Kategorii jest całkiem sporo: szkło, tzw. pety, czyli plastikowe butelki białe i kolorowe, papier zwyczajny, kolorowe opakowania po sokach, folie, plastik twardy (kawałki krzeseł, stołów, doniczek). To, czego posortować nie można, zostaje na taśmie i trafia do kontenera, a stamtąd na pobliskie wysypisko.
W rogu hali maszyna prasuje niektóre odpady w potężne kostki. Trafiają na taśmę i stamtąd do kwadratowego otworu. Maszyna pracuje dość wolno, więc zanim sprasuje śmieci, mija trochę czasu.
— Niektórzy z przyjeżdżających do zakładu czasem zagadują, jak to możliwe, że prasowana jest tektura, a z maszyny wychodzą butelki. Ale cudów nie ma, po prostu tyle to trwa, więc widzą efekt poprzedniego załadowania — uśmiecha się mistrz Murawski.
W 2010 r. sortownia odzyskała 2,5 tys. ton czystego surowca na sprzedaż.
Kierownik Murawski mówi, że z roku na rok jest go coraz więcej. Na początku odzyskiwano tylko około 1,3 tys. tony.
— Planujemy w najbliższym czasie uruchomienie kolejnej linii sortowniczej. Chcemy też kupić bęben, by dodatkowo przebrać i odsuszyć śmieci, które teraz nie nadają się do utylizacji. To zwiększy odzyskiwanie surowca i zmniejszy o jakieś 30 proc. ilość śmieci wyrzucanych na wysypisko — tłumaczy Radosław Wasilewski.
Drugie życie śmieci
Sortownia sprzedaje wszystkie posegregowane odpady. Skupują je firmy, które potem dają śmieciom drugie życie. Na przykład duże transporty plastiku wędrują do Chin. Tam powstają z niego polary i buty, które… wracają do Polski. Firmom, które kupują, zależy na tym, by towar był jak najczystszy, dlatego ważne, by śmieci były dobrze posegregowane.
Za halą sortowniczą stoi budynek dla pracowników, a obok kolejne góry odpadów, których nie da się upchnąć w kostki. Szkło, styropian w dużych worach i drewno.
Sprasowane kostki lądują w magazynach. Razem z innymi śmieciami, takimi jak świetlówki, lodówki, meble, baterie, przeterminowane leki, chemia… Tylko metalowe drzwi do pomieszczenia ze sprzętem elektronicznym nie są oznaczone żadną tabliczką.
— Często odwiedzają nas wycieczki ze szkół, wtedy pytam dzieciaki, co tu może być? Jedne mówią, że złoto, inne, że pieniądze, a tu niespodzianka! — opowiada Ryszard Murawski.
Za drzwiami leży na stosie mnóstwo urządzeń elektronicznych: stare telewizory, radia, komputery, monitory. Niektórzy przywożą działający sprzęt. To, co nadaje się do użytku odbierają podopieczni Wołomińskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Biorą też meble i drewno na opał. Wielu nie stać na kupno tego, co wyrzucają inni.
— Niektórzy już się pytali, czy jeszcze nie ma tych płaskich telewizorów — śmieje się mistrz Murawski.
Na stałe pracuje piętnastu ludzi. Sporo pra-cowników przysyła do sortowni opieka społeczna. Kierowane są tu do pracy także osoby z wyrokami sądowymi.
Jak mówi Ryszard Murawski, chociaż praca nie jest prestiżowa, chętnych jest wielu. Na razie jednak nie ma wolnych posad.
Pracownicy mówią, że przy sortowaniu nie znajdują w śmieciach niczego niezwykłego. Za to często wracają do nich mieszkańcy przywożący śmieci, bo do worka wpadły a to kluczyki, a to dokumenty.
W magazynie sortowni najmniej jest sprasowanych puszek.
— Wiadomo, że tutaj mamy silną konkurencję. Zanim śmieciarka podjedzie pod kosz, już jest wyczyszczony z puszek — uśmiecha się Ryszard Murawski.
Podobno zbieracze mają nawet rewiry i nie daj Boże, żeby któryś zebrał puszki ze śmietnika nie w swojej strefie. Chodliwym towarem jest biała folia.
Od nowa
Robota zaczyna się przed siódmą rano. Około godziny 14 pracownicy już się szykują na fajrant. Praca powoli ustaje. Po 14 w zakładzie jest już tylko Ryszard Murawski. Stosik śmieci przy linii sortowniczej to namiastka góry, którą był wcześniej. Z budynku dla pracowników wychodzi zakładowy kot. Nikt już nie pamięta, skąd się wziął, nie ma imienia, ale na dobre się zadomowił. Pracownicy kupują mu czasem jakąś karmę. Kot zaczyna buszować po zakładzie.
