Nicolas Sarkozy odwiedził Polskę przede wszystkim w ramach objazdu państw członkowskich Unii Europejskiej przed objęciem 1 lipca przez Francję półrocznego przewodnictwa. Ale okazał się praktyczny i połączył to z odkładanym od dawna szczytem francusko-polskim. Nie miał on takiego kształtu, jak trzy lata temu w Arras, bo zabrakło premiera Francois Fillona — zatem Sarkozy musiał robić za dwóch. Ciekawe, że nieobecności francuskiego premiera nikt w Polsce nie żałował, za to ogólny zawód — zwłaszcza paparazzich — wywołało niezabranie przez prezydenta jego małżonki Carli Bruni.
Francuski prezydent politycznie obdzielił swoją osobą wszystkich potrzebujących. Najpierw z prezydentem Lechem Kaczyńskim podpisał deklarację o strategicznym partnerstwie obu państw. Chwilę później podpisał z premierem Donaldem Tuskiem program współpracy — konia z rzędem temu, kto znajdzie merytoryczne różnice między oboma dokumentami, poza tytułem i kategorią dyplomatyczną. A na zakończenie wygłosił całkowicie z głowy — bez żadnych tam przemyślnych prompterów, jak niegdyś George W. Bush — emocjonalne przemówienie do zgromadzenia posłów i senatorów.
Gdyby wizytę Sarkozy’ego odcedzić z akcentów równie wzniosłych, co mało konkretnych — zapamiętamy przede wszystkim ogłoszenie decyzji o otwarciu już od 1 lipca francuskiego rynku pracy dla nowych państw członkowskich UE (poza Rumunią i Bułgarią). Polska jest tylko jednym z ośmiu beneficjentów, ale doceńmy, że Nicolas Sarkozy poinformował o tym z Warszawy. Drugim konkretem jest bardzo mocne zaakcentowanie konieczności utrzymania wspólnej polityki rolnej UE — na tym polu interesy Francji i Polski splotły się wyjątkowo mocno i w obronie dopłat bezpośrednich będziemy razem do końca, jak — nie przymierzając — w bitwie narodów pod Lipskiem. Sarkozy taktycznie przemilczał za to swoją ideę, w której mu z nami zupełnie nie po drodze — mianowicie wprowadzenia w całej UE jednakowych stawek CIT.
Dla sytuacji politycznej w Polsce jeden pożytek z wizyty jest niewątpliwy — po tylu deklaracjach o jedności Unii Europejskiej wydaje się wręcz niewyobrażalne, aby prezydent Lech Kaczyński nie podpisał dokumentów ratyfikacyjnych traktatu z Lizbony, nawet jeśli ustawa kompetencyjna skończy się awanturą i na biurko głowy państwa trafi ona w wersji nie do przyjęcia dla PiS. A gdyby nasz prezydent się spóźniał, to najdalej w październiku Sarkozy zadzwoni i przypomni o terminie — jego ambicją jest skompletowanie dokumentów ratyfkacyjnych ze wszystkich 27 państw członkowskich.
Jacek Zalewski
[email protected] % 022-333-98-02