Dojmujące poczucie straty

Marcin Bołtryk
opublikowano: 2006-09-29 00:00

Cierpi każdy. Dręczy nas możliwość doznania krzywdy, utraty stabilizacji życiowej czy nieporadności w trudnościach. Albo poczucie straty. I właśnie to dojmujące uczucie wywołał u mnie DaimlerChrysler Polska, odbierając testowego Mercedesa CLS.

Właściwie cały opis tego samochodu można zawrzeć w przedstawieniu tego, za czym tęsknię od momentu, gdy złożyłem kluczyki i dokumenty Mercedesa CLS w recepcji budynku przy ul. Gottlieba Daimlera w Warszawie.

Za czym tęsknię? Za okrzykami zachwytu (dosłownie!), zdjęciami, podziwem i zazdrością. Gwizdami i szeptami. Piekło jak u Dantego? Owszem… Ale podoba mi się!

Mercedes CLS to samochód dla tych, którym nie przeszkadza zazdrosny lub zawistny wzrok przechodniów. To auto dla tych, którym ten wzrok dodaje animuszu. Nieśmiały, cichy i niepewny siebie źle się w nim poczuje. CLS go przytłoczy, wpędzi w kompleksy. Już w chwilę po odebraniu lśniącego wozu poczułem, że należę do tych podekscytowanych.

Z westchnieniem wspominam długą maskę z delikatnymi przetłoczeniami, która z łagodnością naturalnego jedwabiu przechodzi w linię dachu, by z gracją opaść ku tyłowi. Niewielka wysokość auta sprawia, iż okna są dość wąskie. Niektórzy sądzą, że utrudnia to widoczność do tyłu i na boki: cóż, jeśli komuś utrudnia, to niech nie patrzy...

Jedyna wada wnętrza? Kiedy siedzi się za kierownicą, nie widać tego, co w tym samochodzie najwspanialsze — kształtów karoserii. Na uwagę zasługują pięknie zaprojektowane światła z przodu — zachodzące na maskę, a z tyłu — na boki.

To zdecydowanie najpiękniejszy model Mercedesa, choć… w ogóle nie wygląda jak Mercedes. Jednym z powodów, dla których „koncepcyjny” Vision CLS wszedł do seryjnej produkcji, były wyniki ankiety podczas jego prezentacji na Międzynarodowym Salonie Samochodowym we Frankfurcie. Klienci chcieli takiego Mercedesa, nie-Mercedesa.

Dla każdego jednocześnie

W opisach i testach samochodów można przeczytać, że taki czy inny model łączy w sobie cechy i sportowe, i eleganckie. I tak: sportowy i elegancki jest VW Passat, komfort ze sportowym zacięciem łączy Opel Vectra, a wygodę i osiągi ma Skoda Octavia. Nie przeczę — może tak jest, ale wówczas CLS staje się syntezą, esencją i podwaliną wszystkiego tego, co łączy sport z elegancją — on po prostu jest „sportgancki” lub, jak kto woli, „elegantowy”.

Klasa CLS pozostaje przykładem dotychczas jedynego w swoim rodzaju udanego melanżu dwóch zupełnie różnych koncepcji pojazdów. Niezwykła stylistyka i mocno emocjonalny charakter coupe perfekcyjnie harmonizują z komfortem i funkcjonalnością limuzyny. I tak oto powstał czterodrzwiowy, czteroosobowy samochód, oferujący znacznie więcej niż każde coupe i limuzyna z osobna. CLS dba o każdego pasażera z identyczną pieczołowitością. Zadziorni odnajdą w nim moc i agresję, charakterystyczną dla coupe. A wygodniccy — przestrzeń. Czy taka hybryda ma szanse powodzenia?