Kilkanaście minut po wyjściu pracowników wjeżdża zapełniona śmieciarka. Wyrzuca śmieci. W jednej chwili prawie przesortowana góra znowu rośnie. Kilka minut później kolejna ciężarówka wysypuje następny ładunek. Z boku wjeżdża koparka i podsypuje rozsypane po połowie hali odpady. Rano nikt się nie zdziwi, że przywieziono tyle śmieci.
— Wszyscy są już przyzwyczajeni — kwituje mistrz Murawski.
Ryszard Murawski pracuje w sortowni śmieci w podwarszawskim Wołominie od początku jej działalności. W zawodzie znalazł się dzięki służbie wojskowej, podczas której wyrobił prawo jazdy na pojazdy ciężkie. Jeździł nimi na różne wysypiska i w końcu trafił tutaj. Teraz jest mistrzem segregowni.
W sortowni czuje się jak u siebie i tak też pracuje — jak u siebie. Jak trzeba coś kupić, to pojedzie i kupi najlepsze, bo w zakładzie porządek musi być. Od młodości gra w piłkę nożną, ale inni pracownicy sortowni nie są gorsi. Zakładowa drużyna nie raz wracała z turniejów z nagrodami. W dużej gablocie za wejściem do budynku dyrekcji stoi kilkanaście pucharów i wiszą dyplomy za wysokie miejsca na imprezach w całej Polsce.
Radosław Wasilewski jest dyrektorem MZO w Wołominie, którym podlega sortownia. Pracę zaczął niedawno, jest zarazem wiceburmistrzem. Poprzedniego dyrektora zastąpił z powodu nieprawidłowości, jakie wykryto w MZO. Przeprowadzony niedawno audyt wykazał ich 130.
— Wbrew pozorom jest tu spokojnie. Cisza, trochę zieleni — mówi Radosław Wasilewski, wyglądając przez okno swego niewielkiego biura na kawałek trawnika przed budynkiem dyrekcji MZO.
— Ostatnio często były kontrole. Niektórzy przyjeżdżają i dziwią się, że u nas taki porządek, że wszystko opisane, poukładane. Oczywiście, trzeba te nieprawidłowości poprawić, ale trzeba też myśleć naprzód. My robimy swoje, sortownia radzi sobie coraz lepiej. W zeszłym roku po raz pierwszy wyszliśmy na plus. Dotychczas zakład przynosił straty i miasto musiało do niego dopłacać, ale jak widać, że jest potencjał, to trzeba sortownię rozwijać, pomyśleć o inwestycjach — uważa Ryszard Murawski.
Góra odpadów
Do wołomińskiej sortowni zjeżdżają śmieci z całej gminy i z części sąsiedniej Kobyłki. Poza śmieciarkami MZO odpady zostawiają tu również pojazdy prywatnych firm śmieciarskich, z którymi sortownia podpisała umowy. Także mieszkańcy gminy przywożą posortowane odpady.
Rzeczywiście panuje tu cisza. Głośno jest tylko w dużej niebieskiej hali na środku placu, gdzie sortuje się śmieci. Ciężarówki przyjeżdżają kilka razy dziennie. Do środka prowadzą dwie duże bramy od frontu i jedna z boku. Za lewą bramą leży góra kolorowych toreb. Od jakiegoś czasu okoliczne gminy rozprowadzają duże foliowe torby. Różne rodzaje odpadów (szkło, plastik) trafiają do toreb innego koloru.
— To nam ułatwia pracę, ale ludzie zawsze upchną coś ekstra — mówi Ryszard Murawski.
Dlatego śmieci z toreb muszą być posegregowane. Lądują na taśmie, która je przenosi w górę do pomieszczenia, w którym pracownicy ręcznie je sortują, wrzucając do zsypów. Kategorii jest całkiem sporo: szkło, tzw. pety, czyli plastikowe butelki białe i kolorowe, papier zwyczajny, kolorowe opakowania po sokach, folie, plastik twardy (kawałki krzeseł, stołów, doniczek). To, czego posortować nie można, zostaje na taśmie i trafia do kontenera, a stamtąd na pobliskie wysypisko.
W rogu hali maszyna prasuje niektóre odpady w potężne kostki. Trafiają na taśmę i stamtąd do kwadratowego otworu. Maszyna pracuje dość wolno, więc zanim sprasuje śmieci, mija trochę czasu.
