W istocie tydzień można podzielić na dwie czytelne części, oddzielone od siebie sesją wtorkową, w trakcie której Wall Street została zmuszona do niemal skokowego dostosowania się do układu sił zbudowanego odczytem inflacji CPI w USA. Dane okazały się w sumie najgorsze z możliwych. Spadki cen paliw – nadzieja wielu inwestorów na wywołany tym szczyt inflacji – nie przełożył się znacząco na obniżenie presji cenowej w gospodarce. W istocie dane pokazały, iż inflacja ma tendencję do stale wysokiej dynamiki, a schodzenie z maksymalnych odczytów może zająć dłużej niż oczekiwano. W praktyce oznaczało to przymus skokowego dostosowania się do odbywającego się za ledwie kilka dni posiedzenia FOMC i nowe wyceny prawdopodobieństw zmian w cenie kredytu. Konsekwencją był tąpnięcie na Wall Street, które dało najgorszy dzień tamtejszych indeksów od przeszło dwóch lat. Kilkuprocentowe spadki w trakcie jednej sesji rozlały się po świecie i przełożyły na obraz całego tygodnia. Pochodną było umocnienie dolara, które przekładało się na wzrost awersji do ryzyka i pesymistyczne scenariusze na przyszłość.
Efektem jest podtrzymanie zmienności znanej z poprzednich miesięcy, a naprawdę obserwowanej od początku roku. Z perspektywy ostatnich 9 miesięcy zachowanie rynków trudno nazwać zaskakującym. Rok 2022 oferuje wyższą zmienność, a indeksy amerykańskie – jak to wielokrotnie podkreślaliśmy – mają za sobą okresy, które przeszły do historii jako jedne z najgorszych w historii lub jedne z najlepszych od lat. Znamiona pierwszego wypełnia spadek w pierwszych 6 miesiącach roku, a drugiego lipcowe odbicie po tej przecenie. Wreszcie sierpniowe, mocne przeceny zrobiły miejsce na lepsze od oczekiwań pierwsze sesje września, które właśnie zostały skorygowane zniesieniem niemal całości wzrostów od początku miesiąca. Inaczej mówiąc spadki z zeszłego tygodnia mieszczą się w tym, co rynki grają od 1 stycznia i zaskoczeni mogą być tylko inwestorzy, który nie odnotowali podwyższonej zmienności. Z perspektywy końca tygodnia doskonale też widać, iż giełdy stale grają jeden i ten sam temat – koniec cyklu zacieśnienia w polityce monetarnej. Niemal każda zwyżka z ostatnich kilku miesięcy była budowana na nadziei, iż Fed jest blisko zakończenia cyklu podwyżek stóp procentowych i w niedalekiej przyszłości pojawią się pierwsze obniżki. Dane i Fed nie spełniały tych nadziei i rynki musiały dokonywać skokowych przeszacowań.
Tylko w ostatnich dwóch tygodniach – zgrubnie licząc od wystąpienia szefa Fed w Jackson Hole, które samo w sobie było jastrzębie – inwestorzy zostali zmuszeni do podniesienia pułapu zakończenia cyklu podwyżek ceny kredytu o 50 punktów bazowych oraz ryzyka kolejnej podwyżki stóp o 75 punktów bazowych. Każdy z takich przymusów oznacza wzrost rentowności długu i mniejszą atrakcyjność akcji na tle konkurencyjnych instrumentów. W zarysowanym układzie sił nowy tydzień jawi się jako czytelnie podporządkowany jednemu wydarzeniu – komunikatowi FOMC w połowie tygodnia. Kolejna – jak się je nazywa – jumbo podwyżka będzie straszyć rynki krótkookresowymi konsekwencjami, ale też podniesie spekulacje, iż agresywna faza w polityce Fed będzie zmierzała do końca. W praktyce giełdy stale będą operowały w zawieszeniu między nadziejami na zakończenie cyklu zacieśnienia w polityce monetarnej i obawami przed jej przedłużeniem na kolejne kwartały. Później przyjdzie czas na październikowe spotkanie z wynikami kwartalnymi spółek, które – jak pokazuje ostrzeżenie od spółki Fedex z ostatniego tygodnia – przyniesie wiele negatywnych niespodzianek z recesyjnymi sygnałami na czele. Efektem powinna być stale wysoka zmienność i wiele dynamicznych zwrotów w nastrojach budowanych na odchyleniach od nadziei po kolejne zwątpienia.