Każdy doświadczył kiedyś tego nieprzyjemnego uczucia: konieczności podjęcia ostatecznej decyzji. Zdarza się, że nie wiemy, czy wybrać sztruksy czy dżinsy, makaron czy pizzę, muzykę klasyczną czy rozrywkową, kolor biały czy śliwkowy. A tu proszę! Można mieć obie skrajnie różne rzeczy naraz. Powodzenie murowane — tym bardziej że konkurencji brak, a klientów na drogie samochody przybywa.

Wnętrze Mercedesa CLS zostało tak wykonane, by zapewnić jadącym w nim osobom jak najwięcej doznań. Jednocześnie. Siedzi się nisko — niby w bolidzie, i komfortowo — jak w babcinym pluszowym fotelu. 4-strefowa klimatyzacja thermotronic dba o samopoczucie każdego pasażera z osobna, ale też… jednocześnie. Mercedes CLS jest wystarczająco wygodny i duży wewnątrz, by mógł w komfortowych warunkach wieźć cztery osoby. Tym bardziej że pod dopracowaną klapą kryje się wielki bagażnik o pojemności 505 litrów. Całość prowadzi się z gracją małego coupe, a wszystko dzieje się — oczywiście — jednocześnie.

Moja przygoda

Testowy egzemplarz wyposażony był w trzylitrowy silnik wysokoprężny. 224 konie mechaniczne doskonale wykorzystuje siedmiobiegowa przekładnia automatyczna 7G-Tronic. Z kolei maksymalny moment obrotowy 510 Nm da się osiągnąć w przedziale 1800-2600 obr./min. A to sprawia, iż CLS-em można poruszać się bardzo żwawo; auto jest elastyczne i — co ważne dla komfortu — znakomicie wyciszone.

Wszystko to sprawiało, że zbliżający się termin zwrotu samochodu wpędzał mnie w rospacz. Im bliżej było owej chwili, tym mocniej dodawałem gazu, by czym prędzej oddalić koszmarną wizję życia bez CLS-a. 160, 190… 250 na liczniku. Mógłbym puścić teraz kierownicę: nic by się nie stało. Przez chwilę zapomniałem o fotoradarach i policjantach z „suszarkami”. Oni nie zapomnieli o mnie. 8 pkt. karnych i 200 zł mandatu...

Żadnych drgań kierownicy czy nadwozia... Cisza i spokój. Słychać tylko syk… klimatyzacji? Nie, to moja żona otwiera butelkę wody mineralnej. Zwalniam nieco. CLS bez sprzeciwu wpisuje się w łagodny zakręt. Pokonywanie wiraży nie należy do trudnych czynności w tym samochodzie. To jedno z aut, dających złudzenie panowania nad sytuacją — zawsze i wszędzie. Doskonałe zawieszenie oraz układ kierowniczy. Świetne fotele, w które wciskają się plecy kierowcy i pasażerów — odwrotnie do wychylenia pedału przyspieszenia. Hamowanie to inna mocna strona CLS-a. A teraz krótko o zużyciu paliwa (choć wątpliwe, by nabywcy akurat ten szczegół szczególnie brali pod uwagę). W cyklu mieszanym, po przejechaniu około tysiąca kilometrów, komputer pokładowy wskazał spalanie na poziomie 7,8 l/100 km. No proszę — i jeszcze oszczędny!

Bez wzajemności

CLS jest autem doskonałym? Cóż, powinien taki być: w najtańszej wersji kosztuje ponad ćwierć miliona złotych! Tymczasem jest kilka drobnostek, do których można się przyczepić — np. niefortunnie rozwiązany system zmiany biegów w trybie manualnym… robi się to na boki! Druga wada to mercedesowska nadopiekuńczość. Otóż znajdujący się w wyposażeniu odtwarzacz DVD nie działa podczas jazdy. Ale niech tam — bezpieczeństwo. Koniec końców: oba te felery przeszkadzają nie bardziej niż chłodny deszcz w upalne południe.

Prawdziwy problem to kochać i nie być kochanym. To dopiero ból istnienia!