— Niektórzy z przyjeżdżających do zakładu czasem zagadują, jak to możliwe, że prasowana jest tektura, a z maszyny wychodzą butelki. Ale cudów nie ma, po prostu tyle to trwa, więc widzą efekt poprzedniego załadowania — uśmiecha się mistrz Murawski.
W 2010 r. sortownia odzyskała 2,5 tys. ton czystego surowca na sprzedaż.
Kierownik Murawski mówi, że z roku na rok jest go coraz więcej. Na początku odzyskiwano tylko około 1,3 tys. tony.
— Planujemy w najbliższym czasie uruchomienie kolejnej linii sortowniczej. Chcemy też kupić bęben, by dodatkowo przebrać i odsuszyć śmieci, które teraz nie nadają się do utylizacji. To zwiększy odzyskiwanie surowca i zmniejszy o jakieś 30 proc. ilość śmieci wyrzucanych na wysypisko — tłumaczy Radosław Wasilewski.
Drugie życie śmieci
Sortownia sprzedaje wszystkie posegregowane odpady. Skupują je firmy, które potem dają śmieciom drugie życie. Na przykład duże transporty plastiku wędrują do Chin. Tam powstają z niego polary i buty, które… wracają do Polski. Firmom, które kupują, zależy na tym, by towar był jak najczystszy, dlatego ważne, by śmieci były dobrze posegregowane.
Za halą sortowniczą stoi budynek dla pracowników, a obok kolejne góry odpadów, których nie da się upchnąć w kostki. Szkło, styropian w dużych worach i drewno.
Sprasowane kostki lądują w magazynach. Razem z innymi śmieciami, takimi jak świetlówki, lodówki, meble, baterie, przeterminowane leki, chemia… Tylko metalowe drzwi do pomieszczenia ze sprzętem elektronicznym nie są oznaczone żadną tabliczką.
— Często odwiedzają nas wycieczki ze szkół, wtedy pytam dzieciaki, co tu może być? Jedne mówią, że złoto, inne, że pieniądze, a tu niespodzianka! — opowiada Ryszard Murawski.
Za drzwiami leży na stosie mnóstwo urządzeń elektronicznych: stare telewizory, radia, komputery, monitory. Niektórzy przywożą działający sprzęt. To, co nadaje się do użytku odbierają podopieczni Wołomińskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Biorą też meble i drewno na opał. Wielu nie stać na kupno tego, co wyrzucają inni.
— Niektórzy już się pytali, czy jeszcze nie ma tych płaskich telewizorów — śmieje się mistrz Murawski.
Na stałe pracuje piętnastu ludzi. Sporo pra-cowników przysyła do sortowni opieka społeczna. Kierowane są tu do pracy także osoby z wyrokami sądowymi.
Jak mówi Ryszard Murawski, chociaż praca nie jest prestiżowa, chętnych jest wielu. Na razie jednak nie ma wolnych posad.
Pracownicy mówią, że przy sortowaniu nie znajdują w śmieciach niczego niezwykłego. Za to często wracają do nich mieszkańcy przywożący śmieci, bo do worka wpadły a to kluczyki, a to dokumenty.
W magazynie sortowni najmniej jest sprasowanych puszek.
— Wiadomo, że tutaj mamy silną konkurencję. Zanim śmieciarka podjedzie pod kosz, już jest wyczyszczony z puszek — uśmiecha się Ryszard Murawski.
Podobno zbieracze mają nawet rewiry i nie daj Boże, żeby któryś zebrał puszki ze śmietnika nie w swojej strefie. Chodliwym towarem jest biała folia.
Od nowa
Robota zaczyna się przed siódmą rano. Około godziny 14 pracownicy już się szykują na fajrant. Praca powoli ustaje. Po 14 w zakładzie jest już tylko Ryszard Murawski. Stosik śmieci przy linii sortowniczej to namiastka góry, którą był wcześniej. Z budynku dla pracowników wychodzi zakładowy kot. Nikt już nie pamięta, skąd się wziął, nie ma imienia, ale na dobre się zadomowił. Pracownicy kupują mu czasem jakąś karmę. Kot zaczyna buszować po zakładzie.
Kilkanaście minut po wyjściu pracowników wjeżdża zapełniona śmieciarka. Wyrzuca śmieci. W jednej chwili prawie przesortowana góra znowu rośnie. Kilka minut później kolejna ciężarówka wysypuje następny ładunek. Z boku wjeżdża koparka i podsypuje rozsypane po połowie hali odpady. Rano nikt się nie zdziwi, że przywieziono tyle śmieci.
— Wszyscy są już przyzwyczajeni — kwituje mistrz Murawski.
